Groń (Pasmo Pewelskie)


Na mapach: 49°43′49″N 19°26′05″E/49,730278 19,434722

Groń (Pasmo Pewelskie) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Groń (687 m) – wzgórze na północno-wschodnim końcu Pasma Pewelskiego, znajdujące się pomiędzy Wajdowym Groniem (677 m) a Małysiakowym Groniem (680 m)[1]. Według Jerzego Kondrackiego, autora regionalizacji fizycznogeograficznej Polski pasmo to należy do Beskidu Makowskiego[2].

Wierzchołek i górna część stoków Gronia są zalesione. Stoki północno-zachodnie opadają do doliny Kocońki,. W ich dolnej, bezleśnej części znajduje się należące do miejscowości Las osiedle Gronik. Stoki południowo-wschodnie opadają do doliny Kocurowego Potoku uchodzącego do Lachówki i należą do miejscowości Lachowice[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.
  2. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.
Na podstawie artykułu: "Groń (Pasmo Pewelskie)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy