Horacio Eyzaguirre-Rouse


Horacio Eyzaguirre-Rouse w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Horacio Eyzaguirre-Rouse (ur. 10 stycznia 1888 w Santiago, Chile, zm. ?) – chilijski inżynier i urzędnik konsularny.

Jego rodzicami byli - Guillermo Eyzaguirre Guzmán, adwokat oraz deputowany, i Carmela Rousse Bardel. Ukończył Kolegium Św. Ignacego (Colegio San Ignacio), Uniwersytet Katolicki (Universidad Católica) w Santiago, oraz zaoczną uczelnię elektrotechniczną (Internacional Institución Electrotécnica) w Walencji; ostatnią z tytułem doktora inżyniera (1915).[1]

Wstąpił do chilijskiej służby zagranicznej, w której pełnił funkcję konsula m.in. w Bilbao (1914-1922)[2], Gdańsku (1926-1929), Lyonie i Nicei, Bahia Blanca, Tacna (1935) i Liverpool (1938-1939). Następnie zajął się rolnictwem w rejonie Cajón del Maipo, od 1950 był celnikiem w Valparaiso, od 1953 pracował w firmie Sogeco w Santiago. Był autorem opowiadań, które publikował w Hiszpanii oraz współpracował z prasą. Był członkiem Królewskiej Akademii Hiszpańsko-Amerykańskiej Nauki, Sztuki i Literatury w Kadyksie (Real Academia Hispano Americana de Ciencias, Artes y Letras)[3].

Był żonaty, miał dwoje dzieci[4].

Bibliografia | edytuj kod

  • Danziger Bürgerbuch, Danzig 1927
  • Diccionario Biográfico de Chile, 9a Edición, Santiago 1953

Przypisy | edytuj kod

  1. Diccionario Biográfico de Chile, Santiago 1953, s. 411
  2. Danziger Bürgerbuch, Danzig 1927
  3. Diccionario Biográfico de Chile, Santiago 1953
  4. Horacio Eyzaguirre Rouse (hiszp.). genealogiachilenaenred.cl. [dostęp 2019-06-28].
Na podstawie artykułu: "Horacio Eyzaguirre-Rouse" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy