Halvard Hanevold


Halvard Hanevold w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Halvard Hanevold (ur. 3 grudnia 1969 w Askim, zm. 3 września 2019 w Asker[1]) – norweski biathlonista, sześciokrotny medalista olimpijski i wielokrotny medalista mistrzostw świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Studiował nauki inżynieryjne, reprezentował barwy klubu Asker Skiklubb. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 7 marca 1992 roku w Oslo, zajmując 19. miejsce w sprincie. Tym samym już w debiucie zdobył pierwsze punkty. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 11 stycznia 1996 roku w Anterselvie, kończąc rywalizację w biegu indywidualnym na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie jego rodak Ole Einar Bjørndalen i reprezentujący Białoruś Władimir Draczow. W kolejnych startach jeszcze 39 razy stawał na podium, odnosząc przy tym 9 zwycięstw: 11 stycznia 1998 roku w Anterselvie, 11 lutego 1998 roku w Nagano, 9 marca 2000 roku w Lahti i 19 marca 2003 roku w Chanty-Mansyjsku był najlepszy w biegu indywidualnym, 11 stycznia 2004 roku w Pokljuce i 8 stycznia 2006 roku w Oberhofie triumfował w biegu masowym, 12 marca 1999 roku w Oslo i 17 stycznia 2004 roku w Ruhpolding wygrywał sprinty, a 16 stycznia 2000 roku w Ruhpolding zwyciężył w biegu pościgowym. Ostatnie podium w karierze wywalczył 27 marca 2010 roku w Chanty-Mansyjsku, gdzie zajął trzecie miejsce w biegu masowym. Kilkakrotnie plasował się w czołowej dziesiątce klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, najwyżej w sezonie 2003/2004 – na czwartym miejscu, za Francuzem Raphaëlem Poirée, Ole Einarem Bjørndalenem i Niemcem Ricco Großem. Jednocześnie zajął trzecie miejsce w klasyfikacji biegu masowego. W sezonach 1997/1998 i 2002/2003 zdobywał małą kryształową kulę za zwycięstwo w klasyfikacji biegu indywidualnego, a w sezonie 2007/2008 zajął w niej trzecie miejsce. Ponadto w sezonie 1998/1999 był trzeci w klasyfikacji sprintu.

Hanevold zdobył 16 medali mistrzostw świata, z czego aż osiem w sztafecie. Złote medale w tej konkurencji wywalczył na MŚ w Hochfilzen (2005) i MŚ w Pjongczangu (2009), srebrne podczas MŚ w Lahti (2000), MŚ w Oberhofie (2004), MŚ w Anterselvie (2007) i MŚ w Östersund (2008) oraz brązowe na MŚ w Kontiolahti (1999) i MŚ w Pokljuka (2001). Zdobył też złote medale w biegu drużynowym na MŚ w Anterselvie (1995) i MŚ w Hochfilzen (1998) oraz srebrny w sztafecie mieszanej na MŚ w Pokljuce (2006), gdzie startował razem z Lindą Grubben, Torą Berger i Ole Einarem Bjørndalenem.

Indywidualnie największe sukcesy osiągnął podczas mistrzostw świata w Chanty-Mansyjsku w 2003 roku, gdzie wywalczył złoty medal w biegu indywidualnym, wyprzedzając Vesę Hietalahtiego z Finlandii i Ricco Großa. Trzy dni wcześniej zdobył też srebrny medal w biegu pościgowym, rozdzielając Großa i kolejnego Fina, Paavo Puurunena. Dwa lata wcześniej, na mistrzostwach świata w Pokljuce, był trzeci w sprincie, ulegając Rosjaninowi Pawłowi Rostowcewowi i Włochowi René Cattarinussiemu. W tej samej konkurencji zajął również drugie miejsce na mistrzostwach świata w Östersund w 2008 roku, przegrywając z Maksimem Czudowem z Rosji oraz trzecie mistrzostwach świata w Pjongczangu rok później, plasując się za Bjørndalenem i kolejnym Norwegiem - Larsem Bergerem.

Jego olimpijski debiut miał miejsce podczas igrzysk w Lillehammer w 1994 roku, gdzie zajął 46. miejsce w biegu indywidualnym i siódme w sztafecie. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Nagano wywalczył złoty medal w biegu indywidualnym, zostając pierwszym od 26 lat norweskim mistrzem olimpijskim w tej konkurencji (na ZIO 1972 wygrał Magnar Solberg). Na tej samej imprezie był też ósmy w sprincie, a wspólnie z Egilem Gjellandem, Ole Einarem Bjørndalenem i Dagiem Bjørndalenem zdobył srebrny medal w sztafecie. Tytułu mistrzowskiego nie obronił na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku, tym razem zajmując piąte miejsce. Zwyciężył za to w sztafecie (wraz z Ole Einarem Bjørndalenem, Egilem Gjellandem i Frode Andresenem). W pozostałych startach był trzynasty w sprincie i ósmy w biegu pościgowym. Na igrzyskach w Turynie w lutym 2006 roku sięgnął po brąz w biegu indywidualnym, za Niemcem Michaelem Greisem i Ole Einarem Bjørndalenem. W biegu sprinterskim (10 km) zajął drugie miejsce, przegrywając jedynie z Niemcem Svenem Fischerem. We wszystkich kolejnych startach na tych igrzyskach plasował się w czołowej dziesiątce: był piąty w biegu pościgowym i sztafecie oraz siódmy w biegu masowym. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver w 2010 roku, gdzie w wieku 40 lat zdobył swój ostatni medal. Razem z Tarjei Bø, Emilem Hegle Svendsenem i Ole Einarem Bjørndalenem zwyciężył tam w sztafecie, zdobwając swój trzeci złoty i szósty ogółem medal olimpijski. W startach indywidualnych plasował się poza czołową dziesiątką, najlepszy wynik osiągając w biegu pościgowym, w którym był siedemnasty.

Zaliczany był do najlepszych strzelców wśród biathlonistów. Po sezonie 2009/2010 ogłosił zakończenie kariery[2]. Po skończeniu kariery komentował jako ekspert biathlon dla norweskiej stacji NRK[3].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Statystyka miejsc na podium | edytuj kod

Miejsca na podium w zawodach chronologicznie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Mateusz Król: Biathlon: Nie żyje trzykrotny mistrz olimpijski z Norwegii (pol.).
  2. Sebastian Krystek: Zycie po życiu Hanevolda (pol.). biathlon.pl. [dostęp 2010-05-13].
  3. Viktoria Franke: Halvard Hanevold wird TV-Experte beim NRK (niem.). biathlon-online.de. [dostęp 2010-08-25].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Halvard Hanevold" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy