Ius communicativum


Ius communicativum w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ius communicativum (łac.) – dawniej w Rzeczypospolitej prawo, na mocy którego żona zmarłego dzierżawcy dóbr królewskich przejmowała dzierżawę. Aby ius communicativum mogło zostać spełnione, przywilej nadania dzierżawy musiał obejmować męża jak i żonę.

Ius communicativum nie mogło być stosowane w dzierżawionych szlachcie starostwach grodowych, gdyż z dzierżawieniem tych starostw wiązała się konieczność sprawowanie urzędu starosty w grodzie[1]. Kobiety nie mogły również korzystać z prawa ius communicativum w starostwach pogranicznych w województwie ruskim i podolskim ze względu na obowiązek organizowania obrony nałożony na dzierżawców tych starostw[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Z. Gloger, Encyklopedia staropolska ilustrowana, t. 2, Warszawa 1901, s. 300.
  2. F. J. Jekel, O Polszcze, iey dziełach i konstytucyi t. 2, Lwów 1819, s. 13-14.
Na podstawie artykułu: "Ius communicativum" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy