Hipolit Terlecki


Hipolit Terlecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hipolit Zygmunt Terlecki, prawosławne imię zakonne - Włodzimierz, (ur. 1806 w Wolicy Dubiskiej na Wołyniu, zm. 1890 w Odessie), doktor medycyny, teolog katolicki i prawosławny.

Do roku 1822 mieszkał na Wołyniu. Studiował w Liceum Krzemienieckim a od roku 1827 na wydziale medycznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. Stopień doktora medycyny zdobył 30 kwietnia 1833. Ożenił się w 1834, w kolejnym roku owdowiał.

Po śmierci żony pozostawia medycynę i wstępuje do seminarium duchownego, gdzie uzyskuje stopień doktora teologii. Zakłada w Paryżu kolegium unickie. Związuje się ze zmartwychwstańcami[1]. W roku 1872 przeprowadza się do Kijowa, przyjmuje prawosławie oraz śluby zakonne w klasztorze św. Michała. W roku 1874 zostaje kapelanem rodzinnym Demidowów.

Spis treści

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Dzieła | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Maciej Gawlik, Powstań z martwych, Oiczyzno moja
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Hipolit Terlecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy