Gwidon Maria Conforti


Gwidon Maria Conforti w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gwidon Maria Conforti, właśc. wł. Guido Maria Conforti (ur. 30 marca 1865 w Ravadese pod Parmą, zm. 5 listopada 1931) – włoski ksiądz prałat, profesor i wicerektor seminarium duchownego, kanonik katedry, arcybiskup Rawenny (1902–1904) i biskup Parmy (1907–1931), założyciel Związku Misyjnego Księży (dzis. Papieski Związek Misyjny), święty Kościoła katolickiego.

Spis treści

Biografia | edytuj kod

Urodził się w bardzo religijnej rodzinie. W wieku 11 lat wstąpił do seminarium w Parmie. Pragnął zostać misjonarzem, było to jednak niemożliwe w powodu słabego zdrowia. W 1888 roku otrzymał święcenia kapłańskie, potem zainaugurował działalność Emiliańskiego Seminarium dla Misji Zagranicznych, które w trzy lata później oficjalnie zostało zatwierdzone jako Kongregacja św. Franciszka Ksawerego dla Misji Zagranicznych (łac. Pia Societas Sancti Francisci Xaverii pro exteris missionibus), dziś nazywana Instytutem Ksaweriańskim. W 1902 Gwidon Maria Conforti został mianowany arcybiskupem Rawenny. Po dwóch latach z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z funkcji. W 1907 objął urząd biskupi w Parmie, który sprawował do śmierci.

Zmarł w opinii świętości, mając 66 lat. Beatyfikował go Jan Paweł II w dniu 17 marca 1996 roku. Kanonizował go Benedykt XVI w dniu 23 października 2011[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Domenico Agasso: San Guido Maria Conforti (pol.). www.santiebeati.it, 2001-06-02. [dostęp 2017-11-05].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Gwidon Maria Conforti" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy