Instytut Głuchoniemych w Warszawie


Na mapach: 52°13′43,10″N 21°01′25,55″E/52,228639 21,023764

Instytut Głuchoniemych w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Budynek Instytutu Głuchoniemych ok. 1908 Budynek Instytutu współcześnie Pomnik Jakuba Falkowskiego

Instytut Głuchoniemych im. ks. Jakuba Falkowskiego – placówka szkolno-wychowawcza dla dzieci i młodzieży z wadą słuchu założona w 1817 roku. Mieści się przy placu Trzech Krzyży 4/6 w Warszawie. Walnie przyczyniła się do powstania i rozwoju polskiego języka migowego i edukacji osób głuchych.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Instytut Głuchoniemych powstał 23 października 1817 z inicjatywy ks. Jakuba Falkowskiego. Początkowo mieścił się na terenie Uniwersytetu Warszawskiego w Pałacu Kazimierzowskim, a w latach 1820–1827 w domu sióstr wizytek przy Krakowskim Przedmieściu[1].

26 kwietnia 1826 rozpoczęto wznoszenie siedziby Instytutu przy placu Trzech Krzyży. Budowę ukończono w roku 1827. W 1842 przy Instytucie utworzono szkołę dla niewidomych a Instytut otrzymał nazwę „Instytut Głuchoniemych i Ociemniałych” używaną do 1962[1]. W latach 1867–1885 funkcję dyrektora instytucji pełnił Jan Papłoński, który wprowadził zmiany przyczyniające się do rozwoju tej instytucji[2]. W 1865 za jego sprawą zrealizowano projekt założenia fermy, na której osoby głuche pochodzące ze wsi mogłyby szkolić się w pracy gospodarskiej.

W 1919 powstało przedszkole dla dzieci głuchych, a w 1934 – zasadnicza szkoła zawodowa dla niesłyszących.

Wychowankowie Instytutu otrzymywali wykształcenie zawodowe i ogólne. Wielokrotnie wykazywali postawę patriotyczną, biorąc udział w strajku szkolnym w 1905, a 1944 29 głuchych walczyło w powstaniu warszawskim w składzie 1107 Plutonu Armii Krajowej.

W czasie powstania warszawskiego na dziedzińcu Instytutu urządzono cmentarz[3]. 26 października 1944 Niemcy podpalili budynek. Odbudowę ukończono w sierpniu 1948.

W 1983 Instytut otrzymał imię swojego założyciela – księdza Jakuba Falkowskiego[1].

Ośrodek zapewnia edukację przedszkolną, podstawową, gimnazjalną i ponadgimnazjalną, a także nauczanie indywidualne. Wychowankowie korzystają z opieki logopedycznej, psychologicznej i pedagogicznej. Dla rodziców dzieci niesłyszących organizowane są kursy polskiego języka migowego.

Nauczyciele i wychowankowie Instytutu | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Instytut Głuchoniemych: Historia Instytutu Głuchoniemych. instytut-gluchoniemych.waw.pl. [dostęp 2020-05-07].
  2. Spotkanie z Historią Głuchych – Powązki – 2011. Strona projektu Guide Design guidesign.pl
  3. Maciej Piekarski: Tak zapamiętałem. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 19879, s. 259. ISBN 83-06-00115-X.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Na podstawie artykułu: "Instytut Głuchoniemych w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy