Hipolit Stupnicki


Hipolit Stupnicki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hipolit Stupnicki (ur. 1806, zm. 17 października 1878 we Lwowie) – polski dziennikarz i wydawca.

Pomnik nagrobny Hipolita Stupnickiego

Życiorys | edytuj kod

Był jednym z najbardziej zasłużonych dziennikarzy i wydawców w Galicji pod zaborem austriackim[1]. W czasie zastoju wydawania periodyków prasowych po 1848, podjął inicjatywę stworzenia czasopisma i w 1850 uzyskał w tym zakresie wsparcie od namiestnika Galicji, Agenora Gołuchowskiego oraz arcybiskupa Łukasza Baranieckiego[1][2]. Od 1851 wydawał tygodnik ilustrowany „Przyjaciel Domowy”, który przez pewien czas był jednym z nielicznych czasopism w Galicji[1][3][4]. Do wydań czasopisma załączano dodatki jak Poczet królów Polskich czy Odsiecz Wiednia[1]. Czasopismo było wydawane w sposób ciągły do 1867, a późniejszych latach Stupnicki wznowił jego wydawanie jako dwutygodnik (1871 i od 1877)[1]. Ponadto wydawał osiem innych periodyków[2]. Zapoczątkował „Przegląd Powszechny[1][4]. Od 1862 wraz z Leszkiem Wiszniewskim wydawał „Gazetę Narodową[1]. Stworzył także „Gazetę Wiejską”[1][3].

Był także autorem wydawnictw zwartych jak Herbarz Polski i skorowidze galicyjskie[2]. Wydawał też kalendarze, przedruki starszych wydawnictw, ryciny, pieśni, tablice chronologiczne[1].

Był czynny w swojej działalności do ostatnich tygodni życia[1], m.in. sprawując funkcję właściciela i odpowiedzialnego redaktora „Przyjaciela Domowego”[5]. Mimo wielu nakładów pracy i poświęcenia jego działalność nie zapewniła mu stabilizacji finansowej i do końca pozostawał w trudnych warunkach materialnych[1][2][3].

Zmarł 17 października 1878 we Lwowie[1][2]. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie 19 października 1878, a nad grobem przemawiali Tadeusz Romanowicz i ks. Stanisław Stojałowski[6][7] (nagrobek znajduje się w polu 60)[8][4].

We wspomnieniu na łamach „Kuriera Warszawskiego” napisano, iż był to człowiek rzadkiej przedsiębiorczości, niezłamanej niczym energii, pracy wytrwałej nigdy nie ustającej[2].

Po śmierci Hipolita Stupnickiego właścicielem i odpowiedzialnym redaktorem „Przyjaciela Domowego” został jego syn, Karol Stupnicki[3][9].

Publikacje | edytuj kod

Autor

Wydawca

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l Kronika. † Hipolit Stupnicki. „Gazeta Lwowska”. Nr 258, s. 4, 19 października 1878. 
  2. a b c d e f Kronika telegraficzna. „Kurier Warszawski”. Nr 237, s. 4, 10 (22) października 1878. 
  3. a b c d Karol Stupnicki. † Hipolit Stupnicki. „Przyjaciel Domowy”. Nr 21, s. 161, 1 listopada 1878. 
  4. a b c Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 368. ISBN 83-04-02817-4.
  5. Informacja. „Przyjaciel Domowy”. Nr 20, s. 160, 15 października 1878. 
  6. Kronika. „Gazeta Lwowska”. Nr 259, s. 3, 21 października 1878. 
  7. Mowa wygłoszona nad grobem ś. p. Hipolit Stupnickiego przez ks. prałata Stojałowskiego. „Przyjaciel Domowy”. Nr 21, s. 162-162, 1 listopada 1878. 
  8. Aleksander Medyński: Ilustrowany przewodnik po cmentarzu Łyczakowskim. lwow.home.pl. [dostęp 2020-04-26].
  9. Informacja. „Przyjaciel Domowy”. Nr 21, s. 168, 1 listopada 1878. 
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Hipolit Stupnicki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy