Irena Solska


Irena Solska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karolina Flora Solska z domu Poświk (ur. 27 października 1877 w Warszawie, zm. 8 marca 1958 w Skolimowie) – polska aktorka, reżyser. Żona Ludwika Solskiego, następnie Ottona Grossera.

Córka Mieczysława. Debiutowała w 1896 w Łodzi. W latach 1896–1900, 1905–1910 oraz 1913–1919 była aktorką Teatru Miejskiego w Krakowie. W latach 1900–1905 występowała we Lwowie, a od 1919 w Warszawie. W sezonie 1932–1933 kierowała własnym Teatrem im. Żeromskiego w Warszawie. W sezonie 1948–1949 była aktorką Teatru Nowego w Legnicy.

Ostatnie lata życia spędziła w Domu Aktora w Skolimowie. W 1978 ukazały się jej Pamiętniki, a w 1984 Listy Ireny Solskiej.

W 1899 jej portret, obecnie znajdujący się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, wykonał Leon Wyczółkowski.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. M.P. z 1955 r. nr 117, poz. 1550.
  2. M.P. z 1946 r. nr 114, poz. 212.
  3. Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 263

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Irena Solska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy