InuYasha


InuYasha w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

InuYasha (jap. 戦国お伽草子 犬夜叉 Sengoku otogizōshi Inuyasha) – shōnen manga autorstwa Rumiko Takahashi, wydawana w czasopiśmie „Shūkan Shōnen Sunday” wydawnictwa Shōgakukan w latach 1996-2008.

Na podstawie mangi powstały dwie serie anime wyprodukowane przez studio Sunrise. Z serią związane są także cztery filmy pełnometrażowe oraz odcinek OVA, gry wideo, light novel i spektakle.

W Polsce manga ukazała się częściowo, nakładem wydawnictwa Egmont.

Spis treści

Opis fabuły | edytuj kod

15-letnia Kagome Higurashi, mieszkająca we współczesnym Tokio, przenosi się do Japonii okresu sengoku, gdy zostaje wciągnięta przez do starej studni na terenie rodzinnej posiadłości. Tam spotyka pół człowieka, pół psiego demona InuYashę. Gdy yōkai próbuje odebrać znajdujący się w ciele Kagome posiadający ogromną moc Klejnot Czterech Dusz, Kagome przypadkowo rozbija klejnot na wiele odłamków, które rozlatują się po całej Japonii. InuYasha i Kagome decydują się podróżować razem w celu odnalezienia odłamów, zanim yōkai Naraku zbierze je wszystkie. W trakcie podróży dołączają do nich inni bohaterowie – Shippo, Miroku, Sango i Kirara.

Bohaterowie | edytuj kod

  • InuYasha (jap. 犬夜叉) – pół-demon, syn potężnego psiego demona Inu no Taishō i księżniczki Izayoi. Chce zdobyć Klejnot Czterech Dusz, aby stać się demonem czystej krwi. Po ojcu odziedziczył miecz, który zwie się Tetsusaiga, który pozwala mu na walkę z innymi demonami.
Seiyū: Kappei Yamaguchi[1][2]
  • Kagome Higurashi (jap. 日暮 かごめ Higurashi Kagome) – piętnastoletnia gimnazjalistka, która za sprawą zaczarowanej studni trafia do Japonii zamieszkałej przez demony. Jest Reinkarnacją kapłanki Kikyo. Z tego powodu Kagome posiada potężne duchowe moce oraz potrafi wyczuć odłamki Klejnotu Czterech Dusz.
Seiyū: Satsuki Yukino[1][2]
  • Shippo (jap. 七宝 Shippō) – osierocony lisi demon (kitsune), który jako pierwszy przyłącza się do Kagome i InuYashy po tym, jak bohaterowie ratują mu życie.
Seiyū: Kumiko Watanabe[3]
  • Miroku (jap. 弥勒) – mnich o wątpliwych zasadach moralnych. Odziedziczył po ojcu klątwę rzuconą przez Naraku na jego dziadka Miyatsu. Miroku posiada na prawej ręce wir powietrzny (jap. 風洞 kazaana), która pochłania wszystko, co znajduje się w pobliżu. Potajemnie kocha się (z wzajemnością) w Sango.
Seiyū: Kōji Tsujitani[3]
  • Sango (jap. 珊瑚) – łowczyni demonów. Walczy za pomocą Hiraikotsu, ogromnego bumerangu zrobionego z kości demonów. Jej rodzina i przyjaciele zginęli za sprawą Naraku.
Seiyū: Hōko Kuwashima[3]
  • Kirara (jap. 雲母) – koci demon podarowany Sango przez jej ojca. Na pozór jest malutkim i słodkim stworzonkiem, ale kiedy pojawia się zagrożenie zmienia postać. Często używana przez Sango jako środek transportu.
  • Kikyo – potężna kapłanka, poprzednia właścicielka Klejnotu Czterech Dusz. To jej strzała przybiła InuYashę do drzewa na 50 lat, walkę z nim jednak przypłaciła życiem. Zostaje ożywiona przez wiedźmę Urasue.
  • Kaede – kapłanka, młodsza siostra Kikyo.
  • Sesshomaru (jap. 殺生丸 Sesshōmaru) – starszy brat InuYashy, demon czystej krwi. Po ojcu odziedziczył Tenseigę (miecz, który nie zabija, a przywraca do życia). Pogardza ludźmi i swoim bratem, któremu usiłuje odebrać Tessaigę (twierdzi, że taka broń marnuje się w rękach pół-demona). Jedynym człowiekiem jakiego akceptuje jest mała dziewczynka Rin, która opiekowała się nim po jego walce z Inuyashą.
Seiyū: Ken Narita[4]
  • Kouga – yōkai, przywódca wilczego stada. Jest zakochany w Kagome i nienawidzi InuYashy. Dzięki odłamkom Klejnotu w obu nogach Kouga jest superszybki. Pragnie zemścić się za swoich towarzyszy zabitych przez Kagurę – służącą Naraku. Podróżuje z kompanami Hakkaku i Gintą.
  • Naraku (jap. 奈落) – półdemon, powstały z ciała rabusia Onigumo gdy ten oddał duszę demonom. Główny antagonista. 50 lat przed przybyciem Kagome Naraku oszukał i poróżnił Kikyo i InuYashę. Pragnie zdobyć Klejnot Czterech Dusz lecz nigdy nie wykonuje brudnej roboty. Do walki wysyła swoje twory, między innymi Kagurę, Kannę, Goshinki, oraz wielu najemników.
Seiyū: Toshiyuki Morikawa[5]
  • Rin – mała, ludzka dziewczynka podróżująca z Sesshoumaru. Zanim spotkała Sesshoumaru, bandyci zabili jej rodzinę. Była pierwszą osobą, którą Sesshoumaru uratował za pomocą Tenseigi. Jej "pupilkiem" jest yōkai Ahun.
Seiyū: Mamiko Noto[4]
  • Jaken – mały, lecz potężny yōkai. Podróżuje z Sessomaru, któremu zawdzięcza życie.
Seiyū: Yuichi Nagashima[4]
  • Totosai – płatnerz. Wykonał Tessaigę i Tenseigę z kłów Inu no Taishō. Totosai zna wszystkie możliwe zastosowania swych mieczy.
  • Myoga – Demon-pchła, który czasami pojawia się u boku InuYashy. Bardzo mądry, ale też bardzo tchórzliwy.

Manga | edytuj kod

Autorką mangi InuYasha jest Rumiko Takahashi, która zajęła się jej tworzeniem po zakończeniu prac nad poprzednim tytułem, Ranma ½[6]. Kolejne rozdziały ukazywały się w czasopiśmie „Shūkan Shōnen Sunday” od 27 listopada 1996 roku[6][7]. Ostatni rozdział ukazał się w tym magazynie 18 czerwca 2008 roku[8].

Rozdziały zostały zebrane w 56 tankōbonach wydanych przez wydawnictwo Shōgakukan od 18 kwietnia 1997 do 18 lutego 2009 roku[9][10].

W 2013 roku Takahashi opublikowała specjalny epilog, który został opublikowany w „Shūkan Shōnen Sunday” w ramach antologii przygotowanej przez twórców komiksów w ramach akcji pomocowej dla obszarów poszkodowanych podczas trzęsienia ziemi w Tōhoku w 2011 roku[11].

W latach 2013-2015 wydawnictwo wydało mangę także w zbiorczym, 30-tomowym wydaniu[12][13].

Manga InuYasha została sprzedana w ponad 45 milionach egzemplarzy w Japonii[14].

W 2002 roku manga zdobyła nagrodę na 47. ceremonii Shōgakukan Manga w kategorii najlepsza manga dla chłopców[15].

W Polsce pierwsze 23 tomy zostały wydane przez wydawnictwo Egmont.

Anime | edytuj kod

 Osobny artykuł: Lista odcinków serialu anime InuYasha.

Powstawanie adaptacji mangi w formie anime zostało ogłoszone 19 czerwca 2000 roku[1]. Produkcją serii zajęło się studio Sunrise[1]. Za produkcję serii odpowiadali Michihito Suwa oraz Hideyuki Tomioka[1]. Za reżyserię odpowiadał Masashi Ikeda, za projekt postaci Yoshihito Hishinuma, dyrektorem artystycznym był Shigemi Ikeda[1]. Za scenariusze odpowiada Katsuyuki Sumisawa[16].

Seria miała swoją premierę na kanałach Nihon i Yomiuri TV od 16 sierpnia 2000 roku w każdy poniedziałek aż do września 2004[1][17].

Inuyasha: Kanketsu-hen | edytuj kod

22 lipca 2009 roku w 34. numerze czasopisma Shūkan Shōnen Sunday oficjalnie ogłoszono powstawanie adaptacji, zatytułowanej Inuyasha: Kanketsu-hen (jap. 犬夜叉 完結編), która miałaby objąć tomy mangi 36-56[18] . Serię wyprodukowała ta sama ekipa produkcyjna co pierwszą serię anime, do swoich ról powróciła także obsada[18]. Emisja serialu odbyła się na kanale YTV[18].

Anime było emitowane od 3 października 2009 roku, a także emitowane z angielskimi napisami z opóźnieniem względem kanału YTV za pośrednictwem strony internetowej należącej do Viz Media oraz na platformie Hulu[19].

Seria została później wydana na siedmiu płytach DVD wydawanych od 23 grudnia 2009 do 23 czerwca 2010 roku[20][21].

Filmy | edytuj kod

Na podstawie serii powstały cztery filmy pełnometrażowe, których scenariusze napisała Katsuyuki Sumisawa, która tworzyła wcześniej scenariusze także do serii telewizyjnej[16].

W Japonii łącznie filmy zarobiły 20 milionów dolarów w box office[22].

Original video animation | edytuj kod

30-minutowy odcinek OVA, zatytułowany Kuroi Tessaiga (jap. 黒い鉄砕牙), miał swoją premierę 30 lipca 2008 roku podczas otwarcia wystawy rysunków Rumiko Takahashi prezentowanych w centrum handlowym Matsuya Ginza w dzielnicy Ginza w Tokio[28]. Jego powstawanie zostało wcześniej ogłoszone przez producenta Michihiko Suwę 9 lipca 2008 na swoim autorskim blogu[28]. Do swych ról powróciła obsada głosowa znana z serii anime i filmów, która 8 lipca 2008 roku nagrała dialogi do odcinka[28].

Odcinek ten został później wydany w Japonii 10 października 2010 roku na DVD i Blu-ray[29][30].

Ścieżka dźwiękowa | edytuj kod

Trzy single typu character songs zostały wydane 3 sierpnia 2005. Zostały one zatytułowane kolejno „Aoki yasei o daite” (jap. 蒼き野生を抱いて) wykonywane przez Kappeia Yamaguchi (jako Inuyasha) oraz Satsuki Yukino (Kagome), „Kaze no naka e” (jap. 風のなかへ) wykonywane przez Kōjiego Tsujitani (Miroku) oraz Hōko Kuwashimę (Sango) i Kumiko Watanabe (Shippo), oraz „Gō” (jap. 業) wykonywane przez Kena Naritę (Sesshomaru), Yuichi Nagashimę (Jaken) oraz Mamiko Noto (Rin). Single pojawiły się na liście Oriconu kolejno na 63., 76. i 79. miejscu[2][3][4]. Trzy kolejne single zawierające character songs zostały wydane 25 stycznia 2006. Zostały one zatytułowane kolejno „Rakujitsu” (jap. 落日) wykonywany przez Toshiyuki Morikawę (jako Naraku), „Tatta hitotsu no yakusoku” (jap. たったひとつの約束) wykonywany przez Satsuki Yukino (jako Kagome Higurashi) oraz „Abarero!!” (jap. 暴れろ!!) wykonywane przez Takeshi Kusao (Bankotsu) i Ai Orikasę (Jakotsu). Single pojawiły się na liście Oriconu kolejno na 130., 131. oraz na 112. miejscu[5][33][34].

24 marca 2010 roku został wydany album kompilacyjny, zatytułowany Inuyasha Best Song History (jap. 犬夜叉 ベストソング ヒストリー Inuyasha besuto songu hisutorī), zawierający 18 utworów, w tym utwory służące jako czołówki, endingi oraz utwory ze ścieżki dźwiękowej[17][31]. Album zajął 20. miejsce na liście sprzedaży Oriconu i utrzymał się na niej przez 7 tygodni[35].

Spektakle | edytuj kod

W kwietniu i maju 2000 roku oraz w styczniu i lutym 2001 roku Inuyasha była wystawiana w formie spektaklu. Oba cykle zostały wyreżyserowane przez Masashi Todayamę i wyprodukowane przez Hidenori Inoue; główne role odegrali w nich Atsuhiro Satō i Kyōko Tōyama[36][37].

4 lutego 2017 roku w magazynie „Shūkan Shōnen Sunday” ogłoszona została adaptacja mangi w formie spektaklu, w którym główne role odgrywają Yutaka Kyan z Golden Bomber jako Inuyasha oraz Yumi Wakatsuki z Nogizaka46 jako Kagome[36]. Sztuka była wystawiana w The Galaxy Theatre w Tokio w dniach 6-15 kwietnia 2017 roku[38].

Light novel | edytuj kod

Związana z serią jest także light novel, napisana przez Tomoko Komparu z ilustracjami Rumiko Takahashi. Pojedynczy tom został wydany przez Shōgakukan 10 grudnia 2004 roku[39].

Kontrowersje | edytuj kod

Chińska seria telewizyjna, zatytułowana Língzhū (灵珠), zawiera bardzo podobne motywy do Inuyashy do tego stopnia, że została przez widzów oskarżona o plagiat[40][41].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Inu Yashu TV Series details (ang.). Anime News Network, 2000-08-29. [dostęp 2020-03-23].
  2. a b c 「犬夜叉」キャラクターソングシングル 蒼き野生を抱いて (jap.). Oricon. [dostęp 2020-03-23].
  3. a b c d 「犬夜叉」キャラクターソングシングル 風のなかへ (jap.). Oricon. [dostęp 2020-03-23].
  4. a b c d 「犬夜叉」キャラクターソングシングル 業 (jap.). Oricon. [dostęp 2020-03-23].
  5. a b 「犬夜叉」キャラクターソングシングル 落日 (jap.). Oricon. [dostęp 2020-03-23].
  6. a b Shonen Sunday, 1996 Issue 50 (ang.). 1996-12. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  7. Weekly Shonen Sunday #199650 (ang.). [dostęp 2020-03-15].
  8. Inuyasha Confirmed to End Next Wednesday in Japan (ang.). Anime News Network, 2008-06-10. [dostęp 2020-03-15].
  9. 犬夜叉 1 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-15].
  10. 犬夜叉 56 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-15].
  11. Mikikazu Komatsu: "Inuyasha" One-Shot Manga Returns in Quake Charity. Crunchyroll, 2012-12-26. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  12. 犬夜叉 ワイド版 1 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-15].
  13. 犬夜叉 ワイド版 30 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-15].
  14. 犬夜叉 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  15. 小学館漫画賞: 歴代受賞者 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  16. a b 隅沢克之 のプロフィール (jap.). All Cinema. [dostęp 2020-03-16].
  17. a b あゆ・V6ら完全収録! 「犬夜叉」テーマソング集が発売決定 (jap.). Oricon, 2010-01-23. [dostęp 2020-03-23].
  18. a b c Inuyasha's Final Chapters Get TV Anime Green-Lit (Updated) (ang.). Anime News Network, 2009-07-16. [dostęp 2020-03-21].
  19. Viz Media Announces Inuyasha The Final Act Scheduled to Stream in the U.S. Simultaneous to Airing in Japan (ang.). Anime News Network, 2009-09-28. [dostęp 2020-03-21].
  20. Inuyasha The Final Act 1. cdjapan.co.jp. [dostęp 2020-03-21].
  21. Inuyasha The Final Act 7. cdjapan.co.jp. [dostęp 2020-03-21].
  22. Inuyasha – The Final Act Unleashed Same Week as Japan Across Asia on Animax (ang.). Anime News Network, 2009-09-14. [dostęp 2020-03-16].
  23. 犬夜叉 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  24. Inuyasha the Movie: Affections Touching Across Time (2001) (ang.). boxofficemojo.com. [dostęp 2020-03-16].
  25. InuYasha the Movie 2: The Castle Beyond the Looking Glass (2002) (ang.). boxofficemojo.com. [dostęp 2020-03-16].
  26. InuYasha the Movie 3: Swords of an Honorable Ruler (2003) (ang.). boxofficemojo.com. [dostęp 2020-03-16].
  27. Inuyasha the Movie 4: Fire on the Mystic Island (2004) (ang.). boxofficemojo.com. [dostęp 2020-03-16].
  28. a b c New Inuyasha Short to Debut at Tokyo's Takahashi Event (ang.). Anime News Network, 2008-07-09. [dostęp 2020-03-23].
  29. It's a Rumic World Inuyasha - Kuroi Tessaiga (Blu-ray) (ang.). cdjapan.co.jp. [dostęp 2020-03-23].
  30. It's a Rumic World Inuyasha - Kuroi Tessaiga (ang.). cdjapan.co.jp. [dostęp 2020-03-23].
  31. a b c d Inuyasha Official Site (ang.). sunrise-inc.co.jp. [dostęp 2020-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  32. Do As Infinity to Play Inuyasha: The Final Act's Opening (Update 2) (ang.). animenewsnetwork.com. [dostęp 2020-03-21].
  33. 「犬夜叉」キャラクターソングシングル たったひとつの約束 (jap.). Oricon. [dostęp 2020-03-23].
  34. 「犬夜叉」キャラクターソングシングル 暴れろ!! (jap.). Oricon. [dostęp 2020-03-23].
  35. 犬夜叉 ベストソング ヒストリー (jap.). Oricon. [dostęp 2020-03-23].
  36. a b Inuyasha Gets Stage Play Starring Golden Bomber's Yutaka Kyan (ang.). Anime News Network, 2017-02-04. [dostęp 2020-03-24].
  37. *Anime and News!**The Yomiruri review* (ang.). tripod.com, 2001-03-02. [dostęp 2020-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  38. Mikikazu Komatsu: Yutaka Kyan (Golden Bomber), Yumi Wakatsuki (Nogizaka 46) to Star in "Inuyasha" Stage Play in April (ang.). crunchyroll.com, 2017-02-06. [dostęp 2020-03-24].
  39. 小説 犬夜叉 (jap.). Shōgakukan. [dostęp 2020-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  40. 页面未找到 - 荆楚网 (chiń.). cnhubei.com. [dostęp 2020-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  41. 阿娇《灵珠》被质疑抄袭《犬夜叉》 编剧回应 (chiń.). 新京报, 2011-03-22. [dostęp 2020-03-24].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "InuYasha" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy