Ireneusz Garłowski


Ireneusz Garłowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ireneusz Garłowski (ur. 2 stycznia 1953) – polski piłkarz, mistrz Polski w barwach Śląska Wrocław (1977), prawy obrońca.

Kariera sportowa | edytuj kod

Jest wychowankiem Bielawianki, od 1968 grał w Górniku Wałbrzych, w 1973 przeszedł do Śląska Wrocław, w którego barwach zagrał w 76 spotkaniach, zdobywając brązowy medal mistrzostw Polski w 1975, Puchar Polski w 1976, mistrzostwo Polski w 1977. Odszedł z klubu po sezonie 1977/1978. W latach 80. był zawodnikiem wrocławskiego klubu Pafawag.

Jego bratem był piłkarz Zygmunt Garłowski. Razem występowali w Bielawiance, Górniku i Śląsku Wrocław.

Bibliografia | edytuj kod

  • Filip Podolski Śląsk Wrocław. 30 sezonów w ekstraklasie, b.m. i d.w.
  • Jarosław Tomczyk, Daniel Bednarek Śląsk w europejskich pucharach, wyd. Kraków 2007
Na podstawie artykułu: "Ireneusz Garłowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy