Hilda Margaret Bruce


Hilda Margaret Bruce w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hilda Margaret Bruce (ur. 5 kwietnia 1903, zm. 2 listopada 1974) – brytyjska zoolog, najbardziej znana dzięki odkryciu efektu Bruce, reakcji na feromony obserwowanej u wielu gatunków gryzoni[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Hilda Bruce urodziła się 5 kwietnia 1903 roku. Uczyła się w szkole St Leonards w St Andrews, po czym spędziła rok w Szwajcarii. W 1923 roku rozpoczęła naukę w King’s College for Women, gdzie otrzymała stopień Bachelor of Science w zakresie nauk domowych i społecznych, i kolejny z fizjologii. Przez jakiś czas uczyła na politechnice w Chelsea. W 1930 Bruce dołączyła do Narodowego Instytutu Badań Medycznych (ang. National Institute for Medical Research, NIMR) w Mount Vernon, Hampstead[2]. Początkowo jej badania dotyczyły witaminy D; ponadto była współautorką pierwszego artykułu dotyczącego rozwoju i rozrodu chomiczków syryjskich[2][3]. W 1933 roku została zatrudniona przez Towarzystwo Farmaceutyczne, gdzie kontynuowała badania nad witaminą D. W 1941 roku polecono jej ustanowienie laboratorium standaryzacji oleju z wątroby dorsza, na potrzeby hodowli drobiu. W 1944 roku wróciła do NIMR, gdzie tworzyła specjalistyczne diety dla zwierząt laboratoryjnych[2][4].

Od początku lat 1950. Bruce skupiła się na zachowaniach seksualnych u gryzoni, w szczególności efekcie Whittena. W 1959 roku opublikowała pracę dokumentującą odkrycie zjawiska obecnie nazywanego efektem Bruce: przerywania ciąży po ekspozycji na zapach obcego samca[5]. Bruce odeszła z NIMR w 1963 roku, ale nadal prowadziła badania naukowe dotyczące składników odżywczych, rozwoju i feromonów w Zakładzie Medycyny Badawczej w Cambridge. Pracowała w zakładzie do 1973 roku. W późniejszych latach, Bruce poruszała się głównie na wózku inwalidzkim, od 1942 roku będąc dotknięta zaostrzającym się reumatoidalnym zapaleniem stawów[2].

Narodowy Instytut Badań Medycznych | edytuj kod

Bruce brała udział w wyizolowaniu czystej witaminy D w 1931 roku[6][7][8], a następnie pracowała w dziale standardów biologicznych, określając stabilność tej substancji[9][10][11]. W tym czasie pracowała także z Kennethem Callowem w zakładzie fizjologii, farmakologii i biochemii, badając efekt leczniczy witaminy D u szczurów z krzywicą[12].

Efekt Bruce | edytuj kod

 Osobny artykuł: Efekt Bruce.

Od 1950 roku Bruce badała zachowania seksualne u laboratoryjnych myszy, skupiając się na synchronizacji rui. W jednym z eksperymentów umieszczała niedawno pokryte ciężarne samice myszy w towarzystwie samców, które nie były ojcami. Zaobserwowała, że w rezultacie wzrosła liczba poronień, a samice ponownie zachodziły w ruję i parzyły się z nowym partnerem. Częstość poronień nie wzrastała, kiedy ciężarne myszy były połączone z niedojrzałym lub wykastrowanym samcem[13]. Zjawisko występowało także wtedy, gdy samica nie miała kontaktu wzrokowego lub akustycznego z samcem, a jedynie zapachowy[4].

Alan Parkes, który zwerbował ją do NIMR w 1944 roku pomógł jej przeprowadzić wstępne ustalenia, które ostatecznie doprowadziły do odkrycia tego zjawiska[14].

Przypisy | edytuj kod

  1. Ed Bracey: The sense of smell – A milestone to understanding the brain (ang.). Mill Hill Essays, 2011.
  2. a b c d Alan S. Parkes. H.M. Bruce 1903-1974. „Reproduction”. 49 (1), s. 1–4, 1977. DOI: 10.1530/jrf.0.04900NP-c. PMID: 319228 (ang.). 
  3. H.M. Bruce, E. Hindle. The Golden Hamster, Cricetus (Mesocricetus) auratus Waterhouse. Notes on its Breeding and Growth. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 104 (2), s. 361–366, 2010. DOI: 10.1111/j.1469-7998.1934.tb07757.x (ang.). 
  4. a b 13. Animal research and welfare. W: MRC National Institute for Medical Research: A Century of Science and Health. MRC National Institute for Medical Research, 2014, s. 208. (ang.)
  5. Hilda M. Bruce. An Exteroceptive Block to Pregnancy in the Mouse. „Nature”. 184 (4680), s. 105, 1959. DOI: 10.1038/184105a0. PMID: 13805128 (ang.). 
  6. F.A. Askew, R.B. Bourdillon, H.M. Bruce, R.G.C. Jenkins i inni. The distillation of vitamin D. „Proceedings of the Royal Society B”. 107 (748), 1930. DOI: 10.1098/rspb.1930.0054
  7. T.C.T.C. Angus T.C.T.C. i inni, A crystalline antirachitic substance, „Proceedings of the Royal Society B”, 757, 108, 1931, DOI10.1098/rspb.1931.0044 .
  8. F.A.F.A. Askew F.A.F.A. i inni, Crystalline vitamin D, „Proceedings of the Royal Society B”, 764, 109, 1932, DOI10.1098/rspb.1932.0008 .
  9. Robert Benedict Bourdillon, Hilda Margaret Bruce, Thomas Arthur Webster. The determination of vitamin D: The stability of preparations of vitamin D. „Biochemical Journal”. 26 (2), s. 522–530, 1932. 
  10. H.M. Bruce, E.W. Kassner, G.E. Phillips. The stability of vitamin D (a) as crystalline calciferol in oily solution,(b) in cod liver and halibut liver oils. „Quarterly Journal of Pharmacy and Pharmacology”. 11, s. 46–52, 1938. 
  11. Report of the Medical Research Council for the Year 1932-1933. London: His Majesty’s Stationery Office, 1934, s. 65. (ang.)
  12. H.M. Bruce, R.K. Callow. Interaction of vitamin D and dietary factors in the healing of rickets in rats. „Biochemical Journal”. 28 (2), s. 512–516, 1934 (ang.). 
  13. H.M. Bruce. Effect of Castration on the Reproductive Pheromones of Male Mice. „Reproduction”. 10, s. 141–143, 1965. DOI: 10.1530/jrf.0.0100141. PMID: 14337805 (ang.). 
  14. Christopher Polge. Sir Alan Stirling Parkes 10 September 1900 – 17 July 1990. „Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society”. 52, s. 263–283, 2006. DOI: 10.1098/rsbm.2006.0019. PMID: 18543475 (ang.). 
Na podstawie artykułu: "Hilda Margaret Bruce" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy