Henryk Hoser


Henryk Hoser w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Franciszek Hoser[1] (ur. 27 listopada 1942 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, pallotyn, misjonarz, lekarz, wizytator apostolski w Rwandzie w latach 1994–1996, arcybiskup ad personam, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 2008–2017, od 2017 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej, wizytator apostolski w Medziugorie od 2018.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość i wykształcenie | edytuj kod

Urodził się 27 listopada 1942 w Warszawie w rodzinie Hoserów, warszawskich ogrodników[2]. Jego ojciec i dziadek zginęli w powstaniu warszawskim rozstrzelani przez Niemców w czasie rzezi Woli[3]. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tomasza Zana w Pruszkowie[4].

W latach 1960–1966 odbył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. W ich trakcie pełnił funkcję przewodniczącego Uczelnianego Sądu Koleżeńskiego Zrzeszenia Studentów Polskich. Od 1966 do 1968 pracował w Akademii w Zakładzie Anatomii Prawidłowej na stanowisku asystenta, zaś w następnym roku jako lekarz prowadzący oddziału internistycznego w szpitalu rejonowym w Ziębicach[5].

W 1969 wstąpił do stowarzyszenia apostolskiego pallotynów. 8 września 1970 złożył pierwszą profesję zakonną[5]. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1969–1974 w Wyższym Seminarium Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie[4]. W seminarium współtworzył Koło Misyjne, mające na celu codzienną modlitwę za misje i misjonarzy, a także przewodniczył Radzie Alumnów. W wolnym czasie, aby nie stracić praktyki lekarskiej, za zgodą przełożonych pracował w szpitalu jako lekarz[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 16 czerwca 1974 biskup pomocniczy warszawski Władysław Miziołek[6].

Następnie udał się do Paryża, gdzie ukończył kurs języka francuskiego w Alliance Française oraz kurs medycyny tropikalnej w CHU Pitié-Salpêtrière i w szpitalu Claude Bernard[5].

Prezbiter | edytuj kod

W 1975 wyjechał na misję do Rwandy. Pełnił tam funkcje duszpasterza, proboszcza, animatora duszpasterstwa rodzinnego, organizatora sesji formacji apostolstwa świeckich, promotora apostolstwa słowa drukowanego[4]. W 1978 założył w Kigali Centrum Zdrowia Gikondo, a także Rwandyjską Akcję Rodzinną mającą na celu upowszechnianie naturalnych metod planowania rodziny[5]. Był przewodniczącym Związku Stowarzyszonych Ośrodków Medycznych w Kigali, a także kierownikiem Centrum Monitoringu Epidemii AIDS, programu opieki psychomedycznej i socjalnej chorych na AIDS[4]. Przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza komisji ds. zdrowia oraz komisji ds. rodziny rwandyjskiego episkopatu[5]. Zarzuca się mu, że w tym czasie był „częścią establishmentu” reżimu Rwandy[7], aczkolwiek na jego obronę przytaczany jest argument, że w tym czasie nie piastował żadnego ważnego stanowiska w strukturach kościelnych w Rwandzie i nie miał realnego wpływu na sytuację w tym kraju[8]. W czasie ludobójstwa (kwiecień–lipiec 1994) nie był obecny w Rwandzie. We wrześniu 1993 wyjechał z niej w celu odbycia roku formacyjnego. Przebywał w Jerozolimie, następnie na stażu ultrasonografii w Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, w końcu na intensywnym kursie języka włoskiego w Rzymie[9]. W 1994 był uczestnikiem Synodu Specjalnego dla Afryki w charakterze eksperta w dziedzinie rozwoju i problemów rodziny[5]. W lipcu 1994[9] na czas nieobecności nuncjusza apostolskiego[4] został ustanowiony wizytatorem apostolskim w Rwandzie[9]. Funkcję w afrykańskim państwie pełnił po zakończeniu wojny domowej[4] od sierpnia 1994 do marca 1996[9]. Od 1981 zajmował stanowisko przełożonego Delegatury Misyjnej Księży Pallotynów w Rwandzie. W latach 1988–1991 był superiorem nowo utworzonej regii, w skład której wchodziły Rwanda, Zair i Belgia. Objął również urząd przewodniczącego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych w Rwandzie[4].

Po powrocie z Afryki był w latach 1996–2003 przełożonym Regii Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego we Francji oraz członkiem Rady Misyjnej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych we Francji[10]. W 2004 objął funkcję rektora Pallotyńskiej Prokury Misyjnej w Brukseli[4].

W 2001 współzakładał Federację Afrykańskiej Akcji Rodzinnej, w której pełnił funkcję sekretarza[4].

Biskup | edytuj kod

22 stycznia 2005 papież Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym Tepelte i jednocześnie sekretarzem pomocniczym Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów oraz przewodniczącym Papieskich Dzieł Misyjnych[11]. Święcenia biskupie otrzymał 19 marca 2005 w kaplicy Papieskiego Kolegium Urbanianum w Rzymie. Udzielił mu ich kardynał Crescenzio Sepe, prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów, któremu asystowali arcybiskup Stanisław Dziwisz, sekretarz Jana Pawła II, i arcybiskup metropolita Kigali Thaddée Ntihinyurwa[10]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Maior est Deus” (Bóg jest większy)[12].

24 maja 2008 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji warszawsko-praskiej, pozostawiając mu tytuł arcybiskupa[13][14]. Ingres do bazyliki katedralnej św. Michała i św. Floriana w Warszawie, w trakcie którego kanonicznie objął diecezję, odbył 28 czerwca 2008[12]. 8 grudnia 2017 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego warszawsko-praskiego[15][16].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski został przewodniczącym Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych, wszedł w skład Komisji Duszpasterstwa, Komisji ds. Misji i Rady ds. Rodziny[17], a w 2014 został wybrany do Rady Stałej jako biskup diecezjalny[18]. Objął ponadto funkcję członka Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[17].

4 lipca 2009 Benedykt XVI mianował go konsultorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[19]. W tym samym roku decyzją papieża został mianowany uczestnikiem zgromadzenia specjalnego II Synodu dla Afryki[4]. W 2015 wziął udział w synodzie biskupów na temat rodziny[20]. W 2017 papież Franciszek zlecił mu udać się do Medziugorie w charakterze specjalnego wysłannika Stolicy Apostolskiej w celu rozpoznania sytuacji duszpasterskiej i potrzeb pielgrzymów, a także wskazania ewentualnych inicjatyw duszpasterskich do podjęcia w przyszłości[21][22]. 31 maja 2018 został mianowany przez papieża Franciszka wizytatorem apostolskim o charakterze specjalnym dla parafii w Medziugorie[23][24]. 22 lipca 2018 uroczystą Eucharystią zainaugurował posługę w Medziugorie[25].

W 2011 konsekrował biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego Marka Solarczyka. Ponadto był współkonsekratorem podczas sakry nuncjuszy apostolskich w krajach afrykańskich: George′a Antonysamy′ego (2005) i Michaela Blume′a (2005), a także arcybiskupa metropolity białostockiego Tadeusza Wojdy (2017)[6].

Odznaczenia i tytuły | edytuj kod

6 listopada 2015 prezydent RP Andrzej Duda odznaczył go Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla polskiego Kościoła, za osiągnięcia w pracy duszpasterskiej”[26][27]. Postanowieniem Prezydenta Portugalii z 1 września 2008 został odznaczony Orderem Zasługi II klasy[28].

W 2011 otrzymał tytuł honorowego obywatela Warszawy[29].

Przypisy | edytuj kod

  1. Prezentacja książki „Bóg jest większy. Rozmawiają abp Henryk Franciszek Hoser SAC i Michał Królikowski”. ekai.pl (arch.), 2014-01-03. [dostęp 2018-02-22].
  2. a b I. Świerdzewska. Misjonarz na Pradze. „Idziemy”. nr 22 (143), 2008-06-01. ISSN 1734-9079. [dostęp 2013-07-09]. 
  3. Z. Smoleńska. Praga pamięta. „Idziemy”. nr 32 (464), s. 20, 2014-08-10. ISSN 1734-9079. [dostęp 2014-09-27]. 
  4. a b c d e f g h i j Nota biograficzna Henryka Hosera na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl (arch.). [dostęp 2015-11-14].
  5. a b c d e f Abp Henryk Hoser – nowy biskup warszawsko-praski (sylwetka). ekai.pl (arch.), 2008-05-24. [dostęp 2018-02-22].
  6. a b Henryk Hoser (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2017-06-10].
  7. A. Bohdanowicz: Linda Melvern: Hoser musiał być częścią establishmentu reżimu Rwandy. natemat.pl. [dostęp 2015-12-05].
  8. G. Wysocki: Szymon Hołownia: kiedy będziemy wystarczająco bogaci, by zacząć być ludźmi?. wiadomości.wp.pl, 2015-07-26. [dostęp 2018-02-22].
  9. a b c d M. Przeciszewski, S. Tasiemski: Kościół nie brał udziału w ludobójstwie. ekai.pl (arch.), 2013-07-06. [dostęp 2018-02-22].
  10. a b Abp Henryk Hoser SAC – nowy biskup warszawsko-praski (biogram). ekai.pl (arch.), 2008-05-24. [dostęp 2018-02-22].
  11. Nomina del Segretario Aggiunto della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli e Presidente delle Pontificie Opere Missionarie (wł.). press.vatican.va, 2005-01-22. [dostęp 2014-05-24].
  12. a b Abp Henryk Hoser odbył ingres do katedry warszawsko-praskiej. ekai.pl (arch.), 2008-06-29. [dostęp 2018-02-22].
  13. Nomina del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2008-05-24. [dostęp 2014-05-24].
  14. Komunikat Nuncjatury – abp Hoser biskupem warszawsko-praskim. episkopat.pl (arch.), 23.05.2008-05-23. [dostęp 2014-05-24].
  15. Rinuncia e successione del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2017-12-08. [dostęp 2017-12-08].
  16. Warszawa-Praga: Rezygnacja abp. Henryka Hosera SAC. Bp Romuald Kamiński – biskupem warszawsko-praskim. episkopat.pl, 2017-12-08. [dostęp 2017-12-09].
  17. a b Henryk Hoser na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-11-11].
  18. Zakończyło się zebranie Episkopatu. episkopat.pl (arch.), 2014-06-11. [dostęp 2016-08-28].
  19. Nomina di Consultori della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli (wł.). press.vatican.va, 2009-07-04. [dostęp 2014-05-24].
  20. Msza św. pod przewodnictwem Franciszka zakończyła synod biskupów nt. rodziny. ekai.pl (arch.), 2015-10-25. [dostęp 2018-02-22].
  21. Comunicato della Segreteria di Stato: Nomina dell’Inviato Speciale della Santa Sede per Medjugorje (wł.). press.vatican.va, 2017-02-11. [dostęp 2017-02-11].
  22. Nominacja Specjalnego Wysłannika Stolicy Apostolskiej do Medjugorje – komunikat prasowy. episkopat.pl, 2017-02-11. [dostęp 2017-02-11].
  23. Comunicato della Sala Stampa: Nomina del Visitatore Apostolico a carattere speciale per la parrocchia di Medjugorje (wł.). press.vatican.va, 2018-05-31. [dostęp 2018-05-31].
  24. Abp Hoser stałym wizytatorem apostolskim w Medzjugorje. episkopat.pl, 2018-05-31. [dostęp 2018-05-31].
  25. Ks. abp Henryk Hoser rozpoczął posługę w Medjugorje. radiomaryja.pl, 2018-07-23. [dostęp 2018-07-23].
  26. M.P. z 2016 r. poz. 21 [dostęp 2018-02-15].
  27. Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości. prezydent.pl, 2015-11-11. [dostęp 2015-11-11].
  28. Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych (port.). dre.pt. [dostęp 2010-09-12].
  29. Uchwała nr XVII/321/2011. bip.warszawa.pl, 2011-06-16. [dostęp 2013-07-09].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Henryk Hoser" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy