Ingemar Stenmark


Ingemar Stenmark w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Ingemar Stenmark (ur. 18 marca 1956 w Joesjö) – szwedzki narciarz alpejski, trzykrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata oraz trzykrotny zdobywca Pucharu świata. Zawodnik klubu Tärna IK Fjälvinden. Uznawany za najlepszego narciarza alpejskiego w dziejach, przez znawców narciarstwa uważany również za największy talent w historii tej dyscypliny.

Wygrywał zawody tylko w dwóch konkurencjach narciarstwa alpejskiego: w slalomie gigancie i slalomie. W przeciągu swojej kariery Ingemar Stenmark ustanowił do dziś nie pobity rekord pod względem wygranych zawodów Pucharu Świata z 86. triumfami (drugi w tej klasyfikacji Austriak Marcel Hirsher zwyciężał 67 razy)[1].

Szwed jest ponadto rekordzistą pod względem ilości miejsc na podium w zawodach PŚ, które zajmował w sumie 155 razy (86 zwycięstw, 43 drugich i 26 trzecich miejsc)[2]. Drugi w tej klasyfikacji jest Marc Girardelli, który na podium stawał 97 razy. Jest też zawodnikiem, który najczęściej wygrywał zawody PŚ w gigancie (46 zwycięstw)[3] i slalomie (40 zwycięstw)[4]. Ponadto Szwed stawał na podium w 41. kolejnych startach w zawodach PŚ (w sezonach 1978/1979-1980/1981) oraz odniósł piętnaście zwycięstw w piętnastu kolejnych zawodach w jednej konkurencji (gigant w sezonach 1978/1979-1980/1981)[5]. Jest także rekordzistą pod względem zdobytych Małych Kryształowych Kul za zwycięstwa w klasyfikacjach poszczególnych konkurencji. Szwed zdobył ich 16, po osiem w gigancie i slalomie. Dziewięciokrotnie zdobywał mistrzostwo Szwecji: w slalomie w latach 1974, 1976, 1977, 1978 i 1979 oraz gigancie w latach 1976, 1977, 1978 i 1979.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Ingemar Stenmark zaczął uprawiać narciarstwo alpejskie w wieku 5 lat, trenując w miejscowości Tärnaby. W wieku ośmiu lat wygrał swoje pierwsze zawody krajowe, a od trzynastego roku życia był członkiem reprezentacji Szwecji w kategorii juniorów[6]. W 1974 roku wywalczył złoty medal w slalomie gigancie podczas mistrzostw Europy juniorów w Jasnej[7].

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 8 grudnia 1973 roku w Val d’Isère, zajmując 46. miejsce w gigancie. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 16 grudnia tego samego roku w Saalbach, gdzie rywalizację w gigancie zakończył na dziewiątej pozycji. Blisko trzy miesiące później 2 marca 1974 roku w Voss po raz pierwszy stanął na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w gigancie. Wyprzedzili go tylko Włoch Gustav Thöni oraz Austriak Hansi Hinterseer. W sezonie 1973/1974 jeszcze trzykrotnie stawał na podium: 3 marca w Voss i 10 marca w Wysokich Tatrach był drugi w slalomie, a 9 marca 1974 roku w Wysokich Tatrach zajął drugie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to dwunaste miejsce, a w klasyfikacjach slalomu i giganta był szósty. W lutym 1974 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie był dziewiąty w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończył.

Pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniósł 17 grudnia 1974 roku w Madonna di Campiglio, gdzie był najlepszy w slalomie. Łącznie dwanaście razy stawał na podium, w tym jeszcze czterokrotnie zwyciężał: 12 stycznia w Wengen wygrał kolejny slalom, a 23 lutego w Naeba, 2 marca w Garibaldi i 13 marca 1975 roku w Sun Valley był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej sezonu 1974/1975 był tym razem drugi za Gustavem Thönim, a w klasyfikacjach slalomu i giganta zdobył pierwsze w karierze Małe Kryształowe Kule za końcowe zwycięstwo.

W trzech kolejnych sezonach Szwed zdominował rywalizację w Pucharze Świata, trzy razy z rzędu zdobywając Kryształową Kulę. W tym czasie 37 razy stawał na podium, odnosząc jednocześnie 23 zwycięstwa. W każdym z sezonów zwyciężał także w klasyfikacjach slalomu i giganta. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1976/1977, kiedy czternaście razy stawał na podium i dziesięciokrotnie zwyciężał. W 1976 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, gdzie wywalczył brązowy medal w gigancie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie dwaj Szwajcarzy: Heini Hemmi i Ernst Good. Na tych samych igrzyskach wystąpił także w slalomie, w którym po pierwszym przejeździe zajmował dziewiąte miejsce. Nie ukończył jednak drugiego przejazdu i ostatecznie nie był klasyfikowany. Podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen Stenmark wywalczył złote medale w slalomie i slalomie gigancie. W pierwszej z tych konkurencji pokonał drugiego Andreasa Wenzela z Liechtensteinu o ponad dwie sekundy. W slalomie zwyciężył z przewagą 0,66 sekundy nad Włochem Piero Grosem i 0,93 sekundy nad kolejnym reprezentantem Liechtensteinu, Paulem Frommeltem.

Także w sezonie 1978/1979 najczęściej stawał na podium oraz odniósł najwięcej zwycięstw spośród wszystkich startujących zawodników. Łącznie w tym sezonie zwyciężał aż trzynaście razy, tym samym bijąc rekord dwunastu zwycięstw w jednym sezonie, ustanowiony przez Francuza Jean-Claude'a Killy'ego w sezonie 1966/1967[6]. Wynik Szweda nigdy nie został pobity, chociaż w sezonie 2000/2001 wyrównał go Austriak Hermann Maier[8]. Jednakże zmiana w przepisach dotyczących ostatecznego triumfatora Pucharu Świata sprawiła, iż został sklasyfikowany dopiero na piątym miejscu. W sezonie tym zliczano wyniki trzech najlepszych startów z każdej konkurencji, Szwed nie mógł więc zdobyć czwartej z rzędu Kryształowej Kuli, bowiem nie startował w zjazdach ani kombinacji alpejskiej[6]. Był za to zdecydowanie najlepszy w klasyfikacjach slalomu i giganta.

Od 1980 do 1984 roku w każdym z sezonów Pucharu Świata Szwed plasował się na drugiej pozycji w klasyfikacji generalnej. Najbliżej zwycięstwa był w sezonie 1979/1980, kiedy do pierwszego w klasyfikacji generalnej Andreasa Wenzela z Liechtensteinu stracił tylko cztery punkty. W sezonie 1980/1981 strata do najlepszego zawodnika, Phila Mahre z USA wyniosła sześć punktów. Mahre wyprzedził bezpośrednio Stenmarka także w sezonach 1981/1982 i 1982/1983, a w sezonie 1983/1984 o 26 punktów lepszy był Pirmin Zurbriggen ze Szwajcarii. W każdym z sezonów przynajmniej dziesięć razy plasował się w czołowej trójce zawodów, łącznie odnosząc 38 zwycięstw. Najczęściej na podium stawał w sezonie 1980/1981, kiedy dokonał tego aż dziewiętnaście razy. Więcej zwycięstw odniósł rok wcześniej, wygrywając jedenaście zawodów. W sezonach 1979/1980 i 1980/1981 zwyciężał w klasyfikacjach slalomu i giganta, co było odpowiednio szóstym i siódmy triumfem z rzędu w tych klasyfikacjach. Ponadto w sezonie 1981/1982 był drugi w obu klasyfikacjach, w sezonie 1982/1983 wygrał po raz ósmy klasyfikację slalomu i był drugi w gigancie, a w sezonie 1983/1984 wygrał po raz ósmy klasyfikację giganta był drugi w slalomie.

Kolejne medale wywalczył na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku, gdzie ponownie był najlepszy w slalomie i gigancie. Po pierwszym przejeździe slalomu zajmował czwarte miejsce, tracąc do prowadzącego Phila Mahre 0,58 sekundy. W drugim przejeździe był jednak wyraźniej najlepszy, zwyciężając ostatecznie z przewagą 0,50 s nad Philem Mahre i 0,80 s nad Jacquesem Lüthym ze Szwajcarii. W gigancie pierwszy przejazd ukończył na trzeciej pozycji o 0,32 s za prowadzącym Andreasem Wenzelem. Podobnie jak w slalomie w drugim przejeździe giganta osiągnął najlepszy czas, wyprzedzając pozostałych zawodników o blisko sekundę. Ostatecznie na podium wyprzedził Andreasa Wenzela i Austriaka Hansa Enna. Wywalczonych w Lake Placid tytułów nie mógł obronić na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Sarajewie, ponieważ Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał go za profesjonalistę po tym, jak Szwed podpisał kontrakty sponsorskie z firmami, które nie były sponsorami reprezentacji narodowej[9][10]. Z tego samego powodu na igrzyskach w 1984 roku nie wystartowała reprezentująca Liechtenstein Hanni Wenzel. Stenmark wystąpił za to na rozgrywanych w 1982 roku mistrzostwach świata w Schladming, zdobywając dwa medale. W slalomie był najlepszy wyprzedzając Bojana Križaja z Jugosławii oraz swego rodaka Bengta Fjällberga. W gigancie wywalczył tym razem srebrny medal, rozdzielając na podium Steve'a Mahre z USA i kolejnego reprezentanta Jugosławii, Borisa Strela. Do zwycięzcy Szwed stracił 0,51 sekundy.

Sezon 1984/1985 był pierwszym od dziesięciu lat sezonem, w którym Stenmark nie wygrał żadnych zawodów Pucharu Świata. Na podium znalazł się cztery razy: 4 stycznia w Bad Wiessee był trzeci w slalomie, 21 stycznia w Wengen i 16 lutego w Kranjskiej Gorze był drugi w tej konkurencji, a 10 marca 1985 roku zajął drugie miejsce w gigancie. Wyniki ten dały mu szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, trzecie w klasyfikacji slalomu oraz dziesiąte w klasyfikacji giganta. Wśród slalomistów wyprzedzili go tylko Marc Girardelli z Luksemburga oraz Paul Frommelt. Z rozgrywanych w lutym 1985 roku mistrzostw świata w Bormio wrócił bez medalu. W slalomie zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o podium z Austriakiem Robertem Zollerem o 0,39 sekundy. Wystartował także w slalomie gigancie, jednak nie ukończył rywalizacji.

Ponownie na najwyższym stopniu podium stanął 15 grudnia 1985 roku w Alta Badia, gdzie w zawodach Pucharu Świata był najlepszy w gigancie. W kolejnych startach siedem razy stawał na podium odnosząc jeszcze trzy zwycięstwa: 25 stycznia w St. Anton am Arlberg wygrał slalom, a 27 lutego w Hemsedal i 18 marca 1986 roku w Lake Placid wygrywał giganta. W klasyfikacji generalnej był piąty, a w klasyfikacjach giganta i slalomu zajmował drugie miejsce. Wśród slalomistów lepszy był jedynie Rok Petrovič z Jugosławii, a w klasyfikacji giganta Szweda wyprzedził Szwajcar Joël Gaspoz. Podobne wyniki osiągał sezonie 1986/1987, który ukończył na szóstej pozycji w klasyfikacji generalnej. Na podium stawał pięciokrotnie, w tym odniósł dwa zwycięstwa: 29 listopada 1986 roku w Sestriere i 14 lutego 1987 roku w Markstein był najlepszy w slalomie. W klasyfikacji giganta był siódmy, a w klasyfikacji slalomu zajął drugie miejsce za Markusem Wasmeierem z RFN. Wystąpił na mistrzostwach świata w Crans-Montana w 1987 roku, jednak ponownie nie zdobył medalu. W slalomie był piąty, a rywalizację w gigancie zakończył na dziesiątym miejscu.

Najważniejszym punktem sezonu 1987/1988 były igrzyska olimpijskie w Calgary. Stenmark wystąpił najpierw w gigancie, zajmując po pierwszym przejeździe 30. miejsce. Drugiego przejazdu nie ukończył i ostatecznie nie był klasyfikowany. W slalomie uzyskał jedenasty czas pierwszego przejazdu i najlepszy czas drugiego. Wystarczyło to do zajęcia piątego miejsca; do brązowego medalisty, Paula Frommelta, stracił 0,38 sekundy. W zawodach pucharowych startował rzadko, przy czym raz stanął na podium: 29 listopada 1987 roku w Sestriere był drugi w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 21. miejsce, a w klasyfikacji giganta był dziewiąty. Startował także w sezonie 1988/1989, który ukończył na siedemnastym miejscu. Wtedy też po raz ostatni stanął na podium, 19 lutego 1989 roku w Aspen zwyciężając w gigancie. Ostatni występ w zawodach Pucharu Świata zanotował 9 marca 1989 roku w Shiga Kōgen, gdzie w gigancie zajął czwartą pozycję. W klasyfikacji giganta był czwarty. Brał również udział w mistrzostwach świata w Vail w 1989 roku, gdzie w gigancie był szósty, a zawodów slalomowych nie ukończył. W 1989 roku zakończył karierę.

W latach 1977-1979 roku Stenmark otrzymywał nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[11]. W latach 1978-1980 był wybierany sportowcem roku w Szwecji, a w ankiecie w 1999 roku wybrano go szwedzkim sportowcem stulecia. W latach 1975 i 1978 otrzymywał nagrodę Svenska Dagbladets guldmedalj[12]. Ponadto w 1979 roku otrzymał Medal Holmenkollen wspólnie z dwójką biegaczy narciarskich: reprezentującą ZSRR Raisą Smietaniną i Norwegiem Erikiem Håkerem[13].

W 1984 roku wziął ślub z Ann Uvhagen, z którą ma córkę[14].

Po zakończeniu kariery pracował między innymi dla słoweńskiej firmy Elan, produkującej sprzęt narciarski.

W 2004 roku przeżył trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim i wywołaną nim falę tsunami, która pochłonęła ponad 200 tysięcy ofiar[15].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Zwycięstwa w zawodach | edytuj kod

  1. Madonna di Campiglio – 17 grudnia 1974 – slalom
  2. Wengen – 12 stycznia 1975 – slalom
  3. Naeba – 23 lutego 1975 – slalom gigant
  4. Garibaldi – 2 marca 1975 – slalom gigant
  5. Sun Valley – 13 marca 1975 – slalom gigant
  6. Vipiteno – 15 grudnia 1975 – slalom
  7. Wengen – 11 stycznia 1976 – slalom
  8. Kitzbühel – 24 stycznia 1976 – slalom
  9. Zwiesel – 27 stycznia 1976 – slalom gigant
  10. Copper Mountain – 7 marca 1976 – slalom
  11. Aspen – 14 marca 1976 – slalom
  12. Laax – 3 stycznia 1977 – slalom
  13. Berchtesgaden – 10 stycznia 1977 – slalom
  14. Kitzbühel – 16 stycznia 1977 – slalom
  15. Wengen – 23 stycznia 1977 – slalom
  16. St. Anton am Arlberg – 6 lutego 1977 – slalom
  17. Sun Valley – 6 marca 1977 – slalom gigant
  18. Voss – 18 marca 1977 – slalom
  19. Åre – 20 marca 1977 – slalom
  20. Åre – 21 marca 1977 – slalom gigant
  21. Sierra Nevada – 25 marca 1977 – slalom gigant
  22. Val d’Isère – 10 grudnia 1977 – slalom gigant
  23. Madonna di Campiglio – 13 grudnia 1977 – slalom
  24. Madonna di Campiglio – 14 grudnia 1977 – slalom gigant
  25. Oberstaufen – 5 stycznia 1978 – slalom
  26. Zwiesel – 8 stycznia 1978 – slalom gigant
  27. Zwiesel – 9 stycznia 1978 – slalom
  28. Arosa – 18 marca 1978 – slalom gigant
  29. Schladming – 9 grudnia 1978 – slalom gigant
  30. Kranjska Gora – 21 grudnia 1978 – slalom
  31. Kranjska Gora – 22 grudnia 1978 – slalom gigant
  32. Courchevel – 7 stycznia 1979 – slalom gigant
  33. Adelboden – 16 stycznia 1979 – slalom gigant
  34. Steinach am Brenner – 23 stycznia 1979 – slalom gigant
  35. Jasná – 4 lutego 1979 – slalom gigant
  36. Åre – 10 lutego 1979 – slalom gigant
  37. Åre – 11 lutego 1979 – slalom
  38. Lake Placid – 4 marca 1979 – slalom gigant
  39. Heavenly Valley – 12 marca 1979 – slalom gigant
  40. Furano – 17 marca 1979 – slalom
  41. Furano – 19 marca 1979 – slalom gigant
  42. Val d’Isère – 8 grudnia 1979 – slalom gigant
  43. Madonna di Campiglio – 11 grudnia 1979 – slalom
  44. Madonna di Campiglio – 12 grudnia 1979 – slalom gigant
  45. Adelboden – 21 stycznia 1980 – slalom gigant
  46. Chamonix – 27 stycznia 1980 – slalom
  47. Waterville Valley – 27 lutego 1980 – slalom
  48. Mont-Sainte-Anne – 1 marca 1980 – slalom gigant
  49. Cortina d’Ampezzo – 10 marca 1980 – slalom
  50. Cortina d’Ampezzo – 11 marca 1980 – slalom gigant
  51. Saalbach – 13 marca 1980 – slalom gigant
  52. Saalbach – 15 marca 1980 – slalom
  53. Madonna di Campiglio – 9 grudnia 1980 – slalom
  54. Madonna di Campiglio – 10 grudnia 1980 – slalom gigant
  55. Morzine – 6 stycznia 1981 – slalom gigant
  56. Kitzbühel – 18 stycznia 1981 – slalom
  57. Adelboden – 26 stycznia 1981 – slalom specjalny
  58. St. Anton am Arlberg – 1 lutego 1981 – slalom
  59. Schladming – 2 lutego 1981 – slalom gigant
  60. Oslo – 8 lutego 1981 – slalom
  61. Voss – 11 lutego 1981 – slalom gigant
  62. Åre – 14 lutego 1981 – slalom gigant
  63. Morzine – 9 stycznia 1982 – slalom gigant
  64. Bad Wiessee – 12 stycznia 1982 – slalom
  65. Kitzbühel – 17 stycznia 1982 – slalom
  66. Adelboden – 19 stycznia 1982 – slalom gigant
  67. Kirchberg in Tirol – 9 lutego 1982 – slalom gigant
  68. Courmayeur – 14 grudnia 1982 – slalom
  69. Kitzbühel – 23 stycznia 1983 – slalom
  70. Markstein – 11 lutego 1983 – slalom
  71. Todtnau – 13 lutego 1983 – slalom gigant
  72. Gällivare – 26 lutego 1983 – slalom gigant
  73. Courmayeur – 13 grudnia 1983 – slalom
  74. Madonna di Campiglio – 20 grudnia 1983 – slalom
  75. Adelboden – 10 stycznia 1984 – slalom gigant
  76. Parpan – 17 stycznia 1984 – slalom
  77. Kirchberg in Tirol – 23 stycznia 1984 – slalom gigant
  78. Borowec – 4 lutego 1984 – slalom gigant
  79. Vail – 7 marca 1984 – slalom gigant
  80. Alta Badia – 15 grudnia 1985 – slalom gigant
  81. St. Anton am Arlberg – 25 stycznia 1986 – slalom
  82. Hemsedal – 27 lutego 1986 – slalom gigant
  83. Lake Placid – 18 marca 1986 – slalom gigant
  84. Sestriere – 29 listopada 1986 – slalom
  85. Markstein – 14 lutego 1987 – slalom
  86. Aspen – 19 lutego 1989 – slalom gigant
  • 86 zwycięstw (46 w slalomie gigancie i 40 w slalomie)

Pozostałe miejsca na podium | edytuj kod

  1. Voss2 marca 1974 (gigant) – 3. miejsce
  2. Voss3 marca 1974 (slalom) – 2. miejsce
  3. Vysoké Tatry9 marca 1974 (gigant) – 2. miejsce
  4. Vysoké Tatry10 marca 1974 (slalom) – 2. miejsce
  5. Val d’Isère5 grudnia 1974 (gigant) – 2. miejsce
  6. Kitzbühel19 stycznia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  7. Fulpmes21 stycznia 1975 (gigant) – 2. miejsce
  8. Chamonix30 stycznia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  9. Naeba21 lutego 1975 (slalom) – 2. miejsce
  10. Sun Valley15 marca 1975 (slalom) – 3. miejsce
  11. Val Gardena23 marca 1975 (slalom równoległy) – 2. miejsce
  12. Val d’Isère5 grudnia 1975 (gigant) – 2. miejsce
  13. Schladming21 grudnia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  14. Garmisch-Partenkirchen5 stycznia 1976 (slalom) – 3. miejsce
  15. Adelboden12 stycznia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  16. Morzine18 stycznia 1976 (gigant) – 3. miejsce
  17. Val d’Isère10 grudnia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  18. Adelboden24 stycznia 1977 (gigant) – 2. miejsce
  19. Furano27 lutego 1977 (slalom) – 2. miejsce
  20. Sun Valley5 marca 1977 (slalom) – 2. miejsce
  21. Adelboden17 stycznia 1978 (gigant) – 2. miejsce
  22. Chamonix12 lutego 1978 (slalom) – 2. miejsce
  23. Stratton Mountain3 marca 1978 (gigant) – 3. miejsce
  24. Stratton Mountain4 marca 1978 (slalom) – 2. miejsce
  25. Waterville Valley6 marca 1978 (gigant) – 3. miejsce
  26. Crans-Montana15 stycznia 1979 (slalom) – 3. miejsce
  27. Kitzbühel21 stycznia 1979 (slalom) – 2. miejsce
  28. Jasná5 lutego 1979 (slalom) – 3. miejsce
  29. Oslo7 lutego 1979 (slalom) – 2. miejsce
  30. Lenggries8 stycznia 1980 (slalom) – 3. miejsce
  31. Wengen20 stycznia 1980 (slalom) – 2. miejsce
  32. Oberstaufen8 marca 1980 (gigant) – 3. miejsce
  33. Oberstaufen13 stycznia 1981 (slalom) – 2. miejsce
  34. Oberstaufen17 stycznia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
  35. Wengen25 stycznia 1981 (slalom) – 3. miejsce
  36. Åre15 lutego 1981 (slalom) – 2. miejsce
  37. Aspen7 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
  38. Furano14 marca 1981 (gigant) – 3. miejsce
  39. Furano15 marca 1981 (slalom) – 3. miejsce
  40. Borowec24 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
  41. Laax28 marca 1981 (gigant) – 3. miejsce
  42. Aprica8 grudnia 1981 (gigant) – 3. miejsce
  43. Madonna di Campiglio9 grudnia 1981 (slalom) – 2. miejsce
  44. Cortina d’Ampezzo14 grudnia 1981 (slalom) – 3. miejsce
  45. Wengen24 stycznia 1982 (slalom) – 2. miejsce
  46. Jasná14 marca 1982 (slalom) – 2. miejsce
  47. Kranjska Gora20 marca 1982 (slalom) – 2. miejsce
  48. Montgenèvre26 marca 1982 (slalom) – 2. miejsce
  49. Madonna di Campiglio21 grudnia 1982 (slalom) – 2. miejsce
  50. Kranjska Gora29 stycznia 1983 (gigant) – 3. miejsce
  51. Gällivare27 lutego 1983 (slalom) – 3. miejsce
  52. Aspen7 marca 1983 (gigant) – 3. miejsce
  53. Vail8 marca 1983 (gigant) – 2. miejsce
  54. Furano19 marca 1983 (gigant) – 3. miejsce
  55. Borowec5 lutego 1984 (slalom) – 2. miejsce
  56. Åre17 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
  57. Oslo24 marca 1984 (slalom) – 2. miejsce
  58. Bad Wiessee4 stycznia 1985 (slalom) – 3. miejsce
  59. Wengen21 stycznia 1985 (slalom) – 2. miejsce
  60. Kranjska Gora16 lutego 1985 (slalom) – 2. miejsce
  61. Aspen10 marca 1985 (gigant) – 2. miejsce
  62. Kitzbühel19 stycznia 1986 (slalom) – 2. miejsce
  63. Parpan21 stycznia 1986 (slalom) – 2. miejsce
  64. Oslo25 lutego 1986 (slalom) – 2. miejsce
  65. Heavenly Valley11 marca 1986 (slalom) – 3. miejsce
  66. Madonna di Campiglio16 grudnia 1986 (slalom) – 2. miejsce
  67. Kranjska Gora20 grudnia 1986 (slalom) – 3. miejsce
  68. Adelboden20 stycznia 1987 (gigant) – 3. miejsce
  69. Madonna di Campiglio29 listopada 1987 (gigant) – 2. miejsce
  • 43 drugie miejsca i 26 trzecich miejsc.

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. FIS.com: Competitors having more than one Victory (ang.)
  2. FIS.com: Competitors having more than one Podium (ang.)
  3. Competitors having more than one Victory: Giant Slalom (ang.)
  4. Competitors having more than one Victory: Giant Slalom (ang.)
  5. FIS.com Ingemar Stenmark FIS World Cup (ang.)
  6. a b c Encyclopædia Britannica: Ingemar Stenmark (ang.)
  7. Arbeiter-Zeitung: zeiten–weiten–resultate: skisport, 29 stycznia 1974, str 12 (niem.)
  8. Los Angeles Times: Maier Equals Stenmark's Record With 13th Victory (ang.)
  9. Ottawa Citizen: Ski start banned from olympics, 26 listopada 1983, str. 71 (ang.)
  10. Olympic.org: Ingemar Stenmark (ang.)
  11. Skieur d'Or Award (ang.)
  12. Bragdmedaljörer genom tiderna (szw.)
  13. Holmenkollmedaljen (norw.). scandion.no. [dostęp 2015-12-23].
  14. Evening News: Stenmark marries airline hostess, Associated Press. 10 września 1984. str. 4B (ang.)
  15. Celebrities Among Victims of Tsunami (ang.)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ingemar Stenmark" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy