Goliath (mina)


Goliath (mina) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Goliath 303a zdobyty przez powstańców w sierpniu 1944 przy ulicy Sierakowskiej na wystawie w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Goliat (niem. Leichter Ladungsträger Sd.Kfz.302, 303, Goliath) – niemiecki lekki nosiciel ładunków wybuchowych, zdalnie sterowana mina samobieżna zdolna do przenoszenia od 75 do 100 kilogramów materiału wybuchowego, stosowana do precyzyjnego niszczenia wrogich umocnień podczas II wojny światowej.

Spis treści

Historia | edytuj kod

W czerwcu 1940, po zajęciu Francji, w ręce Niemców dostał się zatopiony w Sekwanie prototyp miniaturowego pojazdu gąsienicowego dzieła Adolphe’a Kégresse’a[1]. Na jego podstawie w zakładach Borgwarda w Bremie powstała podobna konstrukcja przeznaczona dla Wehrmachtu[1]. W kwietniu 1942 wyprodukowano pierwszych 15 egzemplarzy, a później wykonywano od 100 do 200 pojazdów miesięcznie[1].

Opis | edytuj kod

Był to lekko opancerzony (przed ogniem karabinowym) pojazd gąsienicowy napędzany silnikiem elektrycznym (SdKfz.302). Późniejsze wersje zostały wyposażone w tańsze i mniej zawodne silniki spalinowe (SdKfz.303). W przedniej części pojazdu znajdował się ładunek wybuchowy, w środkowej napęd, a z tyłu bęben z trójżyłowym kablem telefonicznym, za pomocą którego sterowano pojazdem oraz detonowano go[2]. Na linię walk mina mogła być dostarczona na specjalnym wózku ciągniętym przez żołnierzy[2].

Zastosowanie | edytuj kod

Goliathy były wykorzystywane przez armię niemiecką dosyć rzadko, między innymi w trakcie oblężenia Sewastopola, w walkach pod Anzio oraz podczas powstania warszawskiego[3][1]. W dość efektywny sposób użyto ich podczas obrony Wrocławia w 1945[4]. Mała popularność tej broni wynikała z faktu, iż była ona bardzo kosztowna w produkcji, zważywszy na jednorazowe zastosowanie, oraz dość łatwa do unieszkodliwienia poprzez przecięcie kabla ogniem karabinowym, granatem lub bezpośrednio siekierą lub saperką. Stąd wiele tych pojazdów wpadało w ręce wroga lub, z powodu ich unieruchomienia, zostało zniszczonych przez samych Niemców.

W 1945 w magazynach niemieckich było wciąż ponad 2,5 tysiąca sztuk tej broni[1]. W sumie do końca wojny wyprodukowano 2650 goliathów o napędzie elektrycznym i 5079 o napędzie spalinowym.

Dane techniczne | edytuj kod

Galeria | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Praca zbiorowa dziennikarzy „Gazety Lubuskiej”: Niezwykłe i tajemnicze miejsca Ziemi Lubuskiej s. 189.
  2. a b Praca zbiorowa dziennikarzy „Gazety Lubuskiej”: Niezwykłe i tajemnicze miejsca Ziemi Lubuskiej s. 188.
  3. Historycy Powstania wyliczają 56 ataków goliathami. Pięć zdobyto i wydobyto z nich materiał wybuchowy, 11 unieruchomiono, a w 18 zainicjowano wybuch, zanim dotarły do celu.
  4. Hans von Ahlfen, Hermann Niehoff: Festung Breslau w ogniu. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2008. ISBN 978-83-245-8536-6.

Bibliografia | edytuj kod

  • Praca zbiorowa dziennikarzy „Gazety Lubuskiej”: Niezwykłe i tajemnicze miejsca Ziemi Lubuskiej. Zielona Góra: Media Regionalne sp. z o.o., 2009, s. 188-189. ISBN 978-83-61621-00-3.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Goliath (mina)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy