Izabela Siekańska


Izabela Siekańska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Izabela Siekańska (z domu Łaszewska, ur. 11 listopada 1966 w Koszalinie) – polska szachistka.

Spis treści

Kariera szachowa | edytuj kod

W latach 80. należała do ścisłej czołówki polskich juniorek. W 1982 r. zdobyła w Częstochowie brązowy, a w 1983 r. w Katowicach srebrny medal na mistrzostwach Polski juniorek do 17 lat. Była również trzykrotną medalistką młodzieżowych mistrzostw Polski (do 23 lat): złotą (Augustów 1986), srebrną (Leszczyny 1989) oraz brązową (Kielce 1988). W 1987 r. jedyny raz w karierze wystąpiła w finale indywidualnych mistrzostw Polski kobiet, zajmując we Wrocławiu XIV miejsce. W 1994 r. zdobyła w Lubniewicach tytuł drużynowej mistrzyni Polski, w barwach klubu "Stilon" Gorzów Wielkopolski.

Najwyższy ranking w karierze osiągnęła 1 stycznia 1987 r., z wynikiem 2150 punktów zajmowała wówczas 12. miejsce wśród polskich szachistek[1]. Od 1996 r. nie uczestniczy w turniejach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową[2].

Życie prywatne | edytuj kod

Mężem Izabeli Siekańskiej jest Janusz Siekański, polski szachista. Również ich dzieci: Maria oraz Zuzanna uprawiają tę dyscyplinę sportu.

Przypisy | edytuj kod

  1. FIDE rating history :: Laszewska, Izabela. [dostęp 2010-04-02].
  2. benoni.de/schach/elo: Siekanska, Izabela. [dostęp 2010-04-02].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Izabela Siekańska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy