Henryk Borowski


Henryk Borowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Borowski (ur. 14 lutego 1910 w Płocku, zm. 13 listopada 1991 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy.

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Jagiełły w Płocku i Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej.

Przed II wojną światową grał w wileńskim Teatrze na Pohulance oraz we Lwowie. Po wojnie najdłużej występował w Teatrze Współczesnym w Warszawie i Teatrze Telewizji. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Starych Babicach koło Warszawy[1].

Spis treści

Filmografia | edytuj kod

Radio | edytuj kod

Występował w słuchowiskach radiowych, m.in. Jacka Janczarskiego i Adama Kreczmara.

Teatr Telewizji | edytuj kod

  • 1957: Julietta ze snówGeorges Neveaux – reżyseria: Czesław Szpakowicz
Goście o zmierzchuKrystyna Salaburska – reżyseria: Władysław Sheybal Amy FosterJoseph Conrad Korzeniowski – reżyseria: Adam Hanuszkiewicz Męczeństwo Piotra Ohey’aSławomir Mrożek – Piotr Ohey – reżyseria: Erwin Axer Pan TopazPagnol Marce – Muche – reżyseria: Edward Dziewoński DymWilliam Faulkner – reżyseria: Ludwik René Pierwszy dzień wolnościLeon Kruczkowski – reżyseria: Adam Hanuszkiewicz Szelmostwa SkapenaMolier – Argant – reżyseria: Jan Kulczyński
  • 1964: Ślub – Andrzej Górny – reżyseria: Adam Hanuszkiewicz
Ostry dyżur – Jerzy Lutowski – reżyseria: Andrzej Szafiański MistrzZdzisław Skowroński – reżyseria: Jerzy Antczak
  • 1965: Ifigenia w Taurydzie – Johann Wolfgang Goethe – postać: król Taurydy Toas, reżyseria: Erwin Axer
Volpone – Ben Jonson – reżyseria: Zygmunt Hübner Szósty lipca – Szatrow Michał – postać: Aleksandrowicz – reżyseria: Jerzy Krasowski Stanisław i BogumiłDąbrowska Maria – postać: Henryk, Opat Waltenburski – reżyseria: Jerzy Krasowski Głos Zdzisław Skowroński – postać: Delegat I – reżyseria: Jerzy Antczak Adwokat i różeJerzy Szaniawski – reżyseria: Andrzej Łapicki Damy i huzary – Aleksander Fredro – reżyseria: Józef Słotwiński Dwie humoreski o stosunku do zwierząt – Sławomir Mrożek – postać: Staruszek – reżyseria: Erwin Axer HorsztyńskiJuliusz Słowacki – postać: Ojciec Prokop – reżyseria: Jerzy Kreczmar SkowronekJean Anouilh – postać: Cauchon – reżyseria: Jerzy Antczak AntygonaSofokles – postać: Posłaniec – reżyseria: Jerzy Gruza Król Edyp – Sofokles – postać: Posłaniec – reżyseria: Jerzy Gruza Stawka większa niż życie (odc. Cicha przystań) - postać: Hotelarz Tietz - reżyseria: Andrzej Konic Grube rybyMichał Bałucki – postać: Pagatowicz – reżyseria: Jerzy Rakowiecki Sędzia Irving – według Roberta Penna Warrena – postać: Willy Stark – reżyseria: Andrzej Konic Gruszeczka, czyli wizyta obcej paniStanisława Fleszarowa-Muskat – postać: Cieślak – reżyseria: Józef Słotwiński Grający pomnikMaciej Patkowski – postać: Ojciec Anny – reżyseria: Jan Bratkowski Trąd w pałcu sprawiedliwościUgo Betti – postać: Croz – reżyseria: Gustaw Holoubek Spóźnione kwiatyAnton Czechow – postać: Nikifor – reżyseria: Anatolij Nall Konsul BernickHenrik Ibsen – postać: Krap – reżyseria: Jan Bratkowski BurzaAleksander Ostrowski – postać: Kuligin – reżyseria: Jan Kulczyński Epilog norymberski – Jerzy Antczak – postać: Ribbentrop – reżyseria: Jerzy Antczak
  • 1970: Powrót o 7-ej – Robert C. Sherriff – postać: Inspektor – reżyseria: Andrzej Konic
Dziewczęta z Nowolipek (część II – Kwiryna)Pola Gojawiczyńska – reżyseria: Stanisław Wohl Dziewczęta z Nowolipek (część IV – Amelka)Pola Gojawiczyńska – postać: Aptekarz – reżyseria: Stanisław Wohl BalladynaJuliusz Słowacki – postać: Pustelnik – reżyseria: Ewa Petelska, Czesław Petelski Trąd w pałacu sprawiedliwości – Ugo Betti – postać: Croz – reżyseria: Gustaw Holoubek Żaglowce, białe żaglowceJarosław Abramow-Newerly – postać: Major – reżyseria: Kazimierz Braun Pan Tadeusz (Księga II – Zamek)Adam Mickiewicz – postać: Gerwazy – reżyseria: Adam Hanuszkiewicz

Nagrody | edytuj kod

  • 1953 – Nagroda Państwowa (zespołowa) III stopnia za rolę Mariana Korbickiego w przedstawieniu „Domek z kart” w Teatrze Współczesnym w Warszawie
  • 1970 – nagroda Komitetu ds. PRiTV za wybitne kreacje aktorskie w spektaklach Teatru TV
  • 1971 – nagroda ministra kultury i sztuki I stopnia za wybitne kreacje aktorskie w teatrze oraz w teatrze telewizji
  • 1973 – nagroda Komitetu ds. PRiTV za wybitne kreacje aktorskie w Teatrze TV
  • 1977 – nagroda teatralna tygodnika „Przyjaźń” za rolę Kelina Ababija w przedstawieniu „Największa świętość” Iona Drucego w Teatrze Współczesnym w Warszawie
  • 1977 – Złota Syrenka
  • 1977 – Nagroda m.st. Warszawy
  • 1978 – Kalisz – XVIII KST – Grand Prix za najwybitniejszą kreację aktorską na festiwalu – rolę Kelina w sztuce „Największa świętość” w Teatrze Współczesnym w Warszawie
  • 1980 – nagroda przewodniczącego Komitetu ds. PRiTV za wybitne kreacje aktorskie w programach radiowych i tv
  • 1990 – Złoty Wawrzyn Grzymały

Przypisy | edytuj kod

  1. Akcja – zapal znicz u aktora, Babice24.pl, 30 października 2017 [dostęp 2018-05-09]  (pol.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Henryk Borowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy