Holenderski koń gorącokrwisty


Holenderski koń gorącokrwisty w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Holenderski koń gorącokrwisty – jedna z ras nowoczesnego[1], sportowego[1] konia gorącokrwistego średniej wielkości[1]. Rasa ta ma kilka odmian[1][2] m.in. wierzchową i zaprzęgową[1]. Rasa stworzona w stosunkowo krótkim czasie[4] zalicza się do czołówki sportu międzynarodowego[1] i cieszy się ogromnym uznaniem[4]. Często spotyka się nazwę KWPN co jest skrótowcem od Koninklijk Warmbloed Paard Nederland[3].

Spis treści

Rys historyczny | edytuj kod

Holenderski koń gorącokrwisty pochodzi od niezbyt dużych, ciężkich koni zimnokrwistych[1]. Stare holenderskie rasy Groninger (ciężki koń gorącokrwisty[2]) i Gelderländer (koń roboczy i zaprzęgowy[2]), stały się rasami wyjściowymi dla współczesnego gorącokrwistego konia holenderskiego[1][4]. Ich dzielność poprawiano poprzez dolewkę krwi szlachetnej[1]. Klacze najczęściej pochodziły od gelderländerów i groningerów, z kolei ogiery od innych ras gorącokrwistych, np. z Niemiec[3]. W hodowli wykorzystywano najczęściej konie pełnej krwi angielskiej[1][3] oraz francuskie konie normandzkie[3][2]. Podczas hodowli w latach 60. XX wieku użyto znacznej liczby ogierów pełnej krwi i koni holsztyńskich[2] oraz kilku koni rasy Selle français[1]. W tworzeniu rasy brały też współudział trakeny[2] i hanowery[2]. Celem hodowli było stworzenie rasy do ujeżdżania, skoków i zaprzęgów[3].

Podział | edytuj kod

Jest kilka kierunków, zgodnie z którymi hoduje się KWPN[2]:

  • grupa koni wierzchowych i sportowych[2], do której należy też podgrupa koni przeznaczonych do skoków i dresażu[2]
  • sekcja koni przeznaczonych do zaprzęgów (nazwa odmiany Tuigpaard lub Harness)[2].
  • odmiana podstawowa (goldery)[2].

Oprócz tego hodowane w Ameryce Północnej hodowane są jeszczehuntery, które są podgrupą należącą do sekcji konia wierzchowego[2].

Pokrój | edytuj kod

Eksterier holenderskiego konia gorącokrwistego jest podobny do niemieckich sportowych koni gorącokrwistych[1], choć holenderskie są od niemieckich nieco lżejsze[3]. Konie te posiadają dobrze uformowaną[1], długą[1] szyję, na której osadzona jest masywna głowa[1]. Konie posiadają doskonałe - jak na potrzeby sportu jeździeckiego - łopatki[1]. Klatka piersiowa tych koni ma poprawną szerokość i głębokość[1], a grzbiet jest silny[1]. Osobniki tej rasy mają bardzo dobrze umięśniony zad[1].

Kończyny holenderskiego konia gorącokrwistego są solidne[1], z dużymi kopytami[1] o miękkim rogu[1], bez szczotek pęcinowych[1]. Mechanika ruchu u koni jest dobra[1]. Konie mają wspaniałą skoczność[1].

Wysokość w kłębie wynosi od 160[2] lub 165[1][3] do 175[1][3][2] centymetrów.

Umaszczenie | edytuj kod

Występuje we wszystkich maściach[3][2]. Najczęstszymi umaszczeniami są gniade[1][3], kasztanowate[1] i siwe[1].

Użytkowość | edytuj kod

Hodowla jest prowadzona w kierunku dzielności wierzchowej[1]. Hoduje je się w celu ujeżdżeniowym[2], do skoków[2] i zaprzęgów[2]. Ponadto hoduje się odmiany wyścigowe gelder i huntery w Ameryce Północnej[2]. Rasa zaliczana jest do czołówki międzynarodowego sportu jeździeckiego[1][3], zwłaszcza w skokach przez przeszkody[1]. Konie znane są z łagodnego temperamentu[3][2]. Są chętne do pracy[3], posłuszne[3] i zrównoważone psychicznie[2]. Uważa się je za łatwe do jazdy[2].

Występowanie | edytuj kod

Holenderskie konie gorącokrwiste występują głównie w Holandii[1][2], Belgi[1][2] i Ameryce Północnej[2], ale rozpowszechnione są na całym świecie[2].

Ośrodki hodowli | edytuj kod

Związek hodowców holenderskich koni gorącokrwistych (niderl. Koninklijk Warmbloed Paardenstamboek Nederland) ma około 25 tysięcy członków[1]. Prowadzi on rygorystyczną kontrolę wartości użytkowej zwierząt[1]. Szczególną uwagę przykłada się do zdrowia, wyglądu i charakteru osobników[2]. W przypadku rasy KWPN jednolity wzorzec rasy nie jest priorytetem[2]. Zwierzęta przechodzą kilkustopniową selekcję, są oceniane[1] (również na podstawie potomstwa[1]) i rejestrowane[2]. Ogiery nie otrzymują licencji hodowlanej dożywotnio[2] i powinny wykazać się sukcesami sportowymi[2].

Koń hodowany jest głównie w Holandii[1] i Belgii[1]. W Polsce hodowla znajduje się m.in. w Michałowie na Podlasiu[5] oraz w okolicach Włocławka[6].

Przedstawiciele | edytuj kod

Do przedstawicieli holenderskiego konia gorącokrwistego należny Ideaal[3], na którym jeździł Sven Rothenberger i w roku 1994 na światowych igrzyskach jeździeckich w Hadze zdobył brązowy medal w dresażu[3]. Innym koniem o doskonałych wynikach jest Marius, na którym jeździła Caroline Bradley[3].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar as at au Haller 2001 ↓, s. 77.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah Bunjes 2009 ↓, s. 24.
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Behling 2007 ↓, s. 35.
  4. a b c Edwards 2000 ↓, s. 126-127.
  5. WordPress › Installation, kwpn.pl [dostęp 2019-11-29]  (ang.).
  6. http://hodowlakonifryzyjskich.pl

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Holenderski koń gorącokrwisty" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy