ILEI


Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperantystów w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z ILEI) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperantystów (esperanto Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj, ILEI) – organizacja pozarządowa powołana do życia w 1949 roku. Międzynarodowe stowarzyszenie nauczycieli języka esperanto z siedzibą w Rotterdamie.

Spis treści

Opis | edytuj kod

Mireille Grosjean, 2009

Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperantystów założona została 12 sierpnia 1949 roku w Bournemouth w Wielkiej Brytanii. Obecnie siedziba znajduje się w Rotterdamie, w Holandii. Przed II wojną światową istniała organizacja Tutmonda Asocio de Geinstruistoj Esperantistaj (TAGE), założona w 1924 roku, podczas 16. Światowego Kongresu Esperanto w Wiedniu, która dała początek ILEI. Pierwszym prezydentem założycielem była Violet C. Nixon z Wielkiej Brytanii, po sześćdziesięciu latach drugą kobietą prezydentem ILEI została w 2013 roku Mireille Grosjean ze Szwajcarii[1][2][3]. ILEI w 1990 roku przystąpiło do Universala Esperanto-Asocio[4].

Oficjalnym organem ILEI jest pismo Internacia Pedagogia Revuo wydawane co najmniej trzy razy w roku. Liga wydaje także międzynarodowy magazyn esperanto dla uczniów i początkujących Juna Amiko[5].

Struktura | edytuj kod

Zarząd | edytuj kod

Skład zarządu na lata 2018–2021[6]:

  • Prezydent Mireille Grosjean, Szwajcaria
  • Sekretarz Elena Nadikowa, Rosja
  • Członek rady ds. finansowych William Harris, USA
  • Zastępca dyrektora finansowego Karine Arakeljan, Armenia
  • Członek zarządu Ivan Colling, Brazylia
  • Członek zarządu Jung Yuro, Japonia
  • Członek zarządu Radojica Petrović, Serbia

Prezydencja | edytuj kod

Od 1972 roku prezydencję sprawowali[7]:

Komitet | edytuj kod

Najwyższym organem Ligi jest komitet. Spotyka się raz w roku na konferencji. Przez cały rok podejmuje decyzje poprzez głosowanie online, które zostało wprowadzone w kwietniu 2011 roku. Oddziały krajowe powołują członków komitetu, na trzyletnią kadencję, proporcjonalnie do ich składu: 5–14 członków jest uprawnionych do jednego członka komitetu, 15–34 dwóch, 35–49 trzech i 50–99 czterech. Członkowie zarządu automatycznie stają się członkami komitetu[13].

ILEI posiada 43 oddziały na całym świecie, z których na dzień 9 stycznia 2019, wyłonionych zostało 64 członków komitetu. Polskę reprezentują: prezes polskiego oddziału Ligi Magdalena Tatara i przewodniczący Polskiego Związku Esperantystów Robert Kamiński[13][14][15][16].

Cele | edytuj kod

Aktualny statut ILEI został zatwierdzony podczas 44. Konferencji ILEI w Kopenhadze w lipcu 2011 roku[17]. Określa on m.in. główne cele organizacji[18]:

  • wychowanie w szacunku dla człowieka i w szacunku dla życia i natury,
  • promowanie wzajemnego zrozumienia między narodami.

Cele realizowane są poprzez wytyczone zadania[19]:

  • jednoczenie nauczycieli esperanto i pedagogów na całym świecie w celu wprowadzenia esperanto we wszystkich szkołach,
  • badanie i analizowanie problemów pedagogicznych w nauczaniu języka esperanto,
  • inicjowanie, organizowanie i wspieranie badań naukowych dotyczących nauczania języków,
  • organizowanie pola wymiany doświadczeń nauk pedagogicznych i praktyki na rzecz poprawy nauczania języków, zwłaszcza esperanto,
  • organizowanie różnych wydarzeń międzynarodowych w celu wzajemnego zrozumienia poprzez język międzynarodowy,
  • organizowanie konferencji i warsztatów pedagogicznych,
  • organizowanie międzynarodowych egzaminów z umiejętności stosowania i nauczania esperanto,
  • współpraca z agencjami rządowymi i edukacyjnymi oraz innymi organizacjami, których cele są zgodne z ILEI
  • publikacja informacji i komunikatów.

Przypisy | edytuj kod

  1. ILEI 2011 ↓, s. 2.
  2. Mireille Grosjean nova prezidanto de ILEI (esperanto). Libera Folio. [dostęp 2020-05-11].
  3. Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj stariĝis!. „La Juna Vivo, Nr 141”, s. 355, 1949 (esperanto). 
  4. Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (esperanto). Universala Esperanto-Asocio. [dostęp 2020-05-11].
  5. ILEI 2011 ↓, s. 3–4.
  6. Estraro ILEI (esperanto). Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperanto. [dostęp 2020-05-11].
  7. Nemeth 2014 ↓, s. 7–13.
  8. Helmut Sonnabend (esperanto). Fondaĵo Edukado.net. [dostęp 2020-05-11].
  9. a b c Nemeth 2014 ↓, s. 8.
  10. a b Edward Symoens 1915–1995 (esperanto). ILEI.info. [dostęp 2020-05-11].
  11. Premio Maŭro La Torre (esperanto). Edukado.net. [dostęp 2020-05-11].
  12. a b Nova estrato de ILEI (esperanto). Polskieradio.pl. [dostęp 2020-05-11].
  13. a b Komitet ILEI (esperanto). Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperanto. [dostęp 2020-05-11].
  14. Magdalena Tatara: Moja przygoda z esperantem. Koźmice Wielkie. [dostęp 2020-05-11].
  15. Uroda słowa w języku esperanto (esperanto). Europejskie Centrum Edukacji Międzykulturowej. [dostęp 2020-05-11].
  16. Zarząd Główny PZE. Polski Związek Esperantystów. [dostęp 2020-05-11].
  17. ILEI 2011 ↓, s. 1.
  18. ILEI 2011 ↓, s. 2-3.
  19. ILEI 2011 ↓, s. 3.

Bibliografia | edytuj kod

Esperanto

Kontrola autorytatywna (organizacja esperancka):
Na podstawie artykułu: "ILEI" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy