Henryk Jankowski (generał)


Henryk Jankowski (generał) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Henryka Jankowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Henryk Jankowski, pseud. Kuba (ur. 11 czerwca 1922 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1959 w Warszawie), generał brygady Ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys | edytuj kod

Syn stolarza Bolesława i Stanisławy z Sykulskich. W 1939 ukończył 3-letnią szkołę techniczną rysunków, w czasie okupacji pracował jako stolarz w Warszawie i działał w lewicowym ruchu oporu. Od czerwca 1943 walczył w szeregach Gwardii Ludowej. W sierpniu 1943 wstąpił do oddziału partyzanckiego GL Stanisława Gacia „Kuby” działającego w rejonie Sochaczewa i Łowicza, a od stycznia 1944 dowodził specjalną grupą bojową Dowództwa Głównego Armii Ludowej w Warszawie. W czerwcu 1944 wstąpił do PPR. W powstaniu warszawskim dowodził plutonem, a następnie kompanią Armii Ludowej na Woli i Starówce, później na Żoliborzu. Był lekko ranny w prawą nogę. Po upadku powstania przedostał się wraz z grupą żołnierzy AL i członkiem kierownictwa PPR Zenonem Kliszko na Pragę, gdzie wstąpił w szeregi 1 Armii Wojska Polskiego. Uczestniczył w walkach o Warszawę w styczniu 1945 i dalszych działaniach wojennych (na Wale Pomorskim, Wybrzeżu, k. Oranienburga, nad Łabą, w Berlinie); 18 kwietnia 1945 mianowany porucznikiem. Był zastępcą dowódcy kompanii i oficerem sekcji polityczno-wychowawczej 6 pułku piechoty, potem oficerem w wydziale polityczno-wychowawczym 2 Dywizji Piechoty im. J.H. Dąbrowskiego.

Po wojnie w stopniu kapitana WP został szefem wydziału personalnego w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Ukończył Wyższą Szkołę Polityczno-Wychowawczą WP (1947) i Wojskową Akademię Polityczną (1958), awansując na kolejne stopnie oficerskie (2 listopada 1945 kapitana, 7 maja 1946 majora, 17 grudnia 1948 podpułkownika, 17 kwietnia 1953 pułkownika). Od 1 stycznia 1949 do 1 lipca 1950 zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od 3 grudnia 1951 do 7 listopada 1952 szef Oddziału V Głównego Zarządu Politycznego WP, następnie szef Zarządu I Organizacyjnego tego Zarządu. W lipcu 1958 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. Od listopada 1956 był zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego.

Należał kolejno do PPR i PZPR. Był odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954), Krzyżem Grunwaldu III klasy (15 lipca 1945), Orderem Virtuti Militari V klasy (1945), Krzyżem Walecznych (1945), Krzyżem Partyzanckim (1946), Brązowym i Srebrnym (1953) Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny.

Zmarł w 2. Centralnym Szpitalu Klinicznym WAM na ostrą białaczkę szpikową. Został pochowany na w Alei Zasłużonych na Wojskowych Powązkach (kwatera A26-tuje-17)[1]. Jego imię do 2020 roku nosiło XXVI Liceum Ogólnokształcące w Warszawie[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-25].
  2. Uchwała nr XXXV/1085/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 sierpnia 2020 r. w sprawie zmiany imienia XXVI Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Henryka Jankowskiego „Kuby” w Warszawie, ul. Alpejska 16 .

Bibliografia | edytuj kod

  • Jan Zamojski, Henryk Jankowski, w: Polski Słownik Biograficzny, tom X, 1962–1964
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II:I-M, Toruń 2010, s. 60-62.
Na podstawie artykułu: "Henryk Jankowski (generał)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy