Henryk Czorny


Henryk Czorny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Czorny (ur. 22 maja 1907 w Bukowie, zm. 11 kwietnia 1965 w Leeds) – polski duchowny rzymskokatolicki.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 22 maja 1907 w Bukowie[1][2]. Uczestniczył w powstaniu śląskim[2]. W 1931 otrzymał święcenia prezbiteratu[2]. Pracował jako katecheta w Siemianowicach Śląskich[2]. Otrzymał tytuł kanonika[2].

W Wojsku Polskim przed 1939 był kapelanem Wołyńskiej Brygadzie Kawalerii[2]. Podczas II wojny światowej był kapelanem w jednostkach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie: w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich oraz 6 pułku pancernym „Dzieci Lwowskich”, w szeregach którego brał udział w kampanii włoskiej, w tym w walkach w bitwie o Monte Cassino[2]

Po wojnie osiadł w Wielkiej Brytanii. Był kapłanem w Leeds, gdzie prócz obowiązków duszpasterskich udzielał się na rzecz jednoczenia społeczności polskiej[2]. Pełnił funkcję prezesa Koła Żołnierzy 6 pułku pancernego „Dzieci Lwowskich”[2]. Zmarł 11 kwietnia 1965 w Leeds[2].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Henryk Czorny. encyklo.pl. [dostęp 2018-10-02].
  2. a b c d e f g h i j k l Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (8), s. 73, Maj 1965. Koło Lwowian w Londynie. 
Na podstawie artykułu: "Henryk Czorny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy