Historia architektury


Historia architektury w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Historia architekturynauka opisująca estetyczny i techniczny rozwój architektury, a także budownictwa od początków ludzkiej działalności budowlanej do chwili obecnej. Historia architektury zajmuje się także związkami architektury z rozwojem techniki, czynnikami klimatycznymi, ekonomicznymi, socjologicznymi oraz polityczno-ideologicznymi i religijnymi.

Najczęstszym ujęciem historii architektury związanej z europejskim, okcydentalnym kręgiem kulturowym aż do wieku XIX jest periodyzacja posługująca się podziałem na epoki stylistyczne. Według takiego podziału cała działalność budowlana danego okresu i terytorium może być scharakteryzowana i opisana przy pomocy skodyfikowanych cech stylistycznych.

Historykami architektury są zwykle osoby z wykształceniem z dziedziny architektury lub historii sztuki.

Architektura starożytnego Rzymu: Panteon w Rzymie Romanizm: Katedra w Moguncji (z elementami gotyckimi) Barok: Kościół św. św. Piotra i Pawła w Krakowie Neogotyk: Heinrich von Ferstel, Kościół Wotywny w Wiedniu Architektura art déco inspirowana architekturą polską. Polski pawilon w Paryżu z 1925 (Józef Czajowski) Architektura islamu: Błękitny Meczet w Stambule Architektura Afryki: Wielkie Zimbabwe

Spis treści

Podstawowe epoki i style architektoniczne w europejskim, okcydentalnym kręgu kulturowym | edytuj kod

Architektura prehistoryczna | edytuj kod

Architektura starożytna | edytuj kod

Architektura średniowiecza | edytuj kod

Architektura nowożytna | edytuj kod

Architektura XIX w. | edytuj kod

Architektura XX i XXI w. | edytuj kod

Architektura innych rejonów świata | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Historia architektury" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy