Imamizm


Imamizm w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Imamizm – główny nurt szyizmu uznający dwunastu imamów.

Lista uznawanych imamów | edytuj kod

Lista uznawanych imamów:

  1. Ali ibn Abi Talib (600–661)
  2. Hasan ibn Ali (625–669)
  3. Husajn ibn Ali (626–680)
  4. Ali ibn Husajn (Zajn al-Abidin) (658–713)
  5. Muhammad al-Bakir (676–733)
  6. Dżafar as-Sadik (703–765)
  7. Musa al-Kazim (745–799)
  8. Ali ar-Rida (765–818)
  9. Muhammad at-Taki (810–835)
  10. Ali al-Hadi (827–868)
  11. Hasan al-Askari (846–874)
  12. Muhammad al-Mahdi (868 – według imamitów do dziś żyje w ukryciu)

Charakterystyka | edytuj kod

W pierwszych dwóch wiekach islamu nazwy „imamici” używano często wobec wszystkich nurtów szyickich.[potrzebny przypis]

W sensie prawno-religijnym imamici przynależą do tzw. szkoły dżafaryckiej. Jej nazwa pochodzi od szóstego imama, Dżafara as-Sadika, który skodyfikował podstawy szyickiej myśli prawnej. Imamici dzielą się na usulitów i achbarytów. Czasem w ramach usulityzmu wyodrębnia się jako odrębny kierunek szajchizm. W łonie imamizmu istnieje również mahdyzm – czyli wiara w rychłe przyjście Mahdiego, który jest charakterystyczny dla całego szajkizmu i mniejszej części usulitów, choć w tej ostatniej grupie poglądy takie stają się coraz częstsze po rewolucji lat 1978–1979 w Iranie. Od XVIII wieku ruchem dominującym jest usulizm. Obecnie jedynie 0,5–2% imamitów stanowią achbaryci (liczebność ich znacznie spadła w Iranie po rewolucji, obecnie zamieszkują oni głównie Bahrajn i południowy Irak); szajkiści (południowy Irak, Iran) stanowią zaś prawdopodobnie poniżej 0,1%.

Kontrola autorytatywna (wyznanie):
Na podstawie artykułu: "Imamizm" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy