Granatnik


Granatnik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Granatnikindywidualna lub zespołowa broń strzelecka o kalibrze nieprzekraczającym zwykle 40 mm, przeznaczona do zwalczania celów powierzchniowych pociskami wybuchowymi (granatami) na dystansach do 400 metrów. Mianem granatnika określa się również wyrzutnie granatów z gazem łzawiącym. Dawniej – rodzaj działa ze stosunkowo długa lufą, używanego w XVIII wieku do strzelania granatami. W Polsce, za czasów Stanisława Augusta wprowadzono granatniki zwane jednorogami[1].

W ujęciu współczesnym, granatniki pierwszy raz zostały wprowadzone na uzbrojenie w czasie I wojny światowej. Ich przeznaczeniem było miotanie granatów w strefie walki, leżącej między zasięgiem rzutu granatem ręcznym, a minimalnym zasięgiem działania moździerza.

Najlżejszymi rodzajami tego typu broni są granatniki indywidualne: nasadkowe (pot. garłacz) i podwieszane - montowane bezpośrednio na karabinach (np. Viven-Bessières, Pallad), jak również przybierające formę broni samodzielnej (np. M79). Granatniki występują również jako cięższa broń zespołowa, wymagająca umieszczenia na lekkiej podstawie (np. wz. 36, AGS-17). Niektóre wczesne typy granatników miały budowę analogiczną jak moździerze, z tego powodu różnica między nimi często jest płynna i niejednoznaczna (granatnikiem w takim wypadku zazwyczaj określa się broń lżejszą i o mniejszym zasięgu niż moździerz).

Specyficzną formą granatników są granatniki przeciwpancerne, przeznaczone do zwalczania pojazdów opancerzonych oraz burzenia umocnień polowych. Najczęściej zasilane niekierowanymi pociskami rakietowymi lub mające formę broni bezodrzutowej (np. RPG-7, Panzerfaust).

Ze względu na stopień automatyzacji wyróżniamy granatniki nieautomatyczne, półautomatyczne oraz automatyczne (zob. granatnik automatyczny). Granatnik może być bronią jednostrzałową, lub być zasilany z magazynków, taśm amunicyjnych lub bębnów rewolwerowych.

Konstrukcje nowocześniejszych granatników posiadają dwukomorowe układy miotające, które zmniejszają odrzut i obniżają ich masę.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Gradowski i Żygulski 1994 ↓, s. 109.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Granatnik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy