Gustav Thöni


Gustav Thöni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gustav Thöni (ur. 28 lutego 1951 w Trafoi) – włoski narciarz alpejski, trzykrotny medalista olimpijski, siedmiokrotny medalista mistrzostw świata oraz czterokrotny zdobywca Pucharu Świata.Jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii tej dyscypliny.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

W zawodach Pucharu Świata Gustav Thöni zadebiutował 11 grudnia 1969 roku w Val d’Isère, gdzie zajął pierwsze miejsce w slalomie gigancie. Tym samym już w swoim debiucie nie tylko wywalczył pierwsze punkty, ale od razu zwyciężył. W kolejnych startach w sezonie 1969/1970 jeszcze ośmiokrotnie plasował się na podium w tym odniósł trzy zwycięstwa: 4 stycznia w Bad Hindelang wygrał slalom, a 29 i 30 stycznia 1970 roku w Madonna di Campiglio był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął trzecie miejsce, ulegając tylko Austriakowi Karlowi Schranzowi i Patrickowi Russelowi z Francji. W tym samym sezonie był także najlepszy w klasyfikacji giganta, a w klasyfikacji slalomu zajął czwarte miejsce. W lutym 1970 roku wystartował na mistrzostwach świata w Val Gardena, gdzie zajął czwarte miejsce w slalomie. Walkę o medal przegrał tam z Billym Kiddem z USA, który był lepszy o 0,70 sekundy.

W trzech kolejnych sezonach Thöni zdobywał Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie aż 26 razy stawał na podium zawodów pucharowych, odnosząc osiem zwycięstw: 10 stycznia 1971 roku w Madonna di Campiglio, 25 lutego 1971 roku w Heavenly Valley, 4 lutego 1973 roku w St. Anton am Arlberg i 4 marca 1973 roku w Mont-Sainte-Anne wygrywał slalomy, a 21 lutego 1971 w Sugarloaf, 27 lutego 1971 i 2 marca 1972 w Heavenly Valley, a także 15 stycznia 1973 roku w Adelboden był najlepszy w gigancie. Oprócz triumfów w klasyfikacji generalnej Włoch wygrywał także klasyfikację giganta w sezonach 1970/1971 i 1971/1972 oraz klasyfikację slalomu w sezonie 1972/1973. W sezonie 1970/1971 był także drugi w klasyfikacji slalomu, plasując się za Francuzem Jean-Noëlem Augertem. W 1972 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Sapporo, gdzie zdobył dwa medale. W swoim pierwszym starcie, biegu zjazdowym zajął trzynaste miejsce. Jednak trzy dni później wywalczył złoty medal w gigancie, wyprzedzając o ponad sekundę dwóch Szwajcarów: Edmunda Bruggmanna i Wernera Mattle. Ponadto zdobył srebrny medal w slalomie, rozdzielając na podium Hiszpana Francisco Fernándeza Ochoę i swego kuzyna, Rolanda Thöniego. Igrzyska w Sapporo były równocześnie mistrzostwami świata, jednak kombinację rozgrywano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej zdobył kolejny złoty medal, wyraźnie wyprzedając Szwajcara Waltera Trescha i Jima Huntera z Kanady.

W sezonie 1973/1974 osiem razy stawał na podium, w tym trzykrotnie na najwyższym stopniu: 21 stycznia w Adelboden i 2 marca w Voss wygrywał giganta, a 10 marca 1974 roku w Vysokich Tatrach był najlepszy w slalomie. Nie wystarczyło to jednak do kolejnego triumfu w klasyfikacji generalnej, w której wyprzedził go inny Włoch, Piero Gros. Thöni był za to najlepszy w klasyfikacji slalomu oraz trzeci w klasyfikacji giganta, w której wyprzedzili go jedynie Piero Gros i Austriak Hans Hinterseer. W lutym 1974 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, skąd przywiózł dwa medale. Zarówno w slalomie, jak i w slalomie gigancie okazał się tam najlepszy. W slalomie był o 0,92 s szybszy od Hansa Hinterseera i o 0,99 s szybszy od Piero Grosa. W gigancie natomiast wyprzedził Austriaka Davida Zwillinga o 0,78 s i Francisco Fernándeza Ochoę o 1,58 s. Nie wystąpił tam w biegu zjazdowym, wobec czego nie był klasyfikowany w kombinacji.

Czwarte i ostatnie zwycięstwo w klasyfikacji generalnej odniósł w sezonie 1974/1975. We wszystkich startach plasował się w czołowej dziesiątce. Na podium znalazł się jedenaście razy, lepsze wyniki pod tym względem osiągnął tylko w sezonie 1970/1971, kiedy dokonał tego dwunastokrotnie. Łącznie zdobył 250 punktów, wyprzedzając w klasyfikacji generalnej Ingemara Stenmarka Szwecji oraz Austriaka Franza Klammera. Odniósł wtedy aż sześć zwycięstw w dwóch konkurencjach: 12 stycznia w Wengen, 19 stycznia w Kitzbühel i 1 lutego w Megève był najlepszy w kombinacji, a 30 stycznia w Chamonix, 15 marca w Sun Valley i 23 marca 1975 roku wygrywał slalomy. Dało mu to drugie miejsce w klasyfikacji slalomu, za Ingemarem Stenmarkiem, a przed Piero Grosem. Był też czwarty w klasyfikacji giganta i dziewiąty w klasyfikacji zjazdu. Thöni wygrał wszystkie trzy zawody w kombinacji rozgrywane w tym sezonie, jednakże nie prowadzono wówczas odrębnej klasyfikacji kombinacji, a wyniki zawodów liczyły się tylko do klasyfikacji generalnej. Włoch był rekordzistą pod względem zwycięstw w klasyfikacji generalnej aż do sezonu 1992/1993, kiedy swoje piąte zwycięstwo odniósł reprezentant Luksemburga Marc Girardelli.

Przez dwa kolejne sezony odniósł tylko trzy zwycięstwa w zawodach PŚ: 5 grudnia 1975 roku w Val d’Isère i 12 stycznia 1976 roku w Adelboden był najlepszy w gigancie, a 16 stycznia 1977 roku w Kitzbühel wygrał kombinację. Zwycięstwo w Kitzbühel było jego ostatnim triumfem w zawodach pucharowych. W sezonie 1975/1976 był trzeci w klasyfikacji generalnej, za Stenmarkiem i Grosem. Zajął ponadto drugie miejsce w klasyfikacjach kombinacji i giganta oraz trzecie w klasyfikacji slalomu. Pięć miejsc na podium, w tym zwycięstwo w Kitzbühel, wystarczyły do zajęcia szóstego miejsca w kolejnym sezonie. Ostatnie medale wywalczył podczas igrzysk olimpijskich w Innsbrucku w 1976 roku. W slalomie zajął tam drugie miejsce, plasując się za Piero Grosem, a przed Willim Frommeltem z Liechtensteinu. Thöni w obu przejazdach uzyskał drugie wyniki, tracąc ostatecznie do zwycięzcy 0,44 sekundy. Na tych samych igrzyskach zajął 26. miejsce w zjeździe, a w gigancie był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal z Ingemarem Stenmarkiem o 0,26 sekundy. Ponadto w rozgrywanej w ramach mistrzostw świata kombinacji Gustav Thöni zajął pierwsze miejsce, wyprzedzając Williego Frommelta i Grega Jonesa z USA.

Sezon 1977/1978 zakończył dopiero na 26. miejscu w klasyfikacji generalnej. Ani razu nie stanął na podium, a w czołowej dziesiątce uplasował się sześć razy. najlepszy wynik osiągnął 6 marca 1978 roku w Waterville Valley, gdzie był piąty w gigancie. Wystartował na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku, jednak nie zdobył żadnego medalu. Najlepszy wynik osiągnął tam w zjeździe, który ukończył na dwunastej pozycji. Ostatnie pucharowe podium wywalczył 11 lutego 1979 roku w Åre, gdzie zajął trzecie miejsce w slalomie. Było to także jego jedyne podium w sezonie 1978/1979, który ukończył na dziewiątej pozycji w klasyfikacji generalnej. Startował także w sezonie 1979/1980, jednak uzyskiwał słabe wyniki. Punktował tylko trzy razy, co dało mu 51. miejsce w klasyfikacji generalnej. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w lutym 1980 roku, gdzie w swoim jedynym starcie, slalomie specjalnym, zajął ósme miejsce. W 1980 roku zakończył karierę. Kilkukrotnie był mistrzem Włoch: w kombinacji w 1970 roku, w slalomie w latach 1971 i 1973 oraz w gigancie w latach 1975 i 1977.

Po zakończeniu kariery został trenerem. Był między innymi trenerem Alberto Tomby w latach 1989–1996[1]. Był także trenerem reprezentacji Włoch, pracując początkowo jako dyrektor techniczny, a od 1999 roku manager reprezentacji. Thöni był także chorążym reprezentacji Włoch podczas Zimowych Igrzysk olimpijskich 1976 i Zimowych Igrzysk olimpijskich 1980[2]. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006 roku wniósł na stadion flagę olimpijską. W latach 1973 i 1974 otrzymywał nagrodę “Skieur d’Or”, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[3].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Zwycięstwa w zawodach | edytuj kod

  1. Val d’Isère11 grudnia 1969 (gigant)
  2. Bad Hindelang4 stycznia 1970 (slalom)
  3. Madonna di Campiglio29 stycznia 1970 (gigant)
  4. Madonna di Campiglio30 stycznia 1970 (gigant)
  5. Madonna di Campiglio10 stycznia 1971 (slalom)
  6. Sugarloaf21 lutego 1971 (gigant)
  7. Heavenly Valley25 lutego 1971 (slalom)
  8. Heavenly Valley27 lutego 1971 (gigant)
  9. Heavenly Valley2 marca 1972 (gigant)
  10. Adelboden15 stycznia 1973 (gigant)
  11. St. Anton am Arlberg4 lutego 1973 (slalom)
  12. Mont-Sainte-Anne4 marca 1973 (slalom)
  13. Adelboden21 stycznia 1974 (gigant)
  14. Voss2 marca 1974 (gigant)
  15. Vysoké Tatry10 marca 1974 (slalom)
  16. Wengen12 stycznia 1975 (kombinacja)
  17. Kitzbühel19 stycznia 1975 (kombinacja)
  18. Chamonix30 stycznia 1975 (slalom)
  19. Megève1 lutego 1975 (kombinacja)
  20. Sun Valley15 marca 1975 (slalom)
  21. Val Gardena23 marca 1975 (slalom równoległy)
  22. Val d’Isère5 grudnia 1975 (gigant)
  23. Adelboden12 stycznia 1976 (gigant)
  24. Kitzbühel16 stycznia 1977 (kombinacja)
  • 24 wygrane (11 gigantów, 8 slalomów, 4 kombinacje i 1 slalom równoległy)

Pozostałe miejsca na podium | edytuj kod

  1. Lienz20 grudnia 1969 (gigant) – 2. miejsce
  2. Kitzbühel18 stycznia 1970 (slalom) – 2. miejsce
  3. Madonna di Campiglio31 stycznia 1970 (slalom) – 2. miejsce
  4. Jackson Hole22 lutego 1970 (slalom) – 3. miejsce
  5. Vancouver28 lutego 1970 (slalom) – 2. miejsce
  6. Val d’Isère17 grudnia 1970 (gigant) – 3. miejsce
  7. Madonna di Campiglio9 stycznia 1971 (slalom) – 3. miejsce
  8. Sankt Moritz17 stycznia 1971 (slalom) – 3. miejsce
  9. Adelboden18 stycznia 1971 (gigant) – 2. miejsce
  10. Megève30 stycznia 1971 (slalom) – 2. miejsce
  11. Mont-Sainte-Anne19 lutego 1971 (zjazd) – 3. miejsce
  12. Åre14 marca 1971 (slalom) – 2. miejsce
  13. Berchtesgaden10 stycznia 1972 (gigant) – 2. miejsce
  14. Wengen23 stycznia 1972 (slalom) – 2. miejsce
  15. Adelboden24 stycznia 1972 (gigant) – 3. miejsce
  16. Banff19 lutego 1972 (slalom) – 3. miejsce
  17. Pra Loup18 marca 1972 (slalom) – 2. miejsce
  18. Pra Loup19 marca 1972 (gigant) – 2. miejsce
  19. Madonna di Campiglio17 grudnia 1972 (slalom) – 2. miejsce
  20. Megève19 stycznia 1973 (gigant) – 3. miejsce
  21. Megève21 stycznia 1973 (slalom) – 2. miejsce
  22. Kitzbühel28 stycznia 1973 (slalom) – 2. miejsce
  23. Garmisch-Partenkirchen5 stycznia 1974 (slalom) – 2. miejsce
  24. Berchtesgaden7 stycznia 1974 (gigant) – 2. miejsce
  25. Morzine13 stycznia 1974 (gigant) – 3. miejsce
  26. Kitzbühel27 stycznia 1974 (slalom) – 3. miejsce
  27. Zakopane6 marca 1974 (slalom) – 2. miejsce
  28. Garmisch-Partenkirchen6 stycznia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  29. Adelboden13 stycznia 1975 (gigant) – 2. miejsce
  30. Kitzbühel18 stycznia 1975 (zjazd) – 2. miejsce
  31. Garibaldi2 marca 1975 (gigant) – 3. miejsce
  32. Garmisch-Partenkirchen9 stycznia 1976 (kombinacja) – 3. miejsce
  33. Wengen11 stycznia 1976 (kombinacja) – 2. miejsce
  34. Kitzbühel24 stycznia 1976 (slalom) – 2. miejsce
  35. Kitzbühel25 stycznia 1976 (kombinacja) – 3. miejsce
  36. Garmisch-Partenkirchen27 stycznia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  37. Copper Mountain2 marca 1976 (slalom) – 3. miejsce
  38. Copper Mountain14 marca 1976 (slalom) – 3. miejsce
  39. Madonna di Campiglio19 grudnia 1976 (slalom) – 3. miejsce
  40. Ebnat-Kappel2 stycznia 1977 (gigant) – 3. miejsce
  41. Wengen23 stycznia 1977 (kombinacja) – 2. miejsce
  42. Åre20 marca 1977 (slalom) – 3. miejsce
  43. Åre11 lutego 1979 (slalom) – 3. miejsce

Przypisy | edytuj kod

  1. Famous italian athletes. We don’t have only pizza, pasta and mandolino… (ang.).
  2. Italy, Olympics at Sport-Reference.com (ang.).
  3. Skieur d’Or Award (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Gustav Thöni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy