Henryk Kukier


Henryk Kukier w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Jerzy Kukier (ur. 1 stycznia 1930 w Lublinie) – polski bokser, mistrz Europy, trzykrotny olimpijczyk.

Życiorys | edytuj kod

Syn Franciszka. Walczył w wadze muszej. Czterokrotnie reprezentował Polskę na Mistrzostwach Europy. Największy sukces odniósł w pierwszym starcie podczas mistrzostw w Warszawie 1953, kiedy zdobył złoty medal. Dwa lata później w Berlinie Zach. 1955 wywalczył medal brązowy. Występował także na mistrzostwach w Pradze 1957 i w Lucernie 1959, ale bez sukcesów.

Trzy starty olimpijskie w Helsinkach 1952, Melbourne 1956 i Rzymie 1960 nie przyniosły Kukierowi powodzenia; za każdym razem odpadał po pierwszej walce[1].

Sześciokrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski: w 1953, 1954, 1955, 1956, 1957 i 1960, a w 1952 był wicemistrzem.

Wystąpił w pięściarskiej reprezentacji Polski 35 razy, wygrywając 25 walk i 10 walk przegrywając.

W swojej karierze stoczył 256 walk, 234 wygrał, 1 zremisował i 21 przegrał.

Walczył w barwach Lublinianki, CWKS Warszawa i Avii Świdnik w latach 19481961.

W 1953 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi i osiągnięcia w dziedzinie kultury fizycznej i sportu[2].

Po zakończeniu kariery był trenerem i działaczem sportowym. W 2000 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

Przypisy | edytuj kod

  1. Henryk Kukier Biographical information (ang.). olympedia.org. [dostęp 2020-07-18].
  2. M.P. z 1953 r. nr 57, poz. 720

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Henryk Kukier" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy