Izajasz (patriarcha Konstantynopola)


Izajasz (patriarcha Konstantynopola) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Izajasz (także Jesaias), gr. Ησαΐας, Esaiaspatriarcha Konstantynopola od 11 listopada 1323 do 1334[1].

Życiorys | edytuj kod

Izajasz był mnichem na górze Atos. W wieku siedemdziesięciu lat, z woli cesarza Andronika II Paleologa, został dnia 11 listopada 1323 r. wybrany patriarchą Konstantynopola, po trwającym dwa lata, wywołanym wojną domową, wakacie na stolicy patriarszej[2][3]. Prawdopodobnie z powodu poparcia wnuka cesarskiego Andronika III podczas wojen domowych w latach 1321–1328 cesarz ograniczył patriarsze prawo poruszania się do klasztoru Manganon w Konstantynopolu. Po ustąpieniu Andronika III, 23/24 maja 1328 nowy cesarz zdjął areszt z patriarchy. Wysłana naprzeciw Izajaszowi eskorta nie składała się jak zazwyczaj z duchownych, ale z trupy muzyków, tancerek i komików. Jeden z nich tak się śmiał, że prawie spadł z konia[4].

Za jego patriarchatu doszło do próby porozumienia pomiędzy Kościołem Prawosławnym a Kościołem Ormiańskim, która jednak nie zakończyła się powodzeniem[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Za rokiem 1324 opowiada się J. Bonarek (Dzieje Grecji, s. 659). Venance Grumel podaje jako datę śmierci, a więc i końca patriarchatu 20 kwietnia 1332 (Traité d'études byzantines, s. 437).
  2. a b Izajasz (gr.). [dostęp 2012-10-02].
  3. Venace Grumel, Traité d'études byzantines, s. 437
  4. J. Norwrwich, A Short History of Byzantium, s. 338.

Bibliografia | edytuj kod

  • J. Bonarek, T. Czekalski, S. Sprawski, S. Turlej: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005. ISBN 83-08-03816-6.
  • Venance Grumel, Traité d'études byzantines, « La Chronologie I. », Presses universitaires de France, Paryż, 1958, s. 437.
  • J. Norwrwich: A Short History of Byzantium. Alfred A. Knopf Pub., 1997.
Na podstawie artykułu: "Izajasz (patriarcha Konstantynopola)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy