Guru Guru


Guru Guru w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Guru Guru – zespół niemiecki, klasyfikowany jako główny przedstawiciel krautrocka. Muzykę, wykonywaną przez zespół na przestrzeni ponad 40 lat, można określić jako połączenie psychodelii, jazz rocka, space rocka i elementów muzyki eksperymentalnej. Aby wyrazić tę mieszankę stylów, formacja dodatkowo wzbogacała swój repertuar długimi improwizacjami.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Zespół zrodził się z tria Guru Guru Groove, w którym występowali członkowie pierwszego, oficjalnego składu Guru Guru. Byli to perkusista Mani Neumeier (ur. w 1940 roku w Monachium), basista Uli Trepte oraz recytujący na scenie teksty Hans Sachs. Neumeier i Trepte wykonywali wówczas jazzowe improwizacje, które mieli okazje już grać gdy razem występowali w szwajcarskim freejazzowym trio Irene Schweitzer Trio, którego liderem była pianistka Irene Schweitzer.

Debiut Guru Guru nastąpił w sierpniu 1968 roku na festiwalu w Heidelbergu. Niecały rok później nastąpiła pierwsza zmiana składu (odszedł Sachs), która rozpoczęła lawinę przetasowań personalnych w grupie. W ciągu całej kariery, przez zespół przewinęło się ponad 20 muzyków. Liderem jest niezmiennie od początku istnienia zespołu Mani Neumeier.

Neumeier i Trepte zdecydowali się na pozyskanie do współpracy gitarzysty. W ciągu roku, przez zespół przewinęło się ich kilku do momentu kiedy do grupy dołączył Ax Genrich z Agitation Free. W ten sposób wykrystalizował się jeden z najbardziej znanych składów Guru Guru. Genrich umożliwił grupie granie dużo cięższej muzyki, a jego zamiłowanie do eksperymentalnych dźwięków i pirotechniki spowodowało, że znalazł wspólny język z Neumeierem i Trepte.

Pod wpływem fanów, zespół zarejestrował materiał na swoją debiutancką płytę zatytułowaną UFO wydaną w 1970 roku przez, specjalizującą się w muzyce awangardowej, wytwórnię Ohr. Muzyka na płycie to niezwykła psychodeliczno-narkotyczna mieszanka ciężkiego gitarowego space rocka. Całość ocierała się o chaos i robiła wrażenie całkowitej improwizacji wypełnionej niezliczonymi efektami, pogłosami i sprzężeniami. Czuć również halucygenną otoczkę i obecność narkotyków, chociażby w tekstach i tytułach utworów, np. Der LSD Marsch.

Zespół w tym czasie udzielał się też politycznie, reprezentował Niemiecki Socjalistyczny Związek Studentów, którego wyrazem były quasi-polityczne wystąpienia w czasie koncertów. Jednocześnie członkowie zespołu żyli wraz z członkami ekipy technicznej oraz groupies w hipisowskiej komunie.

Muzycznie formacja już rok później wydała swój drugi album zatytułowany Hinten ze śmiałą jak na swe czasy okładką, a tuż przed odejściem Trepte światło dzienne ujrzał kolejny album pod tytułem Kanguru. Obie płyty były rozwinięciem stylu znanego z UFO, jednak muzyka brzmiała już bardziej uporządkowanie i pozbawiona była chaosu. Jednak nadal były to długie improwizowane kompozycje z często absurdalnymi tekstami i tytułami, np. Bo Diddley. Album Kanguru wydany w 1972 roku rozpoczął współpracę grupy z nowo powstałą wówczas wytwórnią Brain.

Nowym basistą został Bruno Schaab, a na rynku w 1973 roku pojawił się album Guru Guru. Jest to przełomowy moment w historii zespołu ze względu na pojawienie się elementu scenicznego zatytułowanego Der Elektrolurch wykreowanego przez Neumeiera i Genricha. Jest to wyimaginowane stworzenie przypominające wyglądem ogromną szarańczę, za które Neumeier przebierał się podczas występów na żywo.

Po wydaniu tej płyty odszedł Schaab, a na jego miejsce zaangażowano Hansa Hartmana, który miał spore doświadczenie jako muzyk jazzowy. To spowodowało, że również styl Genricha uległ złagodzeniu i w związku z tym muzyka całego zespołu zasadniczo zmieniła się. W tym czasie, Neumeier więcej także udzielał się wokalnie, a na muzykę i teksty wpływ miała też obecność w komunie Indian z plemienia Szoszonów. Ostateczną zmianą stylu była też kolejna zmiana wytwórni. Od tej chwili pracodawcą była firma Atlantic Records.

Płyta, która powstała w tym okresie nosi tytuł Don’t Call Us, We Call You i jest zdecydowanie odmienna od swych poprzedniczek. Muzyka złagodniała, słychać było na niej elementy jazzu i muzyki etnicznej. Był to jednak ostatni album nagrany z Axem Genrichem, który w pewnym sensie zamykał pierwszy etap działalności zespołu.

Grupa kontynuowała zmianę stylu na bardziej jazzrockowy z elementami rytmów afrykańskich, muzyki latynoskiej i muzyki z Bliskiego Wschodu. Odpowiedzialnym za ten styl był nowy gitarzysta o perskich korzeniach Houschang Nejadepour. Jednak po wydaniu Dance Of The Flames w 1974 roku, jego z kolei zmienił na krótko Conny Veit z zespołu Gila.

W tym czasie Neumeier zaprosił kilku swoich znajomych muzyków do uczestnictwa w projekcie Mani und seine Freunde. Styl nadal obfitował w jazzrockowe kompozycje, jednak dzięki członkom zespołu Cluster, nabrał także cech stylu ambient.

Kolejna płyta z zupełnie nowymi członkami zespołu, to Tango Fango, której cechą charakterystyczną mogą być rytmy funku oraz obecność Rolanda Schaffera – gitarzysty grającego również na saksofonie, który jest obecny w składzie do dnia dzisiejszego. Płyta również odnowiła współpracę z wytwórnią Brain. Był to też okres kiedy zespół wystąpił w telewizji (program niemieckiej stacji WDR pod tytułem Rockpalast) oraz w filmie Notwehr. w którym członkowie zespołu wcielili się w postaci z hipisowskiej grupy rockowej.

Od tej pory zespół lekko powracał do swoich pierwotnych pomysłów muzycznych, dodając polityczne i pro-ekologiczne teksty. Intensywne trasy koncertowe z ciągle zmieniającymi się składami, zawiodły zespół do takich krajów jak Stany Zjednoczone i Japonia gdzie grupa cieszy się do dnia dzisiejszego bardzo wielkim szacunkiem. Sam Neumeier ożenił się z Japonką.

W latach '80, Neumeier poświęcił się karierze solowej i doskonaleniu swojego stylu gry na perkusji, później w latach '90 w muzyce Guru Guru można odnaleźć elementy muzyki elektronicznej.

Obecnie zespół nadal funkcjonuje, nagrywa płyty, wydaje archiwalne zapisy na żywo i ciągle intensywnie koncertuje. W 2008 roku odbył trasę z zespołem Birth Control zatytułowaną Der Elektrolurch Meets Gamma Ray. Mani Neumeier jest jednym z organizatorów corocznego festiwalu muzyki krautrockowej Fikenbach. Ostatnią płytą zespołu był album Doublebind wydany w 2011 roku.

Dyskografia | edytuj kod

Albumy studyjne:

  • 1970 UFO
  • 1971 Hinten
  • 1972 Känguru
  • 1973 Guru Guru
  • 1973 Don’t Call Us, We Call You
  • 1974 Dance Of The Flames
  • 1975 Mani und seine Freunde
  • 1976 Tango Fango
  • 1977 Globetrotter
  • 1979 Hey Du!
  • 1981 Mani In Germani
  • 1983 Mani Neumeiers neue Abenteuer
  • 1987 Jungle
  • 1993 Shake Well
  • 1995 Wah Wah
  • 1997 Moshi Moshi
  • 2000 2000 Gurus
  • 2005 In the Guru Lounge
  • 2008 PSY
  • 2011 Doublebind

Pozostałe wybrane albumy (koncertowe i kompilacje):

  • 1974 Der Elektrolurch(2 LP)
  • 1978 Live (2 LP)
  • 1988 Guru Guru 88
  • 1988 Live 72
  • 1996 Mask (limited edition)
  • 1999 Live 98 (3 CD)
  • 2003 Essen 1970
  • 2007 Wiesbaden 1972
  • 2009 Live on tour 2008
  • 2009 Wiesbaden 1973

Obecny skład | edytuj kod

  • Mani Neumeier
  • Hans Reffert
  • Peter Kühmstedt
  • Roland Schaeffer

Byli członkowie zespołu | edytuj kod

  • Hans Sachs
  • Eddy Naegeli
  • Jim Kennedy
  • Uli Trepte
  • Ax Genrich
  • Bruno Schaab
  • Hans Hartmann
  • Houschaeng Nejadepour
  • Conny Veit
  • Jogi Karpenkiel
  • Josef Jandrisits
  • Dieter Bornschlegel
  • Ingo Bischof
  • Butze Fischer
  • Gerald Hartwig
  • Heinz Gembus
  • Hellmut Hattler
  • Phillip Meier
  • Tommy Baluff
  • Peter Wolbrandt
  • Erwin Ditzner
  • Barbara Lahr
  • Uli Zuefle
  • Razem Ruebel
  • Luigi Archetti

Współpracownicy | edytuj kod

  • Karl Maria von Sinnen
  • Ingolf Bergstroem
  • Fitti Meier
  • Mitzi
  • Conny Plank

Bibliografia | edytuj kod

  • W.Korpała, G. Siwek „Rarytasowy Rock”, Warszawa 1998

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (zespół muzyczny):
Na podstawie artykułu: "Guru Guru" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy