Hugolin Zeffirini


Hugolin Zeffirini w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hugolin Zeffirini (ur. 1320 w Cortonie, zm. ok. 1370) – włoski zakonnik eremita, asceta, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Pochodził z możnego rodu włoskiego, jednak porzucił bogactwo i wstąpił do zakonu toskańskich eremitów św. Augustyna (łac. Ordo Fratrum Eremitarum Sancti Augustini, OESA)[1]. Zasłynął z ascetycznego trybu życia. W rodzinnym mieście, Cortonie, jeszcze za życia został otoczony czcią ze względu na świętość życia, jakie prowadził. Hugolin jednak zrezygnował z okazywanych mu tam względów i osiadł w pustelni św. Onufrego.

Kult Hugolina, jako błogosławionego, zaaprobował (ab immemorabili) papież Pius VII w 1804 roku.

Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 21 lub 22 marca[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. AUGUSTIANIE - EREMICI, Ordo Fratrum Eremitarum Sancti Augustini (OESA). Serwis edukateria.pl. [dostęp 2013-01-30].
  2. P. Bruno Silvestrini O.S.A.: Beato Ugolino Zefirini. Enciclopedia dei Santi. [dostęp 2013-01-30].

Bibliografia | edytuj kod

  1. Antoni Gorzandt: Mój święty patron. Lublin: 2003. ISBN 83-88615-81-5.
  2. Hugolin Zeffirini. DEON.pl z inicjatywy SJ i Wydawnictwa WAM. [dostęp 2013-01-14].
Na podstawie artykułu: "Hugolin Zeffirini" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy