Grzegorz Schetyna


Grzegorz Schetyna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grzegorz Schetyna z przewodniczącym klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej Sławomirem Neumannem w Sejmie (2016) Marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna odczytujący tekst przysięgi prezydenta-elekta Bronisława Komorowskiego przed Zgromadzeniem Narodowym (2010)

Grzegorz Juliusz Schetyna i (ur. 18 lutego 1963 w Opolu) – polski polityk, z wykształcenia historyk.

Od 1997 poseł na Sejm III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji, w latach 2007–2009 wicepremier oraz minister spraw wewnętrznych i administracji, w latach 2010–2011 marszałek Sejmu VI kadencji, w latach 2014–2015 minister spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz. W 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP. Od 2016 przewodniczący Platformy Obywatelskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość i wykształcenie | edytuj kod

Przed 1989 był działaczem opozycji antykomunistycznej, w tym Solidarności Walczącej[4]. Początkowo studiował prawo[5], w 1990 ukończył historię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Na uczelni był przez kilka lat przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1988 przewodniczył Międzyuczelnianemu Komitetowi Strajkowemu NZS we Wrocławiu.

Działalność polityczna w latach 1989–2010 | edytuj kod

W 1989 wszedł w skład Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego NZS. Kwestionował ustalenia Okrągłego Stołu, zarzucając Lechowi Wałęsie nieuwzględnienie kwestii legalności NZS[6]. W latach 1990–1991 był dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, a w latach 1991–1992 wicewojewodą wrocławskim. Współtworzył Radio Eska na Dolnym Śląsku (razem z Rafałem Dutkiewiczem), był także właścicielem i przewodniczącym rady nadzorczej koszykarskiego klubu Śląsk Wrocław[7].

W latach 1997–2007 sprawował mandat posła III, IV i V kadencji – początkowo z okręgów wrocławskich: nr 50 i nr 3, a od 2005 z legnickiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 został wybrany na posła VI kadencji, otrzymując 54 345 głosów.

Należał do KLD, w którym od 1992 do 1994 pełnił funkcję sekretarza generalnego, w 1994 dołączył do Unii Wolności. Od 2001 działa w PO. Pełnił (w latach 2001–2003 i 2004–2010) funkcję sekretarza generalnego tego ugrupowania, następnie był I wiceprzewodniczącym partii (od 2010 do 2013). Kierował też jej dolnośląskimi strukturami do października 2013.

Od 16 listopada 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji oraz wicepremier w pierwszym rządzie Donalda Tuska[8]. 7 października 2009 podał się do dymisji[9]. Dwa dni później wybrany został szefem klubu parlamentarnego PO. Prezydent Lech Kaczyński odwołał go ze składu Rady Ministrów i zajmowanych urzędów dnia 13 października[10].

Marszałek Sejmu | edytuj kod

5 lipca 2010 został ogłoszony kandydatem PO na stanowisko Marszałka Sejmu w miejsce Bronisława Komorowskiego, który zrezygnował z tej funkcji po wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej[11]. 8 lipca 2010, 277 głosami za do 121 przeciw i przy 16 wstrzymujących się, został wybrany na marszałka Sejmu[12].

W związku z wyborem na to stanowisko Grzegorz Schetyna z urzędu został również osobą tymczasowo wykonującą obowiązki prezydenta RP. W ramach wykonywanych obowiązków 17 lipca 2010 wraz z prezydentem elektem Bronisławem Komorowskim gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdawii Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera. 29 lipca 2010 spotkał się z przebywającą z wizytą w Polsce premier Słowacji Ivetą Radičovą. W ramach uzyskanych uprawnień podpisał dwanaście ustaw[13]. Powołał także dwóch ministrów Kancelarii Prezydenta RP – Jaromira Sokołowskiego (12 lipca na stanowisko podsekretarza stanu) i Dariusza Młotkiewicza (1 sierpnia na stanowisko sekretarza stanu)[13]. Ogółem przyznał 195 medali i odznaczeń, w tym 39 Orderów Odrodzenia Polski. Pełnienie tej funkcji zakończył 6 sierpnia 2010 z chwilą objęcia urzędu Prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.

10 sierpnia 2010 wziął udział w spotkaniu prezydentów Polski i Czech na Śnieżce[14]. Pierwsze trzy wizyty zagraniczne złożył w Niemczech, na Słowacji (udział w spotkaniu przewodniczących parlamentów Grupy Wyszehradzkiej) i w Chinach.

Urząd marszałka Sejmu pełnił do końca kadencji, tj. do 7 listopada 2011.

Działalność od 2011 | edytuj kod

W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz piąty z rzędu został wybrany na posła, otrzymując w okręgu legnickim 67 670 głosów[15]. 17 listopada 2011 powołany został na przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych.

22 września 2014 objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz.

W wyborach parlamentarnych w 2015 otworzył listę PO w okręgu kieleckim. Otrzymał 42 376 głosów, zdobywając tym samym ponownie mandat poselski[16]. 16 listopada 2015 zakończył pełnienie funkcji ministra. W Sejmie VIII kadencji został przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych[17].

Wystartował następnie w wyborach na przewodniczącego Platformy Obywatelskiej przeprowadzanych wśród członków partii. Był jedynym kandydatem po rezygnacjach ze strony Borysa Budki i Tomasza Siemoniaka. W wyniku głosowania, w którym wzięło udział około 52% uprawnionych działaczy PO, został wybrany na tę funkcję, otrzymując 91% głosów[18]. 17 listopada 2016 został szefem utworzonego przez Platformę Obywatelską gabinetu cieni[19]. W 2017 został dwukrotnie zgłoszony jako kandydat PO na premiera w ramach konstruktywnego wotum nieufności wobec rządu Beaty Szydło. Sejm odrzucił oba wnioski: pierwszy 7 kwietnia 2017[20], a drugi 7 grudnia 2017[21]. W 2018 został zgłoszony jako kandydat PO na premiera w ramach konstruktywnego wotum nieufności wobec rządu Mateusza Morawieckiego; wniosek ten odrzucono 14 grudnia 2018[22].

Życie prywatne | edytuj kod

Jest synem Zbigniewa i Danuty[23]. W 1988 zawarł związek małżeński z Kaliną z domu Rowińską, z którą ma córkę Natalię[24]. Mieszka we Wrocławiu na osiedlu Wojszyce.

Wyniki wyborcze | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Funkcję tę pełnił do czasu objęcia urzędu prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.
  2. Władysław Stasiak pełnił urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  3. Jerzy Miller pełnił urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji.
  4. Rafał Kalukin, Jestem przeciwnikiem elity, „Gazeta Wyborcza” z 27 marca 2010
  5. Polityczno-biznesowe dzieje Grzegorza Schetyny. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 8 lipca 2010].
  6. Renata Grochal, Rafał Kalukin: Tuska cień. wyborcza.pl, 30 listopada 2007. [dostęp 8 lipca 2010].
  7. Schetyna: z Sobiesiakiem ratowaliśmy klub, a nie zajmowaliśmy się hazardem. newsweek.pl, 3 lutego 2010. [dostęp 17 lipca 2011].
  8. M.P. z 2007 r. nr 87, poz. 947
  9. Odchodzą: Szejnfeld, Schetyna i Czuma. Tusk chce odwołać szefa CBA. gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 6 lipca 2010].
  10. M.P. z 2009 r. nr 67, poz. 871
  11. Schetyna rekomendowany na marszałka sejmu. wp.pl, 5 lipca 2010. [dostęp 6 lipca 2010].
  12. Schetyna nowym marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 8 lipca 2010].
  13. a b Działania Marszałka wykonującego obowiązki Prezydenta RP Grzegorza Schetyny w okresie 8.07–6.08.2010 r.. prezydent.pl, 6 sierpnia 2010. [dostęp 5 kwietnia 2012].
  14. Biuro Prasowe Kancelarii Sejmu. orka.sejm.gov.pl, 10 sierpnia 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  15. a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 17 marca 2016].
  16. a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 17 marca 2016].
  17. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 1 sierpnia 2018].
  18. Grzegorz Schetyna nowym przewodniczącym Platformy Obywatelskiej. wyborcza.pl, 26 stycznia 2016. [dostęp 26 stycznia 2016].
  19. Poznaj skład Gabinetu Cieni. gabinetcieni.org. [dostęp 18 listopada 2016].
  20. Wniosek o wotum nieufności dla rządu Beaty Szydło odrzucony. wp.pl, 7 kwietnia 2017. [dostęp 7 kwietnia 2017].
  21. Jest decyzja Sejmu w sprawie wotum nieufności dla rządu Szydło. interia.pl, 7 grudnia 2017. [dostęp 7 grudnia 2017].
  22. Artur Bartkiewicz: Sejm odrzucił wniosek o wotum nieufności dla rządu Morawieckiego. rp.pl, 14 grudnia 2018. [dostęp 15 grudnia 2018].
  23. Dane osoby z katalogu. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 24 lipca 2017].
  24. Elegancka małżonka Grzegorza Schetyny. wp.pl, 27 stycznia 2016. [dostęp 24 lipca 2017].
  25. Poland – candidate data (ang.). University of Essex. [dostęp 17 marca 2016].
  26. M.P. z 1997 r. nr 64, poz. 621
  27. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 17 marca 2016].
  28. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 17 marca 2016].
  29. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 17 marca 2016].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Grzegorz Schetyna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy