Igman (kompleks skoczni)


Na mapach: 43°46′06″N 18°15′02″E/43,768333 18,250556

Igman (kompleks skoczni) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Igman – kompleks skoczni narciarskich położony w masywie Igman w Górach Dynarskich, na południowy zachód od stolicy Bośni i Hercegowiny Sarajewa.

Skocznie posiadały punkty konstrukcyjne K112 i K90, a powstały z myślą o organizacji w Sarajewie XIV Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Po igrzyskach okazjonalnie odbywały się na nich zawody pucharu Europy w skokach narciarskich. Obiekt popadł w ruinę podczas wojny w Bośni i Hercegowinie i mimo kilku projektów nie został do dziś odbudowany. Obecnie oba obiekty nie spełniają wymogów FIS.

Pierwotnie obok zachowanych do dziś skoczni znajdowały się także trzy mniejsze obiekty[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Powstanie skoczni | edytuj kod

W drugiej połowie lat 70. XX wieku Sarajewo rozpoczęło starania o organizacje w roku 1984 zimowych igrzysk olimpijskich. Kontrkandydatami położonego w ówczesnej Socjalistycznej Federacyjnej Republice Jugosławii miasta były szwedzki Göteborg oraz japońskie Sapporo[2], które poprzednio gościło zimowe igrzyska w 1972 roku. Ostatecznie 18 maja 1978 roku w Atenach Międzynarodowy Komitet Olimpijski przyznał prawo goszczenia igrzysk Sarajewu, które zobowiązało się do wybudowania w przeciągu kolejnych lat nowoczesnego centrum sportów zimowych[3]. Wśród argumentów przemawiających za Sarajewem była potrzeba stworzenia nowego centrum sportów zimowych w tym rejonie Europy[4].

W następstwie decyzji MKOl lokalny komitet wybrał rejon Malo Polje w masywie Igman, popularny wśród amatorów biegów narciarskich, aby tam zbudować skocznie narciarskie[5]. Jugosłowianie przygotowując ofertę olimpijską planowali zbudować dwie skocznie jako osobne obiekty, ale po przyznaniu praw zmieniono koncepcję i postanowiono zbudować jeden wspólny obiekt, który miał pozwolić na lepsze wykorzystanie po zakończeniu igrzysk[5]. Projekt skoczni został przedstawiony 30 kwietnia 1979, a Rada Miasta Sarajewo zatwierdziła go we wrześniu tego samego roku[5]. W październiku 1979 roku projekt został zaakceptowany przez Międzynarodową Federację Narciarską[5]. W tym samym czasie rozpoczęto pierwsze prace związane z infrastrukturą drogową, która miała połączyć obiekty z miastem[5].

Budowa skoczni oraz wieży sędziowskiej rozpoczęła się 1 lipca 1980 roku, a została zakończona 1 grudnia 1982[5]. Od października 1982 do października 1983 trwały prace przy konstruowaniu wyciągu krzesełkowym[5]. Pierwsze konkursy, będące próbą przedolimpijską, odbyły się na obiekcie Igman 12 i 13 lutego 1983 roku[6].

Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1984 | edytuj kod

Logo igrzysk z 1984 roku przy podium zlokalizowanym u podnóża skoczni  Zobacz też: Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984. Zobacz też: Kombinacja norweska na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984.

Podczas igrzysk olimpijskich na skoczniach odbyły się dwa konkursy skoków, cieszące się bardzo dużym zainteresowaniem kibiców, których przybyło ok. 90 000[5]. Zwycięzcą konkursu na skoczni dużej został Matti Nykänen, który wyprzedził Jensa Weißfloga oraz Pavla Ploca[7]. Na skoczni normalnej wygrał Jens Weißflog, wyprzedzając Mattiego Nykänena oraz Jariego Puikkonena[7]. Igman był także częścią rywalizacji w kombinacji norweskiej, która zakończyła się zwycięstwem Norwega Tom Sandberg, a srebro i brąz zdobyli Finowie: Jouko Karjalainen i Jukka Ylipulli[8].

Po igrzyskach, lata 90. XX wieku | edytuj kod

Po zmaganiach olimpijskich skocznia Igman gościła w kolejnych latach zawody pucharu Europy w skokach narciarskich (w sezonach 1984/1985, 1985/1986, 1987/1988, 1988/1989)[6]. Ostatnie oficjalne zawody międzynarodowe odbyły się na skoczni Igman we wrześniu 1989 roku[6].

Podczas trwającego w latach 1992-1995 oblężenia Sarajewa teren, na którym położone są skocznie był częścią strefy buforowej pomiędzy Republiki Serbskiej i terenami kontrolowanymi przez armie bośniacką. W rejonie skoczni trwały także walki W trakcie wojny w Bośni i Hercegownie rejon skoczni był także miejscem walk. Po zakończeniu działań zbrojnych w rejonie masywu Igman powstały pomniki upamiętniające wydarzenia[9].

XXI wiek | edytuj kod

Obecny widok na skocznie Igman

Pierwsze plany odbudowy skoczni po działaniach wojennych wiązały się z wysunięciem kandydatury Sarajewa, w roku 1999, do organizacji igrzysk zimowych w 2010 roku[10]. Projekt ten nie został jednak wcielony w życie, a Międzynarodowy Komitet Olimpijski nie przyjął bośniackiej kandydatury[10][2]. W kolejnych latach plany modernizacji niszczejących skoczni (m.in. przesunięcie punktu K na 90 i 120 metr) miała współfinansować Unia Europejska, ale nie doszło to do skutku[11][1].

Kolejne plany związane z remontem skoczni wiązał się z przyznaniem stolicy Bośni i Hercegowiny prawa do organizacji olimpijskiego festiwalu młodzieży w 2017 roku (EYOF)[12]. Później Sarajewo zamieniło się z Erzurum w roli gospodarza zimowego EYOF-u i zamiast w 2017 roku zorganizowało edycję w 2019 roku[13]. Ostatecznie w programie zawodów zabrakło skoków narciarskich oraz kombinacji norweskiej, ponieważ że względów na duże koszty nie podjęto się remontu obiektów Igman.

Na początku 2020 roku Barcelona, chcąca ubiegać się o prawo do organizacji zimowych igrzysk w roku 2030, złożyła propozycję lokalnym władzom olimpijskim Bośni i Hercegowiny, aby w przypadku przyznania jej imprezy konkursy skoków narciarskich rozegrać w Sarajewie[14]. Propozycja wynika z partnerstwa pomiędzy Barceloną i Sarajewem, a oprócz konkurencji klasycznych obejmowała także potencjalne rozegranie zawodów na odbudowanym torze bobslejowo-saneczkarskim na zboczu szczytu Trebević[14].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Sarajevo/Сарајево, Malo Polje, Skisprungschanzen [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  2. a b Past Olympic host city election results, gamesbids.com [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  3. 80 sesja MKOl - Ateny 1978. W: Grzegorz Młodzikowski: Olimpiady ery nowożytnej. Idea i rzeczywistość. Warszawa: Sport i Turystyka, 1984, s. 309-311. ISBN 83-217-2414-0.
  4. David Miller: Historia igrzysk olimpijskich i MKOl. Od Aten do Pekinu 1894-2008. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2008.
  5. a b c d e f g h FINAL REPORT published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo, la84foundation.org [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  6. a b c Adam Kwieciński: Wyniki zawodów w skokach narciarskich (pol.). [dostęp 1 czerwca 2020].
  7. a b ''Sarajevo 1984 Ski Jumping, Olympic.org [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  8. ''Sarajevo 1984 Nordic Combined, Olympic.org [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  9. The Crumbling Ruins of Sarajevo's 1984 Winter Olympics, vice.com [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  10. a b AntoniA. Cichy AntoniA., Zgliszcza Sarajewa, czyli co zostało po igrzyskach i wojnie. Taniec marzeń, kostnica i trumny..., TVP Sport [dostęp 2020-06-01]  (pol.).
  11. Dvije skakaonice za zemlju bez skakača, Radio Sarajvo [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  12. GaryG. Anderson GaryG., Sarajevo and East Sarajevo host first inspection ahead of 2017 Winter European Youth Olympic Festival, Inside The Games [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  13. DuncanD. Mackay DuncanD., Turkey agree with Sarajevo and East Sarajevo to swap 2019 Winter European Youth Olympic Festival for 2017, Inside The Games [dostęp 2020-06-01]  (ang.).
  14. a b AdrianA. Dworakowski AdrianA., Zaskakująca propozycja Hiszpanów - konkursy olimpijskie w skokach w Sarajewie, skijumping.pl [dostęp 2020-06-01]  (pol.).
Na podstawie artykułu: "Igman (kompleks skoczni)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy