Ivo Josipović


Ivo Josipović w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ivo Josipović (wym. ˈiːʋɔ jɔˈsiːpɔʋitɕ; ur. 28 sierpnia 1957 w Zagrzebiu[1]) – chorwacki polityk, prawnik i muzyk, w latach 2003–2010 poseł do Zgromadzenia Chorwackiego, w latach 2010–2015 prezydent Chorwacji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wykształcenie i działalność zawodowa | edytuj kod

Do szkoły podstawowej i średniej uczęszczał w Zagrzebiu. W 1980 ukończył studia na wydziale prawa Uniwersytetu Zagrzebskiego, a w 1983 Akademię Muzyczną w Zagrzebiu, w której uczył się komponowania u boku Stanka Horvata[1][2]. W 1985 uzyskał magisterium z zakresu prawa karnego, a w 1994 doktoryzował się w tej dziedzinie[3].

W 1984 został wykładowcą prawa karnego, a następnie profesorem na wydziale prawa Uniwersytetu Zagrzebskiego. Wykładał także na różnych zagranicznych uczelniach, w jednym z instytutów Towarzystwa Maxa Plancka we Fryburgu Bryzgowijskim, na Karl-Franzens-Universität Graz, w instytucie HEUNI w Helsinkach. Prowadził badania na Uniwersytecie Yale’a w Stanach Zjednoczonych[4]. Opublikował ponad 80 pozycji z zakresu prawa karnego oraz międzynarodowego prawa karnego, został członkiem krajowych i międzynarodowych organizacji prawniczych i artystycznych[5].

Działalność artystyczna | edytuj kod

Jako muzyk Ivo Josipović jest autorem kompozycji dla instrumentów solowych oraz orkiestr kameralnych i symfonicznych. Do jego najbardziej znanych utworów należą: Samba de camera (1985), Drmeš (1986), Dernek (1988) oraz Diabolezza (2006). Pełnił szereg istotnych funkcji w chorwackim środowisku muzycznym. W latach 1987–2000 zajmował stanowisko sekretarza chorwackiego stowarzyszenia kompozytorów. W 1991 objął funkcję dyrektora Zagreb Music Biennale, corocznego zagrzebskiego festiwalu muzycznego[2].

Działalność polityczna | edytuj kod

Wiec wyborczy Iva Josipovića w 2009

W 1980 został członkiem Związku Komunistów Chorwacji. Na początku lat 90. wszedł w skład nowo powstałej postkomunistycznej Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji. W 1994 opuścił szeregi partii i wycofał się z działalności politycznej. Pełnił funkcję przedstawiciela Chorwacji przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii. Był ekspertem Rady Europy i członkiem jej delegacji ds. oceny warunków więziennych na Ukrainie, w Mongolii i w Azerbejdżanie. Do działalności politycznej powrócił w 2003 za namową premiera Ivicy Račana. W wyniku wyborów w 2003 wszedł w skład parlamentu V kadencji z listy Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji. W wyborach w 2007 odnowił mandat deputowanego na VI kadencję[1][3].

Ivo Josipović od początku 2009 był wymieniany jako potencjalny kandydat Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP) w wyborach prezydenckich, które odbyły się w grudniu 2009 i styczniu 2010[6]. W czerwcu 2009 oficjalnie ogłosił zamiar kandydowania[7]. W lipcu tegoż roku wygrał prawybory w SPD i został jej oficjalnym kandydatem. W głosowaniu pokonał Ljuba Jurčicia, zdobywając prawie 65% głosów poparcia[8].

19 listopada 2009 na placu przed Chorwackim Teatrem Narodowym w Zagrzebiu rozpoczął oficjalnie swoją kampanię wyborczą, której hasło brzmiało „Nowa Sprawiedliwość”. Na pierwszym miejscu swojego programu wyborczego umieścił zwalczanie korupcji. Wśród jego obietnic wyborczych znalazła się także reforma wymiaru sprawiedliwości i współpraca z rządem w celu zakończenia w 2010 rozmów akcesyjnych Chorwacji z Unią Europejską. Przez cały czas trwania kampanii był liderem sondaży przedwyborczych, które dawały mu pewne zwycięstwo w pierwszej turze wyborów. 27 grudnia 2009 odniósł w niej zwycięstwo, zdobywając 32,4% głosów poparcia i tym samym znacznie wyprzedzając swojego głównego konkurenta, startującego jako kandydata niezależnego, burmistrza Zagrzebia, Milana Bandicia, który uzyskał 14,8% głosów[9]. Sondaże wyborcze przed drugą turą głosowania również wskazywały na jego zwycięstwo. Zdobywał w nich poparcie na poziomie 52–55%, w porównaniu z 38–45% poparcia dla Milana Bandića. Jawił się jako polityk bardziej umiarkowany i nieobciążony żadnymi aferami korupcyjnymi w odróżnieniu od swego kontrkandydata, któremu dodatkowo media zarzucały prowadzenie populistycznej polityki[10]. Ostatecznie w głosowaniu z 10 stycznia 2010 Ivo Josipović wygrał ze znaczną przewagą, zdobywając 60,3% głosów[11][12].

18 lutego 2010 na placu św. Marka w Zagrzebiu został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku prezydenta w obecności członków Sądu Konstytucyjnego. W wygłoszonym przemówieniu zobowiązał się do podjęcia wszelkich działań w celu jak najszybszego wejścia Chorwacji do Unii Europejskiej[13].

W wyborach prezydenckich z grudnia 2014 i stycznia 2015 ubiegał się o prezydencką reelekcję jako kandydat niezależny. Poparła go rządząca wówczas SDP[14], a także inne ugrupowania centrolewicy. W pierwszej turze głosowania otrzymał 38,5% głosów, zajmując pierwsze miejsce i wyprzedzając kandydatkę Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej Kolindę Grabar-Kitarović, którą poparło 37,2% głosujących[15]. W drugiej turze głosowania urzędujący prezydent przegrał ze swoją konkurentką, otrzymując 49,3% głosów[16]. 19 lutego 2015 zakończył sprawowanie urzędu prezydenta Chorwacji.

Pozostał aktywnym działaczem politycznym. W kwietniu 2015 zainicjował powstanie nowego ugrupowania pod nazwą Naprzód Chorwacja[17]. W listopadzie tegoż roku bez powodzenia kandydował w wyborach do Zgromadzenia Chorwackiego z ramienia koalicji współtworzonej przez jego partię[18].

Życie prywatne | edytuj kod

Jest żonaty z Tatianą Josipović, również profesorem prawa. Ma córkę Lanę[3].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Ivo Josipović (chorw.). sabor.hr. [dostęp 2016-08-13].
  2. a b Diabolezza for pian. Ivo Josipović (ang.). mic.hr. [dostęp 2016-08-12].
  3. a b c Biografija (chorw.). josipovic.net. [dostęp 2016-08-12].
  4. Ivo Josipović u Novoj Gradiški (chorw.). novagradiska.com, 12 listopada 2009. [dostęp 2016-08-12].
  5. Ivo Josipovic, President of Croatia, to lecture on music and politics Sep. 22 (ang.). yale.edu, 16 września 2014. [dostęp 2016-08-12].
  6. Ivo Josipovic – presidential ambitions of an avant-garde composer (ang.). nacional.hr, 14 kwietnia 2009. [dostęp 2016-08-12].
  7. 12. srpnja: Jurčić ili Josipović? (chorw.). sdp.hr, 20 czerwca 2009. [dostęp 2016-08-12].
  8. Ivo Josipovic is SDP Party Presidential Candidate (ang.). javno.com, 13 lipca 2009. [dostęp 2016-08-12].
  9. Opposition leader tops Croat presidential vote (ang.). reuters.com, 27 grudnia 2009. [dostęp 2016-08-12].
  10. Exit polls show Social Democrat Josipovic leading run-off vote (ang.). france24.com, 10 stycznia 2010. [dostęp 2016-08-12].
  11. Social Democrat Ivo Josipovic elected Croatia president (ang.). bbc.co.uk, 11 stycznia 2010. [dostęp 2016-08-12].
  12. Jurist Josipovic wins Croatia presidential election (ang.). reuters.com, 11 stycznia 2010. [dostęp 2016-08-12].
  13. Ivo Josipovic sworn in as new Croatian president (ang.). croatiantimes.com, 18 lutego 2010. [dostęp 2016-08-12].
  14. FOTO: SDP-ovci POTVRDILI JOSIPOVIĆA ZA KANDIDATA Imenovani koordinatori po izbornim jednicama (chorw.). jutarnji.hr, 6 września 2014. [dostęp 2016-08-12].
  15. Privremeni službeni rezultati izbora za predsjednika Republike Hrvatske, 28. PROSINCA 2014. (chorw.). izbori.hr, 30 grudnia 2014. [dostęp 2016-08-12].
  16. Kolinda Grabar-Kitarović prva hrvatska predsjednica! (chorw.). vecernji.hr, 12 stycznia 2015. [dostęp 2016-08-12].
  17. JOSIPOVIĆ NE ODUSTAJE 'Naprijed Hrvatska! ime je moje stranke' (chorw.). jutarnji.hr, 15 kwietnia 2015. [dostęp 2016-08-12].
  18. Izbori za zastupnike u Hrvatski sabor 2015. (chorw.). izbori.hr. [dostęp 2016-08-12].
  19. Članovi i djela – O autoru: Ivo Josipović (chorw.). hds.hr. [dostęp 2016-08-12].
  20. Croatian president received Norwegian royal couple (HINA) (ang.). predsjednik.hr, 12 maja 2011. [dostęp 2016-08-12].
  21. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 6 lipca 2011. [dostęp 2016-08-12].
  22. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvoto personu reģistrs apbalvošanas secībā, sākot no 2004. gada 1.oktobra (łot.). president.lv. [dostęp 2016-08-12].
  23. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja 2013 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2013 r. poz. 613).
  24. a b President Josipović receives King Carl XVI Gustaf of Sweden (HINA) (ang.). predsjednik.hr, 16 kwietnia 2013. [dostęp 2016-08-12].
  25. Josipović od danske kraljice Margarete II. dobio Red slona (chorw.). 24sata.hr, 21 października 2014. [dostęp 2016-08-12].


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ivo Josipović" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy