Hecznarowice


Na mapach: 49°54′06,0″N 19°10′06,8″E/49,901667 19,168556

Hecznarowice w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hecznarowice (wil. Hylciadüf) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie bielskim, w gminie Wilamowice. Powierzchnia sołectwa wynosi 828 ha[1] a liczba ludności 2374 (2009)[2], co daje gęstość zaludnienia równą 286,7 os./km².

Spis treści

Położenie i środowisko naturalne | edytuj kod

Miejscowość jest usytuowana w dolinie Pisarzówki, w pobliżu Soły. Obecnie Hecznarowice należą do grupy gmin, które wchodzą w skład Euroregionu Beskidy.

Część południowo-zachodnia pokryta jest lasem świerkowo-sosnowym i mieszanym, natomiast wzdłuż Soły rozciągają się lasy lęgowe oraz lasy wierzbowo-topolowe z wierzbą kruchą i białą, a także z domieszką topoli. Tereny te stanowią atrakcję zarówno dla myśliwych, jak i wędkarzy, których nie tylko przyciąga rzeka, lecz też liczne w tym rejonie stawy rybne. Rejon przyciąga również wielu koneserów zbierania grzybów.

Nazwa | edytuj kod

Nazwa Hecznarowice to nazwa patronimiczna od imienia Halcznar lub Helcznar[3][4][5], domniemanego założyciela. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1454 (Hekcznarovicze[6]), 1457 (Helcznarowice, w dokumencie sprzedaży księstwa oświęcimskiego Koronie Polskiej wystawionym przez Jana IV oświęcimskiego 21 lutego 1457[7]), 1476 (Hecnarowice). Oświęcimskie księgi sądowe podają czeską nazwę Halčnarovice. W XVI wieku wzmianki głównie w postaci Hecznarowice, ale też Elcznarowicze lub Elssnarowicze[8].

Jan Nepomucen Gąntkowski w książce poświęconej księstwu oświęcimskiemu Rys dziejów księstwa oświęcimskiego i zatorskiego wydanej we Lwowie w 1867 podaje dwie nazwy Hełcznarowice oraz Hecnarowice[9].

Nazwę można uznać, podobnie jak nazwę Wilamowice, za genetycznie niemiecką[8], pomimo że zawsze zakończona była typowo polską patronimiczną końcówką -(ow)ice.

Historia | edytuj kod

Hecznarowice powstały najwcześniej w XIII wieku w skutej planowej kolonizacji, na co wskazuje łanowy układ pól wzdłuż osi Pisarzówki, miejscowo zwanej Hecznarówką[4]. Od początku podległe były parafii w Pisarzowicach i być może stanowiły też część tej wsi do usamodzielnienia się. W okresie powstawania znajdowała się więc w granicach śląskich księstw, być może opolsko-raciborskiego lub cieszyńskiego, na pewno oświęcimskiego, kiedy to silne w okolicy było osadnictwo niemieckie. Nazwa miejscowości jest nie mniej genetycznie niemiecka niż nazwa Wilamowic, za przynależnością do bielsko-bialskiej wyspy językowej przemawia też imię pierwszego proboszcza parafii w Pisarzowicach — Willielmus[8].

W 1564 roku wraz z całym księstwem oświęcimskim i zatorskim leżała w granicach Korony Królestwa Polskiego, znajdowała się w województwie krakowskim w powiecie śląskim. Po unii lubelskiej w 1569 księstwo Oświęcimia i Zatora stało się częścią Rzeczypospolitej Obojga Narodów w granicach, której pozostawało do I rozbioru Polski w 1772[9]. Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze austriackim i leżała w granicach Austrii, wchodząc w skład Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1918 roku tereny dawnego Księstwa Oświęcimskiego znalazły się w granicach odrodzonej Polski jako część województwa krakowskiego.

Od XV wieku aż do II wojny światowej miejscowość często zmieniała właścicieli, tak by w konsekwencji zostać rozparcelowaną.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego. Od 1998 roku graniczą z województwem małopolskim.

Religia | edytuj kod

Na terenie wsi działalność duszpasterską prowadzi Kościół Rzymskokatolicki. Parafia św. Urbana powstała w 1911.

Przypisy | edytuj kod

  1. Gmina Wilamowice: Strategia rozwoju Gminy Wilamowice do 2015. W: bip.wilamowice.pl [on-line]. 2007-01-17. [dostęp 2010-12-07].
  2. Gmina Wilamowice: Liczba mieszkańców – osoby zameldowane na stałe. W: www.gmina.wilamowice.pl [on-line]. 2009-01-01. [dostęp 2010-12-07].
  3. Aneks. Miejscowości ziemi oświęcimsko-zatorskiej. W: Paweł Mostowik: Z dziejów Księstwa Oświęcimskiego i Zatorskiego XII-XVI w. Toruń: 2005, s. 160. ISBN 83-7441-175-9.
  4. a b Historia parafii
  5. „STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO GMINY WILAMOWICE”. s. 22.
  6. HECZNAROWICE. [dostęp 2018-12-28].
  7. Krzysztof Rafał Prokop: Księstwa oświęcimskie i zatorskie wobec Korony Polskiej w latach 1438-1513. Dzieje polityczne. Kraków: PAU, 2002, s. 151. ISBN 978-8388857-31-7.
  8. a b c A. Barciak, Wilamowice..., s. 87
  9. a b Jan Nepomucen Gątkowski: Rys dziejów księstwa oświęcimskiego i zatorskiego. Lwów: nakład autora, 1867.

Bibliografia | edytuj kod

  • Wilamowice. Przyroda, historia, język, kultura oraz społeczeństwo miasta i gminy. Antoni Barciak (red.) i inni. Wilamowice: Urząd Gminy w Wilamowicach, 2001. ISBN 83-915888-0-7.
Na podstawie artykułu: "Hecznarowice" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy