Hamulec cierny


Hamulec cierny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Hamulec rowerowy przemysłowy hamulec szczękowy hamulec tarczowy w samochodzie

Hamulec cierny - hamulec, w którym pomiędzy członem hamowanym i hamującym występuje połączenie cierne. Człon hamujący (czynny) dociskany jest do hamowanego (biernego) przy wykorzystaniu mechanizmu wspomagania mechanicznego, hydraulicznego, pneumatycznego lub elektrycznego. Człon czynny jest zazwyczaj metalowym elementem lub parą elementów, którym część cierna - okładzina - wykonana jest z trudno ścierającego się oraz zapewniającego wysoki współczynnik tarcia materiałów takich jak żeliwo, staliwo, tkanina azbestowa nasycana żywicą epoksydową, wełna metalowa nasycona żywicą epoksydową, drewno, skóra, korek, filc itp. Wraz z odkryciem szkodliwości azbestu wykładziny zawierające tę substancję zostały wycofane z użycia i zastąpione innymi tworzywami kompozytowymi o podobnych właściwościach fizycznych.

Podział hamulców ciernych[1] | edytuj kod

Można wyróżnić następujący podział hamulców ciernych;

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Mały Poradnik Mechanika tom II, praca zbiorowa, WNT, Warszawa 1994, ​ISBN 83-204-1705-8
Na podstawie artykułu: "Hamulec cierny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy