If Buildings Could Talk


If Buildings Could Talk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

If Buildings Could Talk (pl. "Gdyby budynki potrafiły mówić") – krótkometrażowy film Wima Wendersa, przygotowany jako instalacja wideo na 12. Międzynarodowe Biennale Architektury w Wenecji na zamówienie biura architektonicznego SANAA. Obraz poświęcony jest budynkowi Rolex Learning Center w Lozannie, zaprojektowanemu przez SANAA[1], trwa 12 minut[2].

Tematem filmu jest sposób w jaki budynki oddziałują na ludzi[1]. Składa się ze scen przedstawiających ludzi spędzających czas w Rolex Learning Center, scenom tym towarzyszy monolog, w którym budynek opowiada o sobie oraz muzyka Thoma Hanreicha [3]. Film nakręcony jest w technice 3D; reżyser zdecydował się na nią, aby lepiej oddać charakter przestrzeni i dać widzowi złudzenie chodzenia po budynku. Film kręcony był przez kilka dni[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b E-architect. If Buildings Could Talk. (ang.). [dostęp 2011-09-10].
  2. Neue Road Movies. If Buildings Could Talk (ang.). [dostęp 2011-09-10].
  3. a b Interview: Wim Wenders about his latest project (ang.). [dostęp 2011-09-10].
Na podstawie artykułu: "If Buildings Could Talk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy