ISO 8859


ISO 8859 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ISO/IEC 8859 – zestaw standardów służących do kodowania znaków za pomocą 8 bitów. Standardy te zostały utworzone przez European Computer Manufacturers Association w połowie lat osiemdziesiątych, po czym zostały uznane przez Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną.

Wszystkie zestawy ISO 8859 mają znaki 0-127 (hex 00-7F) identyczne jak w kodzie ASCII, zaś pozycjom 128-159 (hex 80-9F) przypisane są dodatkowe kody sterujące, tzw. C1 (faktycznie są nieużywane).

Polskie litery są obecne w ISO-8859-2, ISO-8859-13 i ISO-8859-16. Tylko ISO-8859-13 i ISO-8859-16 zawierają prawidłowe cudzysłowy stosowane w języku polskim zgodnie z normą PN-83/P-55366[1] („ i ”), których brak jest w ISO-8859-2. Litery Ą, ą, Ę, i ę istnieją również w ISO-8859-4 i ISO-8859-10 (w tym ostatnim obecne są również Ó i ó).

Spis treści

Porównanie standardów ISO 8859 | edytuj kod

Na pozycji 0xA0 zawsze występuje spacja niełamliwa, a na 0xAD w większości zestawów występuje znak warunkowego przełamania tekstu (program może w tym miejscu przenieść zbyt długie słowo do nowej linii wstawiając dywiz), czyli miękki dywiz (ang. soft hyphen). Wszystkie pozostałe puste pola oznaczają, że kod został nieprzypisany lub zastosowany system nie jest w stanie go wyświetlić.

Kolorem żółtym oznaczono dodatki dla wersji ISO/IEC 8859-7:2003 i ISO/IEC 8859-8:1999.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. PN-P-55366:1983 pt. "Zasady składania tekstów w języku polskim."

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "ISO 8859" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy