Indonezyjskie Siły Powietrzne


Indonezyjskie Siły Powietrzne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Indonezyjskie Siły Powietrzne (ind. Tentara Nasional Indonesia-Angkatan Udara) – siły powietrzne Indonezji, które bazują obecnie w dużej mierze na własnym i amerykańskim sprzęcie wojskowym.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Indonezja produkowała samoloty transportowe CASA C-212 Aviocar oraz śmigłowce Bo-105 i Aerospatiale AS-332 Super Puma w zakładach Nurtanio. Swoje projekty wojskowe kupują razem z siłami morskimi, do czego używają wyposażenia wyprodukowanego w kraju. Obecnie głównym dostawcą sprzętu do Indonezji są Stany Zjednoczone. Od połowy lat 80. dowództwo składa się z KOOPSAU i KOOPSAU II. KOPSAU I ma swoją siedzibę w stolicy kraju Dżakarcie i broni zachodniej części kraju, a KOOPSAU II z siedzibą w Ujung-Pandang. Najważniejszą formacja bojową jest Narodowe Dowództwo Obrony Powietrznej. Podlegają mu dowództwo szkoleniowe i zaopatrzeniowe.

Obecnie Indonezja dysponuje dziesięcioma samolotami F-16 Fighting Falcon. Samoloty te stacjonują w bazie lotniczej w Malangu i służą u boku Northopów F-5E Tigerów II. Maszyny te wykorzystywane są jako myśliwsko-szturmowe. Funkcję tę pełnią razem z samolotami A-4E Skyhawk dostarczonymi z USA przez Izrael, razem z eskadrą szkoleniową TA-4H. Indonezja dysponuje także samolotami przeciwpartyzanckimi Rockwell OV-10F Bronco w liczbie dwunastu sztuk. Funkcję lekkich samolotów szturmowych mogą pełnić także samoloty BAE Hawk T-53 i Beech T-34C-1 Turbo-Mentor. Głównymi zadaniami samolotów są rozpoznanie, transport, zaopatrywanie w paliwo podczas lotu oraz operacje poszukiwawczo-ratownicze, szkoleniowe i rolnicze.

W listopadzie 2016 roku siły powietrzne odebrały pierwsze dwa H225M Caracale w wersji SAR; ogółem Indonezja zamówiła sześć H225M i jedenaście AS565 MBe Pantherów dla marynarki[1].

Wypadki | edytuj kod

30 czerwca 2015 rozbił się należący do AU KC-130B Hercules ze 113 osobami na pokładzie, nikt nie ocalał, na ziemi zginęły ponadto 22 osoby[2]. 20 grudnia 2015 roku w czasie pokazów lotniczych w mieście Yogyakarta rozbił się samolot T-50 Golden Eagle. Obaj piloci zginęli[3]. 18 grudnia 2016 roku o 6:09 czasu lokalnego znikł z ekranu radaru samolot transportowy C-130H Hercules lecący z bazy Timika-Moses Kilagin na Papui w Indonezji do odległej o blisko 200 km bazy Wamena jego wrak znaleziono na zboczu góry Lisuwa niedaleko Wamena. Z 13 osób na pokładzie nikt nie przeżył[4].

Wyposażenie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. PTDI delivers first H225Ms to Indonesian air force.
  2. ASN Aircraft accident Lockheed KC-130B Hercules A-1310. aviation-safety, dostęp: 1 lipca 2015.
  3. Maciej Hypś: Katastrofa T-50 w Indonezji. konflikty.pl, 20 grudnia 2015. [dostęp 2 lutego 2017].
  4. Katastrofa indonezyjskiego C-130H. altair.com.pl, 18 grudnia 2016. [dostęp 2 lutego 2017].
  5. World Air Forces 2014. flightglobal.com
  6. Indonezja kupiła Su-35. altair.com.pl, 6 września 2015. [dostęp 2 lutego 2017].
  7. Indonezja wybiera Su-35. defence24.pl, 9 września 2015. [dostęp 2 lutego 2017].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Indonezyjskie Siły Powietrzne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy