Hubara arabska


Hubara arabska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hubara arabska (Chlamydotis macqueenii) – gatunek dużego ptaka z rodziny dropi (Otididae).

Dawniej była klasyfikowana jako podgatunek hubary saharyjskiejChlamydotis undulata macqueenii[4][5], jednakże w 2002[5] po przeprowadzeniu badań genetycznych stwierdzono, iż należy ją uznać za oddzielny gatunek[4][5]. Różnice występują m.in. w głosie oraz w zachowaniach godowych[4]. Hubara arabska jest ponadto nieco większa i ma nieco jaśniejsze[6] oraz bardziej jednolite upierzenie na grzbiecie[7].

Zamieszkuje Bliski Wschód i Półwysep Arabski oraz Iran, Pakistan i Kazachstan po Mongolię i północne Chiny. Północna część populacji wędrowna. Zimuje na wybrzeżach Zatoki Perskiej oraz w Iranie i Indiach. Wyjątkowo zalatuje do Polski[8].

Cechy gatunku
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, choć samice są nieco mniejsze. Wierzch ciała brudnożółty, z lekkim poprzecznym rysunkiem. Na głowie mały czub z ciemnych piór o białych końcówkach. Od pokryw usznych wzdłuż szyi aż po pierś ciągną się pasy długich, czarnych lub brązowych piór, które mogą być nastroszone. Spód biały, wole ciemno nakrapiane. Pokrywy podogonowe ciemno pręgowane. Szyja szarawa. Nieco mniejsza od hubary, ma też ciemniejsze upierzenie.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 55–75 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 145 cm
waga ok. 1,1–3,2 kg
Biotop
Stepy, pustynie i półpustynie.
Gniazdo
Na ziemi.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w marcu – maju 1 do 5 jaj.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres ok. 24 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo i pierzą się po ok. 35 dniach, a opuszczają samicę jesienią.
Pożywienie
Pokarm mieszany – pędy i nasiona roślin, oraz bezkręgowce.
Ochrona
W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[9].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Chlamydotis macqueenii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. del Hoyo, J., Collar, N. & Garcia, E.F.J.: Asian Houbara (Chlamydotis macqueenii). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-10)].
  3. Chlamydotis macqueenii. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b c Encyklopedia Ptaki. Peter Frances (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 207. ISBN 978-83-01-15733-3.
  5. a b c Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP „pro Natura”, 2003, s. 303.
  6. Wielka encyklopedia ptaków. Christopher M. Perrins (red.). Wyd. I. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1993. ISBN 83-7079-155-7.
  7. C.W. Mackworth-Praed, C.H.B. Grant: African Handbook of Birds. Series I. Volume I: Birds od Eastern and North Eastern Africa. Londyn: Longmans, Green and Co, 1957, s. 320. (ang.)
  8. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2019. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2020-04-14].
  9. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Hubara arabska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy