ISO/IEC 14443


ISO/IEC 14443 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Standard ISO/IEC 14443 definiuje karty zbliżeniowe używane w celu identyfikacji użytkownika oraz protokoły transmisji używane podczas komunikowania się z nimi.

Standard | edytuj kod

Standard ten został opracowany przez Grupę Roboczą nr 8 Podkomitetu 17, działającą w ramach Połączonego Komitetu Technicznego nr 1 ISO/IEC. Standard ISO/IEC 14443 składa się z czterech części[1][2][3][4] i opisuje dwa rodzaje kart: Typ A oraz Typ B, komunikujące się za pośrednictwem fal radiowych o częstotliwości 13,56 MHz. Karty te różnią się przede wszystkim metodami modulacji, sposobem kodowania danych (część 2) oraz procedurami wywołania protokołu (część 3). Protokół transmisji danych jest taki sam w przypadku obu rodzajów kart i został opisany w części 4.

Wymiary | edytuj kod

Część 1 standardu przewiduje zgodność karty z normą ISO/IEC 7810 lub ISO/IEC15457-1, lub też „obiektem o dowolnych innych wymiarach[1].”

Przypisy | edytuj kod

  1. a b ISO/IEC 14443-1:2008 Karty identyfikacyjne – Zbliżeniowe układy scalone – Karty zbliżeniowe – Część 1: Dane techniczne (ang.).
  2. ISO/IEC 14443-2:2001 Karty identyfikacyjne – Zbliżeniowe układy scalone – Karty zbliżeniowe – Część 2: Parametry łącza radiowego (ang.).
  3. ISO/IEC 14443-3:2001 Karty identyfikacyjne – Zbliżeniowe układy scalone – Karty zbliżeniowe – Część 3: Wywołanie protokołu i zabezpieczenia (ang.).
  4. ISO/IEC 14443-4:2008 Karty identyfikacyjne – Zbliżeniowe układy scalone – Karty zbliżeniowe – Część 4: Protokół transmisji danych (ang.).
Na podstawie artykułu: "ISO/IEC 14443" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy