Iona (wyspa)


Na mapach: 56°19′47″N 6°24′38″W/56,329722 -6,410556

Iona (wyspa) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Iona, (gael. Ì Chaluim Chille lub Eilean Ì )[1] – niewielka wyspa w Hebrydach Wewnętrznych u południowych wybrzeży Szkocji, zamieszkana przez 125 osób. Siedziba ufundowanego przez św. Kolumbę w 563[2] roku klasztoru (Opactwo Iona), jednego z pierwszych i ważniejszych domów zakonnych na obszarach celtyckiej Irlandii, Szkocji i Walii. Wchodziła w skład Dalriady (miejsce pochówku jej królów). Z Iony prowadzono chrystianizację Piktów i Nortumbryjczyków. Od VIII wieku obiekt wielokrotnych ataków wikingów, wskutek których zmalało znaczenie Opactwa.

Na wyspie zachowały się kamienne rzeźbione krzyże celtyckie, tak zwane wysokie krzyże z VIII wieku.

Panorama wyspy z promu Krzyż św. Marcina z VIII w.

Przypisy | edytuj kod

  1. Gaelic Place-Names of Scotland- Iona (ang.). 2006-2011. [dostęp 2017-01-11].
  2. Sarah Foot. Out&About History Explorer: The rise of English Christianity. „BBC History Magazine”. 8, sierpień 2013. Londyn: Bristol Magazines Ltd.. ISSN 1469-8552
Na podstawie artykułu: "Iona (wyspa)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy