Hugh Grant


Hugh Grant w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hugh John Mungo Grant[1][2][3] (ur. 9 września 1960 w Hammersmith w Londynie) – angielski aktor i producent filmowy. Ma na swym koncie takie przeboje filmowe, jak Cztery wesela i pogrzeb (1994), Rozważna i romantyczna (1995), Notting Hill (1999), Dziennik Bridget Jones (2001), Dwa tygodnie na miłość (2002) czy Był sobie chłopiec (2002).

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się w Charing Cross Hospital w londyńskiej dzielnicy Hammersmith. Jego matka, Fyvola Susan (z domu MacLean)[4] była nauczycielką, a ojciec, kpt. James Murray Grant[4], był artystą i sprzedawcą dywanów. Miał starszego brata Jamesa. Prapradziadek Granta, dr James Stewart, był asystentem znanego podróżnika Davida Livingstone’a[4].

Uczęszczał do Hogarth Primary School w Chiswick i St Peter’s Primary School w Hammersmith, a następnie kontynuował naukę w szkołach londyńskich: Wetherby School i Latymer Upper School[5]. W 1979 otrzymał stypendium z New College w Oksfordzie[5], gdzie w 1982 ukończył studia na wydziale literatury[1]. Potem pisał teksty do reklamówek telewizyjnych.

Kariera | edytuj kod

Hugh Grant (1997)

Jeszcze podczas studiów debiutował przed kamerami jako Lord Adrian w komediodramacie Oxford University Film Foundation Privileged (1982)[6] z Imogen Stubbs, Markiem Williamsem i Jamesem Wilbym. Aby uzyskać kartę Equity, wstąpił do teatru regionalnego Nottingham Playhouse[7] i przez rok mieszkał w Park Terrace w The Park Estate. Znudzony małymi rolami, stworzył swoją własną komediową rewię o nazwie The Jockeys of Norfolk[7], nazwisko zaczerpnięte ze sztuki szekspirowskiej Richard III, z przyjaciółmi Chris Lang i Andy Taylor. Grupa koncertowała w londyńskim klubie komediowym z postojami w The George IV w Chiswick, Canal Cafe Theatre w Maida Vale i The King’s Head w Islington. The Jockeys of Norfolk ostatecznie okazał się hitem na Edinburgh Festival, po tym, jak ich szkic na temat Narodzenia Jezusa, trafił do programu telewizyjnego BBC Two Edinburgh Nights. W tym czasie Grant pojawił się także w teatralnych przedstawieniach takich sztuk, jak An Inspector Calls J. B. Priestleya (na Royal Exchange w Manchesterze), Wachlarz Lady Windermere i Koriolan.

Wkrótce Merchant Ivory Productions zaangażował go do roli Clive’a Durhama w edwardiańskim dramacie Maurycy (1987)[8] na podstawie powieści E.M. Forstera, za którą zdobył Puchar Volpiego dla najlepszego aktora na 44. MFF w Wenecji[9].

W dramacie sensacyjnym Michaela Radforda Biała intryga (1988) z Gretą Scacchi i Charlesem Dance’em wcielił się w postać barona Delamere – Hugh Cholmondeleya. Był lordem Byronem w hiszpańskim filmie biograficznym Wioślarstwo z wiatrem (Remando al viento, 1988) z Elizabeth Hurley i Ronanem Vibertem. Grał Lorda Jamesa D’Amptona w adaptacji powieści Brama Stokera Kryjówka Białego Węża (1988)[6] w reż. Kena Russella z Catherine Oxenberg. W dramacie wojennym Brzask (The Dawning, 1988) z Anthonym Hopkinsem, Jean Simmons i Trevorem Howardem wystąpił w niewielkiej roli jako Harry. W biograficznym filmie Bengalska noc (la Nuit Bengali, 1988) z Johnem Hurtem na podstawie powieści Mircea Eliade i scenariusza Jeana-Claude’a Carrière zagrał postać inżyniera pracującego w latach 30. w Kolkacie.

W telewizyjnym dramacie kryminalnym Wielki człowiek (The Big Man, 1990) u boku Liama Neesona, Joanne Whalley, Iana Bannena i Billy’ego Connolly’ego pojawił się jako Gordon. Zagrał główną rolę Fryderyka Chopina w dramacie Improwizacja (Impromptu, 1991) z Judy Davis (jako George Sand), Mandym Patinkinem (Alfred de Musset) i Julianem Sandsem (Ferenc Liszt)[10].

Roman Polański powierzył mu rolę młodego żonkosia, konserwatywnego Nigela Dobsona w dramacie psychologicznym Gorzkie gody (1992)[6] z Kristin Scott Thomas, Emmanuelle Seigner i Peterem Coyote’em. Wystąpił jako Reginald Cardinal, chrześniak Lorda Darlingtona (James Fox) w dramacie Jamesa Ivory’ego Okruchy dnia (1993)[6] na podstawie powieści brytyjskiego autora japońskiego pochodzenia Kazuo Ishiguro u boku Anthony’ego Hopkinsa, Emmy Thompson i Christophera Reeve’a.

Za rolę Charlesa w komedii romantycznej Mike’a Newella Cztery wesela i pogrzeb (1994)[6] według scenariusza Richarda Curtisa z Andie MacDowell otrzymał Złoty Glob dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu[9], Nagrodę Brytyjskiej Akademii Filmowej dla najlepszego aktora pierwszoplanowego[9] oraz Chicago Film Critics dla najbardziej obiecującego aktora[9]. W komediodramacie Syreny (Sirens, 1993) z Tarą Fitzgerald, Samem Neillem i Elle Macpherson zagrał młodego anglikańskiego pastora Anthony’ego Campiona. W melodramacie kostiumowym Czas przemian (1995)[10] według powieści Rose Tremain z Robertem Downeyem Jr. i Meg Ryan wystąpił jako wynajęty malarz Elias Finn.

W 2006 odebrał honorowego Cezara za całokształt twórczości, przyznanego przez Francuską Akademię Filmową.

Aktor był też brany pod uwagę do roli Gilderoya Lockhart w serii filmów „Harry Potter[11].

Życie prywatne | edytuj kod

Grant w młodości był czynnym sportowcem, grał w krykieta i piłkę nożną. Obecnie gra w golfa, od czasu do czasu bierze udział w zawodach cyklu Pro-Am[12]. Jest fanem klubu piłkarskiego Fulham F.C.[13]

Związki | edytuj kod

W latach 1987–2000 był związany z aktorką Liz Hurley[14][15]. Pozostając z nią w związku, 27 czerwca 1995 został aresztowany za publiczne uprawianie seksu oralnego z prostytutką w swoim samochodzie[6], za co został skazany na 1180 dolarów grzywny oraz dwuletni nadzór sądowy[16]. Po rozstaniu z Hurley romansował ze stylistką Caroline Stanbury (2000–2001)[15], Sandrą Bullock (2001)[15], Martine McCutcheon (2003)[15], Daną Verbytską (2004)[17], Jemimą Khan (2004-2007)[17] i Drew Barrymore (2007)[17].

W styczniu 2011 w chińskiej restauracji w Londynie poznał Chinkę Tinglan Hong[17]. 26 września 2011 urodziła się ich córka Tabitha[17]. Para rozstała się w 2012[15]. W listopadzie 2011 spotykał się z niemiecką artystką, Elisą Schmidt[18]. W lutym 2012 związał się z młodszą o 18 lat szwedzką prezenterką Anną Elisabet Eberstein[15], która we wrześniu 2012 urodziła syna Johna Mungo[17]. 16 lutego 2013 został ojcem syna Felixa Changa Honga Granta, którego urodziła Tinglan Hong[19]. 25 maja 2018 ożenił się z Anną Eberstein, a skromna uroczystość odbyła się w Londynie[20].

Filmografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Hugh Grant – Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2018-05-02].
  2. Personalidade: Hugh Grant (Reino Unido) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2015-09-10].
  3. Hugh Grant (ang.). Listal. [dostęp 2015-09-10].
  4. a b c Hugh Grant – What Nationality Ancestry Race (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2018-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  5. a b Hugh Grant Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2015-09-10].
  6. a b c d e f Hugh Grant (wł.). MYmovies. [dostęp 2018-05-02].
  7. a b Hugh Grant Biography (1960–) (ang.). FilmReference.com. [dostęp 2018-05-02].
  8. Hugh Grant (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2018-05-02].
  9. a b c d Hugh Grant Awards (ang.). FamousFix.com. [dostęp 2011-01-21].
  10. a b Hugh Grant (9 de Setembro de 1960) (port.). Filmow. [dostęp 2015-09-10].
  11. 10 Actors Who Were Almost Cast in Harry Potter, popsugar.co.uk, autor: Becky Kirsch, [dostęp:] 3 czerwca 2020.
  12. Hugh Grant i Paule Creamer wspólnie na tee (2010-07-23) (pol.). Dr Irena Eris Ladies Golf Cup. [dostęp 2015-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  13. Hugh Grant Fulham FC (England). ClubFootball Fan Channel (2005-09-11). [dostęp 2015-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  14. Elizabeth Hurley w bazie Notable Names Database (ang.)
  15. a b c d e f Hugh Grant Dating History (ang.). FamousFix. [dostęp 2015-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  16. Jason Rodrigues (2015-06-26): Hugh Grant arrested with sex worker 20 years ago (ang.). The Guardian. [dostęp 2015-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  17. a b c d e f Lubię matki moich dzieci (pol.). styl.pl. [dostęp 2018-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  18. Hugh Grant: new father, 51, 'seen kissing burlesque singer, 21 in Berlin’ (ang.). The Daily Telegraph. [dostęp 2015-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  19. Ciara Farmer (2018-05-26): Hugh Grant, 57, marries Anna Eberstein, 39: Actor weds dressed-down girlfriend in ‘happy and relaxed’ London ceremony (ang.). Daily Mail. [dostęp 2016-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-14)].
  20. aceshowbiz.com (2018-05-26): Hugh Grant już po ślubie (pol.). Onet.pl. [dostęp 2016-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-14)].

Bibliografia | edytuj kod

Cezar Honorowy Nagroda BAFTA dla najlepszego aktora pierwszoplanowego Złoty Glob dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu

Puchar Volpiego dla najlepszego aktora Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Hugh Grant" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy