Greco bianco


Greco bianco w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Winnica na terenie apelacji Greco di Tufo DOCG Butelka wina greco di tufo

Greco bianco, Greco Bianco[a], greco – biały szczep winorośli, uprawiany w południowych Włoszech.

Spis treści

Charakterystyka | edytuj kod

Szczep greco przypuszczalnie sprowadzili do Włoch Grecy, co znalazło swoje odbicie w nazwie[2][3][4]. Winnice obsadzone greco koncentrują się w Kampanii, a w mniejszym stopniu w Kalabrii[5][3][6]. Pojedyncze uprawy o eksperymentalnym charakterze prowadzi się także w regionie Molise[7].

Wina | edytuj kod

Szczep daje wina wonne, o słomkowozłotym kolorze[3][8]. Według Suppa i Mausa najlepsze wina z odmiany greco bianco powstają w okolicy miasta Tufo w Kampanii[4]. Wytrawne wina apelacji Greco di Tufo DOCG cechują się aromatem owoców cytrusowych i migdałów[4][5]. Wytwarza się tam także wersję musującą, produkowaną metodą szampańską[8][5]. Jednym z wariantów wina taburno jest jednoodmianowe taburno greco.

W Kalabrii, na terenie gmin Bianco i Casignana powstaje greco di bianco, gęste deserowe wino klasy DOC z podsuszanych winogron (passito)[9][5][10], opisywane jako "najlepsze kalabryjskie wino deserowe"[11]. Greco di bianco rzadko jest eksportowane poza granice Włoch[10]. Także z Kalabrii pochodzi białe cirò, które musi zawierać przynajmniej 90% winogron greco bianco.

Odmiana pojawia się również w innych winach z południowych Włoch[3].

Nazwy | edytuj kod

Badania przeprowadzone w 2005 ujawniły, że szczepy greco di tufo i aspirinio są tożsame[12]. Odmiany nie należy mylić z popularnym w Umbrii grechetto[6]. Najczęściej używanymi nazwami są greco, greco bianco albo greco di tufo. Inne synonimy to: gieco, greco del vesuvio, greco della torre, greco di napoli, grecula grieco[13] oraz synonimy dla aspirinio: aspirinia di aversa, aprino greco, lacrima, olivese, ragusano, uva asprina, uva asprinia[14].

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. W wersji bez apostrofów nazwy szczepów winorośli piszemy w języku polskim małymi literami – (poradnia.pwn.pl). Polska literatura dotycząca winiarstwa również stosuje się do tej konwencji, za to w źródłach dotyczących ogólnie ogrodnictwa i sadownictwa stosuje się jednak pisownię każdego członu nazwy wielką literą. W publikacjach botanicznych zgodnie z art. 28 Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Botanicznej oraz Kodem Nomenklatury Roślin Ozdobnych nazwy odmian uprawnych ujmuje się w pojedynczy cudzysłów i zapisuje czcionką prostą.

Przypisy | edytuj kod

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2012-08-23].
  2. Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 184. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.)
  3. a b c d Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 46. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  4. a b c Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 436. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  5. a b c d Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 296. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  6. a b Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 431. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  7. Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 433. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  8. a b Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 753. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  9. Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 828. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  10. a b Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1999, s. 92. ISBN 1-84038-085-3. (ang.)
  11. Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 438. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  12. L. Costantini, A. Monaco, J.F. Vouillamoz, M. Forlani i inni. Genetic relationships among local Vitis vinifera cultivars from Campania (Italy). „Vitis”. 44 (1), s. 25-34, 2005 (ang.). 
  13. Greco bianco di Tufo w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 22 sierpnia 2013].
  14. Aspirinio bianco w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 22 sierpnia 2013].
Na podstawie artykułu: "Greco bianco" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy