Grażyna Długołęcka


Grażyna Długołęcka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Grażyna Długołęcka (ur. 25 sierpnia 1951 w Łodzi) – polska aktorka filmowa[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończyła studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi w roku 1976. W 1982 roku otrzymała nagrodę wojewody toruńskiego za najlepszy debiut na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu za spektakl „Ofelia polska” według Wyspiańskiego. W latach 1980–1983 związana była z Teatrem Powszechnym w Łodzi. Na początku lat 80. wyjechała do Szwecji, gdzie kontynuowała karierę aktorską, występując w teatrach w Malmö i Sztokholmie (m.in. w Królewskim Teatrze Dramatycznym). Współpracuje z teatrami we Włoszech[1].

Filmografia | edytuj kod

  • 1971 – Markheim jako Karolinka
  • 1972 – Opis obyczajów jako Lena
  • 1972 – Przeprowadzka
  • 1973 – Pieśń szósta jako Nauzykas
  • 1973 – Czarne chmury jako Cyganka
  • 1975 – Dzieje grzechu jako Ewa Pobratyńska
  • 1976 – Bez, at ti neutece jako Alena Martincová
  • 1981 – W wannie
  • 1981 – Książę
  • 1981 – Fantazja dur – mol jako Matka Piotrusia
  • 1982 – Bluszcz jako Urszula
  • 1982 – Wyłap jako Ewa
  • 1982 – Orinoko jako żona Maćka
  • 1983 – Fucha jako przewodniczka wycieczki
  • 1983 – Dom świętego Kazimierza
  • 1985 – Wakacje w Amsterdamie

Źródło:[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Grażyna Długołęcka w bazie filmpolski.pl

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Grażyna Długołęcka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy