Henryk Dudek (ur. 1878)


Henryk Dudek (ur. 1878) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Franciszek Ksawery Dudek[1] (ur. 8 lipca 1878 w Rohatynie, zm. ?) – polski inżynier, oficer, urzędnik ministerialny w II RP.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 8 lipca 1878 w Rohatynie jako syn Jana i Eleonory z domu Kowalskiej[2]. Egzamin dojrzałości zdał w gimnazjum w Krakowie[2]. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej z tytułem inżyniera[2]. Od 1906 do 1913 pracował w sferze kulturalno-oświatowej w powiecie tarnobrzeskim i w Skawinie[2]. Publikował w „Czasopiśmie Technicznym”[3].

Po wybuchu I wojny światowej został powołany do c. i k. armii w stopniu porucznika i służył przy budowie dróg na terenach serbskich, czarnogórskich, albańskich[2][4]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6]. W 1923, 1924 był przydzielony jako oficer rezerwowy do 21 pułku artylerii polowej w Krakowie[7][8]. W 1934 jako porucznik rezerwy pospolitego ruszenia artylerii był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr V jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto[9].

Został urzędnikiem w służbie państwowej. Na początku kwietnia 1919 został mianowany przez Ministra Robót Publicznych delegatem przy Generalnym Delegacie w Krakowie[10]. Pełnił funkcję wiceministra Robót Publicznych[2][11]. Później sprawował stanowisko szefa Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych w Krakowie[12][13].

Był wiceprezesem Okręgowego Związku Zachodniego w Krakowie[2]. Należał do Związku Międzykomunalnego[2]. Był prezesem Związku Inżynierów Budownictwa Województwa Krakowskiego przy Towarzystwie Technicznym[2]. Sprawował funkcję ławnika miasta Krakowa[2].

31 grudnia 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[14].

Publikacje | edytuj kod

Publikował w czasopismach „Czas”, „Głos Narodu”, „Ilustrowany Kuryer Codzienny”[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako Henryk Franciszek Dudek
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 154.
  3. Henryk Dudek. Kartele a rozwój fabrycznego przemysłu maszynowego w Austro-Węgrzech i w Galicyi. „Czasopismo Techniczne”, s. 149, Nr 2 z 25 kwietnia 1912. 
  4. Marian Kałuski: Polacy w Albanii. przeglad.australink.pl. s. 4. [dostęp 2015-09-27].
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 845.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 770.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 756.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 676.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 274, 935.
  10. Mianowania przedstawicieli ministerstw przy Gen. delegacie w Krakowie. „Ilustrowany Dziennik Polski”, s. 5, Nr 60 z 1919. 
  11. Wojciech Deluga: Niepodległość. mojawyspa.co.uk. [dostęp 2015-09-27].
  12. Konkurs. „Architektura i Budownictwo”, s. 52, Nr 6 z 1928. 
  13. Konkurs. „Krakowski Dziennik Wojewódzki”, s. 211, Nr 16 z 1 lipca 1929. 
  14. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Henryk Dudek (ur. 1878)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy