Helikon (instrument)


Helikon (instrument) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Helikon

Helikon (gr. helix – zwój, splot) – instrument dęty blaszany z grupy aerofonów ustnikowych o ustniku kociołkowatym; posiada niskie brzmienie, używany jest w orkiestrach dętych i marszowych Jest odmianą tuby basowej lub kontrabasowej w formie helikonowej[1] (zaokrąglonym, owijającym grającego) najczęściej w stroju B lub Es. Skala od Fis kontra do d razkreślnego. Opracowany w 1845 r. przez Wiedeńczyka Ignacego Stowassera[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. MieczysławM. Drobner MieczysławM., Instrumentoznawstwo i akustyka, Kraków: PWM, 1997, s. 182, ISBN 83-224-0469-7 .
  2. Helicon, Encyclopedia Britannica [dostęp 2021-05-22] .
Na podstawie artykułu: "Helikon (instrument)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy