Immunitet w średniowieczu


Immunitet w średniowieczu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Immunitet - przywilej wyłączający terytoria lenników spod władzy urzędników króla. Dzięki niemu lennicy króla w imieniu władcy formalnie sprawowali władzę administracyjną, skarbową i wojskową. Był kolejnym elementem systemu lennego, który osłabiał władzę królewską.

Immunitet dzieli się na:

  • sądowy - przywilej sprawowania władzy sądowniczej przez feudała w jego dobrach
  • ekonomiczny - zwolnienie dóbr feudała ze świadczeń na rzecz panującego.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Immunitet w średniowieczu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy