Goliathini


Goliathini w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Eudicella gralli (samiec po lewej; samica po prawej) Samiec Dicronocephalus wallichii Heterorrhina macleayi Samiec Goliathus cacicus Trigonophorus rothschildi Stephanorrhina guttata Chlorocala africana oertzeni Dicronorrhina derbyana derbyana

Goliathiniplemię chrząszczy z rodziny poświętnikowatych i podrodziny kruszczycowatych.

Spis treści

Morfologia | edytuj kod

Większość gatunków osiąga średnie i duże jak na chrząszcze rozmiary ciała[1]. Największy przedstawiciel, Goliathus goliatus, osiąga 110 mm i jest jednym z najcięższych chrząszczy oraz jednym z najmasywniejszych owadów zdolnych do lotu[2][3]. W budowie głowy przejawia się dymorfizm płciowy – u samców zwykle występują wyrostki na nadustku[4]. Czułki buduje dziesięć członów, z których trzy ostatnie formują buławkę[1][3]. Żuwaczki są niewidoczne patrząc od góry, wskutek nakrycia nadustkiem[3]. Przedplecze pozbawione jest wyodrębnionego płata środkowo-nasadowego. Między nasadami pokryw widoczna jest tarczka[4]. Pokrywy mają lekkie wcięcia na bocznych brzegach umieszczone za guzami barkowymi. Taka ich budowa umożliwia im lot z zamkniętymi pokrywami. Epimeryty śródtułowia są wyraźnie widoczne od góry, wskutek odsłonięcia rzeczonymi wcięciami[3][1][4]. Powierzchnia pokryw może być naga lub porośnięta delikatnym, jedwabistym owłosieniem (omszeniem)[4]. Przednia para odnóży ma stożkowate, skierowane ku dołowi biodra[3][4]. Śródpiersiowo-zapiersiowy wyrostek międzybiodrowy zwykle szeroko rozdziela biodra środkowej pary odnóży. Biodra tylnej pary stykają się ze sobą[4]. Stopy wszystkich par odnóży zwieńczone są empodiami oraz nierozszczepionymi i zbliżonymi do siebie rozmiarami pazurkami[3][4]. Odwłok jest krótki i ma duże, dobrze widoczne od góry pygidium[1][3][4].

Larwamipędraki o ciele wygiętym w kształt litery „C”, przy czym może się ono rozprostowywać przy poruszaniu i w przypadku zaniepokojenia[3]. Największe rozmiary osiągają u niektórych przedstawicieli rodzaju goliat, dochodząc do 130 mm długości i przekraczając masę 100 gram[5] (jedne z najmasywniejszych przedstawicieli gromady owadów[2]).

Występowanie | edytuj kod

Przedstawiciele plemienia występują głównie w krainie etiopskiej i orientalnej. Dwa rodzaje zamieszkują Nowy Świat; oba znane są z Meksyku[4].

Taksonomia | edytuj kod

Takson ten wprowadził w 1829 roku Pierre André Latreille pod nazwą Goliathides[6]. Jest to dosyć obszerne plemię, obejmujące około 80 rodzajów[7], sklasyfikowanych w 4 podplemionach[6]:

Hodowla | edytuj kod

Liczne Goliathini są popularne w hodowlach terrarystycznych ze względu na ubarwienie, rozmiary i stosunkową łatwość hodowli. Wśród najłatwiejszych gatunków wymienia się m.in. przedstawicieli rodzajów Chlorocala, Cyprolais, Eudicella, Dicronorhina czy Stephanorrhina. Za podłoże służy im stosunkowo wilgotna, gruba warstwa starej ściółki z drzew liściastych z domieszką butwiejącego drewna takich drzew jak dąb czy brzoza. Larwy dają się hodować w temperaturze pokojowej (22–25 °C), jednak wyższa temperatura (do 30 °C) przyspiesza ich wzrost. Celem uniknięcia przypadków wzajemnego ich uszkadzania i uśmiercania zaleca się dodawanie pokarmu bogatego w białko lub chowanie ich osobno[8][9]. Szczególnie dużych ilości białka w diecie wymagają np. larwy goliatów[5]. Osobniki dorosłe wymagać mogą symulacji dłuższych dni oraz dogrzewania w dzień i spadków temperatury nocą, a nakłonienie ich do składania jaj bywa najtrudniejszym elementem hodowli. W karmieniu owadów dorosłych stosuje się miękkie owoce, specjalne galaretki, a w niektórych rodzajach także delikatne kwiaty i liście[8][9].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Zdzisława Stebnicka: Klucze do oznaczania owadów Polski Część XIX Chrząszcze – Coleoptera z. 28b Żukowate – Scarabaeidae grupa podrodzin: Scarabaeidae pleurosticti. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 1978, s. 44-57.
  2. a b Laurence Mound, Steve Brooks: Owady. Warszawa: Muza SA, 1996, s. 107, 146.
  3. a b c d e f g h Rolf G. Beutel, Richard A. B. Leschen: Coleoptera, Beetles, Volume 1: Morphology and Systematics (Archostemata, Adephaga, Myxophaga, Polyphaga partim). de Gruyter, 2005, seria: Handbuch der Zoologie. ISBN 3-11-017130-9.
  4. a b c d e f g h i Brett C. Ratcliffe: Cetoniinae Leach 1815. Flower chafers. W: Generic Guide to New World Scarab Beetles [on-line]. 2001-2005. [dostęp 2020-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  5. a b C. Campbell: Goliathus. The African Goliath Beetles. [dostęp 2020-05-18].
  6. a b tribus Goliathini Latreille, 1829. W: BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2020-05-23].
  7. Jan Krikken. A new key to the suprageneric taxa in the beetle family Cetoniidae, with annotated lists of the known genera. „Zoologische Verhandelingen”. 210, s. 1-75, 1984. 
  8. a b Petr Malec: Breeding Manual. W: Flower Beetles [on-line]. [dostęp 2020-05-19].
  9. a b Jolanta Bielecka, Andrzej Budziszewski: Owady w terrarium. Warszawa: Agencja Wydawnicza "Egros", s. 52-53, seria: Hobby.
Na podstawie artykułu: "Goliathini" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy