Jérôme d’Ambrosio


Jérôme d’Ambrosio w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jérôme d’Ambrosio (ur. 27 grudnia 1985 w Etterbeek) – belgijski kierowca wyścigowy.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Początki kariery | edytuj kod

Belg karierę rozpoczął w roku 2000, od startów w kartingu. Największym sukcesem Jerome’a w tej kategorii, było zwycięstwo w prestiżowym wyścigu Monako Kart Cup, w sezonie 2000. W 2003 zadebiutował w Belgijskiej Formule Renault 1.6, w ekipie byłego kierowcy F1, Thierry Boutsena. Już w pierwszym sezonie startów sięgnął w niej po tytuł mistrzowski. W tym samym sezonie brał udział również w Formule König, którą zakończył na 4. miejscu.

Po dobrych wynikach, w mało jednak znaczących seriach, Jerome przeniósł się do bardziej prestiżowych serii z cyklu Formuły Renault – Europejskiej oraz Francuskiej Formuły Renault 2.0. Reprezentując ekipę Graff Racing, rywalizację w nich ukończył odpowiednio na 4. i 16. pozycji.

W 2005 d’Ambrosio kontynuował starty w europejskim cyklu, w zespole Euronova Racing. W klasyfikacji generalnej zajął 15. pozycję. Z tym samym zespołem brał udział również we włoskiej edycji (zarówno w głównym, jak i zimowym cyklu). W ciągu sezonu kilkakrotnie stanął w nich na podium, a w ostatecznej klasyfikacji zajął w nich odpowiednio 4. i 3. miejsce. Poza tym wystartował w jednej rundzie Włoskiej Formuły 3000, w klasie „Light”. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 6. pozycji.

W 2006 podpisał kontrakt z francuską ekipą Tech 1 Racing, na starty w World Series by Renault. W ciągu siedmiu wyścigów Belg nie zdobył jednak punktów i po rundzie we Włoszech opuścił francuską stajnię. W lipcu Jerome powrócił do włoskiego teamu Euronova Racing, biorąc udział w ostatnich pięciu weekendach wyścigowych Euroserii 3000. W ciągu dziesięciu wyścigów trzykrotnie stanął na podium, zajmując ostatecznie 5. miejsce.

W 2007 zaangażował się w nowo powstałą Międzynarodową Formułę Master, mającą na celu wyszukiwać młode talenty do serii GP2. Był to przełomowy sezon w karierze Belga, który dzięki bardzo dobrej i konsekwentnej jeździe, pewnie sięgnął po tytuł mistrzowski, odnosząc po drodze pięć zwycięstw.

GP2 | edytuj kod

W ten też sposób otworzyła się dla niego droga do samego przedsionka Formuły 1 – GP2. Po pomyślnych testach z ekipą DAMS, został zakontraktowany, jako drugi kierowca francuskiej ekipy, u boku Japończyka Kamui'ego Kobayashi. Współpracę z zespołem rozpoczął od debiutującej Azjatyckiej GP2, która była rozgrywana w przerwie zimowej. W ciągu dziesięciu rund trzykrotnie zapunktował, z czego dwukrotnie stanął na podium. Ostatecznie ukończył ją na 11. miejscu w generalnej klasyfikacji. Przegrał jednak wewnętrzną rywalizację z protegowanym Toyoty.

W głównej serii role się odwróciły i to Jerome okazał się lepszy, pomimo, iż początek sezonu był dla niego kompletnie nieudany. Dorobek przyzwoitych 21 punktów dał mu podobnie, jak w zimowej edycji, jedenaste miejsce w końcowej klasyfikacji.

Jérôme d’Ambrosio podczas wyścigu GP2 w Turcji w sezonie 2009

Na przełomie 2008 i 2009 ponownie brał udział z francuską ekipą w Azjatyckiej Serii GP2. Drugi rok startów okazał się dużo lepszy w wykonaniu Belga. Mimo, iż nie zdołał wygrać żadnego wyścigu, był jednym z najrówniejszych kierowców, a dzięki fantastycznej postawie w ostatniej rundzie sezonu w Bahrajnie, gdzie zajął dwukrotnie 2. miejsce, rzutem na taśmę odebrał tytuł wicemistrzowski Hiszpanowi, Roldanowi Rodriguezowi, wyprzedzając go zaledwie jednym punktem (punkt ten zdobył dzięki uzysjaniu najszybszego okrążenia, w ostatnim wyścigu sezonu). Ponownie jednak przez słabszy początek sezonu, uległ swojemu partnerowi z zespołu, który zdobył tytuł.

Drugi rok startów w głównej edycji również okazał się lepszy, aniżeli jego partnera. W przeciwieństwie do poprzedniego sezonu, tym razem to w pierwszej połowie cyklu notował lepsze wyniki (trzy miejsca na podium w ciągu czterech startów). Nie był jednak w stanie walczyć o tytuł. Głównym powodem ponownie okazał się brak stabilnej formy ekipy DAMS. Nie zmieniło to jednak faktu, iż zajął w generalce wyższą, 9. pozycję, z dorobkiem 29 punktów.

Po braku udziału w zimowej edycji GP2, d’Ambrosio z nadziejami oczekiwał sezonu 2010. W wyniku przeciętnych i nierównych osiągów samochodu, Belg tylko pięć razy dojechał na punktowanej pozycji. Dodatkowo w wyniku politycznych spraw zespołu, został zastąpiony przez Francuza Romaina Grosjeana, w jednej rundzie, na niemieckim torze Hockenheimring (miało to na celu porównanie osiągów obu kierowców, względem Chińczyka Ho-Pin Tunga). Najlepiej zaprezentował się podczas niedzielnych zmagań, na ulicznym obiekcie w Monako, gdzie odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze. Po raz drugi i ostatni na podium, w tym roku, stanął ponownie w niedzielę, na włoskim torze Monza, gdzie zajął drugie miejsce. W tym sezonie Jerome po raz pierwszy zdobył również pole position, a miało to miejsce na belgijskim obiekcie Circuit de Spa-Francorchamps (nie dojechał jednak do mety). Nie zmieniło to jednak faktu, iż był to nieudany sezon dla Belga, który w klasyfikacji generalnej zajął dopiero 12. lokatę.

Formuła 1 | edytuj kod

2010: Renault | edytuj kod

Jérôme d’Ambrosio podczas pierwszego treningu do Grand Prix Japonii 2010

W sezonie 2010 był kierowcą testowym w zespole Renault F1[1].

20 września 2010, zespół Virgin Racing ogłosił podpisanie kontraktu z d’Ambrosio, który miał brać udział w piątkowych treningach[2]. Brał udział w sesjach treningowych przed Grand Prix Singapuru, Japonii, Korei Południowej, oraz Brazylii.

2011: Virgin | edytuj kod

Jérôme d’Ambrosio podczas przedsezonowych testów nowych bolidów na Sezon 2011

Od sezonu 2011 został kierowcą Marussia Virgin Racing. Jego zespołowym partnerem został Niemiec Timo Glock[3].

27 marca 2011, do wyścigu Grand Prix Australii inaugurującym sezon 2011 startował z 22 pozycji, którą uzyskał poprzedniego dnia w kwalifikacjach. Linię mety przekroczył na 14 miejscu, tracąc w stosunku do lidera cztery okrążenia[4].

Do wyścigu o Grand Prix Malezji rozegranym 10 kwietnia, startował z 22 miejsca startowego. Na 42 okrążeniu uderzył w krawężnik w wyniku czego wyłączeniu uległ silnik bolidu, a zawodnik nie ukończył wyścigu[5].

2012: Lotus | edytuj kod

Od początku tego sezonu pełni funkcję trzeciego kierowcy i kierowcy testowego zespołu Lotus. Podczas GP Włoch zastąpił zawieszonego na jeden wyścig Romaina Grosjeana[6].

Po Formule 1 | edytuj kod

W 2014 roku Belg dołączył do stawki Blancpain Endurance Series, gdzie uplasował się na siedemnastej pozycji. Pod koniec sezonu podpisał kontrakt z ekipą Dragon Racing na starty w Formule E, gdzie trzykrotnie stawał na podium, a w Berlinie odniósł zwycięstwo. Z dorobkiem 113 punktów został sklasyfikowany na czwartej pozycji w końcowej klasyfikacji kierowców.

Wyniki | edytuj kod

Formuła 1 | edytuj kod

GP2 | edytuj kod

Azjatycka Seria GP2 | edytuj kod

Formuła Renault 3.5 | edytuj kod

Podsumowanie startów | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rafał Pawłowski: Tung, d’Ambrosio i Charouz testerami ekipy RenaultF1 (pol.). f1ultra.pl, 2010-02-01. [dostęp 2010-06-07].
  2. Marek Roczniak: D’Ambrosio będzie jeździł w piątki bolidem Virgin (pol.). f1wm.pl, 2010-09-20. [dostęp 2011-04-14].
  3. Marek Roczniak: D’Ambrosio podpisał kontrakt z Virgin na starty w sezonie 2011 (pol.). f1wm.pl, 2010-12-21. [dostęp 2010-12-21].
  4. Qantas Australian Grand Prix 2011 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-04-09].
  5. Qantas Australian Grand Prix 2011 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-04-14].
  6. Paweł Zając: D’Ambrosio zastąpi Grosjeana na Monzy (pol.). f1wm.pl, 2012-09-04. [dostęp 2012-09-04].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jérôme d’Ambrosio" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy