Granat R-42 Sidolówka


Granat R-42 Sidolówka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Granat ręczny R-42 "Sidolówka" (z lewej) w Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie Konspiracyjna wytwórnia granatów „Sidolówka” we Lwowie

Sidolówka (używano także nazwy R-42) – polski ręczny granat zaczepny produkowany w warunkach konspiracyjnych przez wytwórnie Armii Krajowej.

Historia | edytuj kod

Ręczny granat zaczepny Sidolówka został skonstruowany w 1942 roku przez Władysława Pankowskiego – pirotechnika pracującego przed wybuchem II wojny światowej w wytwórni amunicji nr 1 w forcie Bema w Warszawie.

Produkowano je od września 1942 roku. Granat oznaczono jako R-42, lecz przyjęła się nazwa Sidolówka od kształtu korpusu podobnego do puszki od „Sidolu” (środek do czyszczenia).

Granaty były produkowane do 1945 roku i łącznie wyprodukowano ich około 350 000 sztuk, przy czym w odróżnieniu od "Filipinki", która była produkowana tylko w Warszawie, produkowano je w kilku ośrodkach m.in. Warszawie, Kielcach, Krakowie, Lwowie i w Dworze w Zgłobicach pod Tarnowem.

"Sidolówki" były powszechnie używane przez oddziały Armii Krajowej w ich akcjach bojowych, przez cały okres wojny.

Opis konstrukcji | edytuj kod

Granat Sidolówka był ręcznym granatem zaczepnym.

Korpus stanowiła metalowa puszka, przypominająca puszkę do płynu „Sidol” do czyszczenia metalu. Miał on średnicę 55 mm i wysokość 122 mm.

Granat wypełniony był szedytem (materiałem wybuchowym produkowanym w warunkach konspiracyjnych na bazie chloranu potasu).

Wybuch powodował zapalnik tarciowy P-42 o czasie zwłoki 4,5 s.

Bibliografia | edytuj kod

  • Wojsko, wojna, broń. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13506-9.
  • Kazimierz Satora: Produkcja uzbrojenia w polskim ruchu oporu 1939-1944. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1985. ISBN 83-11-07168-3.
Na podstawie artykułu: "Granat R-42 Sidolówka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy