Helena Buczyńska


Helena Buczyńska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Heleny Buczyńskiej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Helena Buczyńska (ur. 2 grudnia 1894 w Szczygrach, Rosja, zm. 21 grudnia 1957 na statku wracając z podróży zagranicznej) – aktorka teatralna, kabaretowa, radiowa i filmowa a także reżyser, tancerka, choreograf, autorka sztuk teatralnych.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończyła gimnazjum we Lwowie a następnie klasę dramatyczną przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. 1 kwietnia 1914 r. debiutowała w Teatrze Letnim w Warszawie w roli Jewdochy („Sędziowie”). Od 1915 przebywała w Rosji, występując w polskich i rosyjskich zespołach. Po powrocie do kraju w 1922 występowała w teatrach warszawskich, m.in. w Reducie a także w krakowskich, poznańskich i łódzkim. W latach 30. była aktorką warszawskiego teatru Ateneum oraz scen TKKT, gdzie ujawniła swój talent komediowy. Podczas II wojny światowej prowadziła tajne kursy aktorskie. W marcu 1941 roku aresztowana przez niemieckie władze okupacyjne w związku ze sprawą zabójstwa Igo Syma[1]. Po wojnie grała i reżyserowała w Warszawie. Była jedną z najbardziej znanych i lubianych aktorek komediowych stolicy. Była również cenioną recytatorką poezji współczesnej. Zmarła na statku Batory w czasie sztormu wracając z podróży ze Stanów Zjednoczonych. Helena Buczyńska została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 102-I-12).

Filmografia | edytuj kod

Spektakl

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Władysław Bartoszewski, Warszawski pierścień śmierci, Warszawa 1970, s. 106.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Helena Buczyńska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy